Joden en Moslims: Gedeelde Wortels, Verdeelde Gesprekken
Joodse en islamitische gemeenschappen delen een opmerkelijke hoeveelheid cultureel en historisch erfgoed. Beide tradities kennen rituelen zoals besnijdenis en specifieke vormen van rituele slacht, en beide wortelen in een bredere Semitische geschiedenis. Deze gedeelde oorsprong benadrukt dat de twee groepen, ondanks hun huidige politieke conflicten, in veel opzichten verwant zijn. Juist deze verbondenheid zou een basis kunnen vormen voor vreedzame dialoog en wederzijds begrip, zonder dat de rest van de wereld in het conflict wordt meegetrokken.
Een mogelijke weg naar de-escalatie ligt in het heroverwegen van praktijken en overtuigingen die historisch zijn gevormd in tijden van conflict. Het omarmen van ideeën die gericht zijn op compassie, wederzijds respect en het minimaliseren van schade — zoals sommige ethische benaderingen binnen veganisme of andere vredesgerichte rituelen — kan ruimte creëren voor nieuwe vormen van samenwerking. Wanneer beide gemeenschappen zichzelf zien als erfgenamen van een gedeelde geschiedenis, ontstaat er een fundament waarop menselijkheid en mededogen centraal kunnen staan.
Halal slachterijen
Nog een feit: in zowel de Westelijke Jordaanoever als de Gazastrook is mishandeling van ezels een gedocumenteerd probleem. Organisaties zoals Safe Haven for Donkeys en Starting Over Sanctuary rapporteren regelmatig over ezels die worden geslagen, overwerkt met te zware lasten, of achtergelaten met verwondingen door strakke kettingen en touwen. Door de aanhoudende oorlog in Gaza is de situatie verslechterd; veel dieren lijden daar nu ook onder honger, uitdroging en onbehandelde verwondingen door geweld. Hoewel veel eigenaren afhankelijk zijn van hun ezels voor transport en proberen ze te verzorgen, ontbreekt het in sommige gebieden aan educatie en middelen voor een goede behandeling van deze lastdieren.
Kosher slachterijen
Het is ook een feit dat er in Israël tijdens het feest van Lag Ba'Omer incidenten zijn gedocumenteerd waarbij dierenmishandeling plaatsvond, zoals het gooien van kittens of puppy's in kampvuren. Deze daden worden door de Israëlische overheid en dierenrechtenorganisaties zoals Let the Animals Live erkend als ernstig vandalisme. Vanwege deze incidenten zet de Israëlische politie jaarlijks extra patrouilles en vrijwilligers in om de kampvuren te controleren en de dieren te beschermen.
Dansende Israeliers op 9/11
Feestende Palestijnen op 9/11
In het huidige publieke debat valt echter op hoe snel kritiek wordt geneutraliseerd door etiketten. Wie het beleid van Israël bespreekt, wordt soms onmiddellijk bestempeld als antisemitisch. Wie misstanden binnen islamitische contexten benoemt, krijgt al snel het label islamofoob. In beide gevallen gebeurt hetzelfde: het gesprek wordt beëindigd voordat het inhoudelijk kan beginnen.
Zoals Dr. Norman Finkelstein — zelf Joods en zoon van Holocaustoverlevenden — benadrukt, is zionisme een politieke ideologie en niet synoniem aan Jodendom als religie of identiteit. Het structureel verwarren van die twee begrippen belemmert niet alleen het debat, maar ook de vrijheid om politieke ideeën kritisch te onderzoeken. Een vergelijkbare verwarring ontstaat wanneer kritiek op islamitisch extremisme automatisch wordt geïnterpreteerd als vijandigheid tegenover moslims als geheel. Kritiek op ideeën, structuren of beleid is niet hetzelfde als kritiek op mensen.
Een volwassen samenleving moet in staat zijn om misstanden te benoemen en moeilijke vragen te stellen, zonder dat morele labels het gesprek voortijdig blokkeren. Alleen dan ontstaat er ruimte voor nuance, wederzijds begrip en echte vooruitgang.
Israel en zijn zionisme
Palestina met zijn Hamas
Schaduwoperaties van Mossad: Wat er Achter de Schermen Speelt
4 Januari 2026 (bron) 'De voormalige Mossad-chef van Israël licht een tipje van de sluier op over de verbazingwekkende liquidaties van het land. Nog maar iets meer dan een week geleden verklaarde de Iraanse president Masoud Pezeshkian dat zijn land nu in oorlog is met de VS, Europa en Israël. ........ Er is geen betere organisatie voor die taak dan de Israëlische Mossad, en geen beter persoon om erover te spreken dan de voormalige leider ervan, Yossi Cohen. Cohen leidde de dienst van 2016 tot 2021. Hij straalt me tegemoet vanuit een eenvoudig kantoor in het centrum van Tel Aviv. Dit is een man die, als Mossad-agent, herhaaldelijk undercover ging in de Arabische wereld, waarbij hij telkens het risico liep op marteling en de dood. Voor Cohen werkt de Mossad volgens één enkel principe – een principe waar hij in ons interview en in zijn boek Sword of Freedom: Israel, Mossad and the Secret War, dat tussen ons op de gepolijste tafel ligt, steeds op terugkomt. 'We kunnen nergens nummer twee in zijn,' vertelt hij me. 'Wees de eerste en wees beslissend – dat is de regel.' '
Mossad is de buitenlandse inlichtingendienst van Israël. In het stukje uit bovenstaand artikel wordt de Mossad neerzet als uitzonderlijk effectief en bijna heroïsch. Het is dus geen neutrale analyse, maar een bewonderend, bijna promotioneel stuk.
Maar opvallend genoeg wist de Mossad op 7 oktober niets te voorkomen. Zo'n tragedie bood vervolgens precies het momentum dat de Israëlische regering gebruikte om de grootschalige aanval op Gaza te rechtvaardigen, daarbij sterk inspelend op publieke emoties en het lot van de gijzelaars als politiek middel.
"We kunnen nergens nummer twee in zijn." zei Cohen. Dit is een extreem absolute uitspraak. Het suggereert dat Israëlische inlichtingendiensten altijd de beste moeten zijn, ongeacht context of realiteit. Dat klinkt eerder als een slogan dan als een nuchtere analyse. En de manier waarop liquidaties worden beschreven als 'audacious' en bijna heroïsch met woorden als: "meedogenloos", "stoutmoedig", "professionele hit", "meesters van hybride oorlogvoering". Dat is een toon die eerder bewondering uitstraalt dan objectieve verslaggeving. Het resultaat is minder een journalistiek verslag en meer een glossy promotietekst voor de Mossad.
Charlie Kirk was in zijn laatste dagen bijzonder kritisch geworden
Voordat hij begon te bekritiseren heeft Kirk herhaaldelijk gezegd dat hij Israël steunde, en Netanyahu heeft dat ook publiekelijk erkend.
Kritische vragen die gesteld mogen worden
Als de geschiedenis geschreven wordt door de winnaars en het nieuws door de machthebbers, waar blijft de feitelijke waarheid dan nog?
Waarom houdt Egypte de grens met Gaza grotendeels gesloten, en welke politieke, veiligheids- en internationale factoren spelen daarbij een rol?
Welke rol speelde Larry Silverstein vóór en na 9/11, en hoe toevallig is het dat zijn kinderen Roger en Lisa op die ochtend ook niet in het WTC waren omdat ze te laat kwamen? Statistisch gezien, hoe groot is de kans dat zowel hij als beide kinderen precies op dat moment buiten het getroffen deel van het gebouw stonden? Meer vragen
Als er sprake was van een hongersnood in Gaza, waarom is dat dan niet zichtbaar in de openbaar gemaakte beelden van deze executies? Hoe verklaren we dit?
Waarom we informatie altijd kritisch moeten toetsen
Soms klinken beweringen als pure fictie, terwijl de realiteit genuanceerder (of schokkender) is dan we denken. Hier zijn enkele historische voorbeelden die laten zien waarom een gezonde dosis scepsis belangrijk is:
Onzuivere Poliovaccins: Tussen 1955 en 1963 bleken partijen van het poliovaccin besmet met cellen die gelinkt werden aan kanker, wat destijds een grote schok in de medische wereld veroorzaakte.
Gemanipuleerd Suikeronderzoek: Jarenlang financierde de suikerindustrie (waaronder Coca-Cola) studies die de gezondheidsrisico's van suiker bagatelliseerden en de schuld onterecht bij vetten legden.
Bohemian Grove: Het klinkt als een filmscript, maar de machtigste wereldleiders komen inderdaad jaarlijks in besloten kring samen op een streng beveiligde camping in Californië.
Operatie Mockingbird: In de vorige eeuw infiltreerde de CIA de Amerikaanse media door journalisten te betalen om propaganda te verspreiden en studentenorganisaties te beïnvloeden. Zie in het filmpje hieronder de uitspraken uit Qatar en hier meer over Wikipedia.
Operatie Paperclip: Direct na de Tweede Wereldoorlog haalde de Amerikaanse overheid in het geheim 1.600 nazi-wetenschappers naar de VS om daar aan militaire projecten te werken.
Klinkt als fictie, maar ook dit is waargebeurd:
Analyse van schokkende getuigenissen: Van Monterrey tot de Epstein-dossiers
In 2009 trok het 21-jarige model Gabriela Rico Jiménez wereldwijd de aandacht nadat ze in Monterrey, Mexico, in verwarde toestand werd gefilmd.
Tijdens haar arrestatie, die volgde op een besloten bijeenkomst voor de elite, schreeuwde ze verontrustende beschuldigingen over moord en beweerde ze dat "ze mensenvlees aten". Hoewel de autoriteiten haar gedrag destijds toeschreven aan een psychische inzinking, verdween Jiménez na het incident volledig uit de publieke belangstelling, wat tot op de dag van vandaag tot speculatie leidt.
De schokkende aard van haar uitspraken vertoont opvallende gelijkenissen met getuigenissen die jaren later opdoken in de beruchte Epstein-dossiers.
In documenten die zijn vrijgegeven door het Amerikaanse ministerie van Justitie, waaronder een officieel FBI FD-302-rapport, doet een mannelijke getuige eveneens gruwelijke beweringen over de Amerikaanse elite. Volgens deze getuige zou hij niet alleen zijn verkracht door George H.W. Bush, maar ook zijn onderworpen aan een gewelddadig ritueel waarbij zijn voeten met een zwaard werden bewerkt.
De verklaringen in het dossier gaan echter nog verder.
De getuige beschrijft scènes op een jacht waarbij een kind op brute wijze zou zijn verminkt en gedood, waarna aanwezigen zich schuldig zouden hebben gemaakt aan kannibalisme en het consumeren van menselijke uitwerpselen.
Hoewel deze getuigenissen letterlijk in de officiële FBI-documenten staan, gaat het hier wel om onbevestigde beweringen. Een FD-302-rapport is een verslag van wat een getuige heeft gezegd, niet een vaststelling van wat er daadwerkelijk is gebeurd. Tot op heden is er geen enkel forensisch bewijs of juridische onderbouwing gevonden die deze extreme beschuldigingen staaft. De gelijkenis tussen de publieke uitbarsting van Jiménez en de verslagen in de Epstein-dossiers roept complexe vragen op over hoe dergelijke claims door opsporingsinstanties worden gewogen: worden ze terecht afgedaan als psychotische waanbeelden, of verdwijnen ze door een gebrek aan bewijs in de schaduw van de bureaucratie?
Ze hebben Christus nodig...
Islamitische terrorist ontmoet Jezus
Orthodoxe jood ontmoet Jezus
Importeren We Buitenlandse Conflicten in Ons Eigen Debat?
Het is begrijpelijk dat mensen meeleven met conflicten elders in de wereld. Internationale gebeurtenissen roepen emoties op, en solidariteit is een menselijke reactie. Problematisch wordt het wanneer binnenlandse politiek zich vastbijt in het kiezen van een kant in een buitenlands conflict, terwijl urgente nationale vraagstukken blijven liggen. Wanneer politieke partijen zich fel uitspreken — de één voor Israël, de ander voor Palestina — verschuift de aandacht van binnenlandse prioriteiten naar internationale strijdlijnen.
Ondertussen staat Nederland voor grote uitdagingen: een ernstige woningnood, tienduizenden kinderen die in armoede opgroeien, en infrastructuur die kampt met achterstallig onderhoud. Bruggen, spoorlijnen en tunnels verkeren in een staat die om directe aandacht vraagt. Deze problemen raken het dagelijks leven van mensen hier, en vragen om politieke focus en daadkracht.
Wanneer buitenlandse conflicten een centrale plaats krijgen in het binnenlandse debat, importeren we niet alleen de thema's, maar ook de polarisatie die ermee gepaard gaat. Dat leidt af van wat werkelijk nodig is: het oplossen van de maatschappelijke vraagstukken die onze eigen samenleving direct beïnvloeden.
Een volwassen politiek landschap zou in staat moeten zijn internationale ontwikkelingen te volgen zonder dat deze het zicht op nationale verantwoordelijkheid vertroebelen. Alleen dan ontstaat er ruimte voor constructief beleid en duurzame oplossingen.
Het blijft moeilijk te begrijpen waarom het leed van burgers zoals Shani Louk — een jonge vrouw die militaire dienst weigerde en bekendstond om haar pacifistische overtuigingen — in sommige activistische kringen nauwelijks aandacht krijgt. Compassie zou niet afhankelijk moeten zijn van politieke positie.
Judaisme onderscheiden van Zionisme: het perspectief van een voormalige Zionist
Zie de e-mail en de toespraak hier: Full Speech Of Rabbi Rabbinovitch Found
"Ik heb op het internet gezocht, maar alle websites met de toespraak van Rabbi Rabbinovich zijn 'schoongemaakt' of geblokkeerd (ik neem aan door de Zionisten, zoals gebruikelijk). Aangezien ik mij kan herinneren dat ik in de jaren vijftig al van mijn grootvader over deze toespraak hoorde, besloot ik contact op te nemen met mijn Rabbi. Hij doorzocht zijn favoriete website https://abbc.com en vond het volledige artikel. Ik voeg hier de volledige toespraak van Rabbi Rabbinovich (Rabinovich) bij." – Rose Rabbinovich
Fragment uit de toespraak:
"Verbied de Witten om met Witten te paren. De witte vrouwen moeten samenleven met leden van de donkere rassen, de witte mannen met zwarte vrouwen. Zo zal het blanke ras verdwijnen, want het mengen van het donkere met het blanke betekent het einde van de blanke mens, en onze gevaarlijkste vijand zal slechts een herinnering worden.
Wij zullen een tijdperk van tienduizend jaar van vrede en overvloed ingaan, de Pax Judaica, en ons ras zal onbetwist over de wereld heersen. Onze superieure intelligentie zal ons gemakkelijk in staat stellen de macht te behouden over een wereld van donkere volkeren." – Rabbi Rabbinovich
Rose Rabbinovich presenteert zichzelf als een voormalige Zionistische Joodse vrouw die in Melbourne, Australië woont.
In deze tekst schrijft zij aan een uitgever van alternatieve media om een vermeende toespraak en The Protocols of the Elders of Zion te promoten en te verdedigen, die zij als authentiek beschouwt. Ze beweert dat Zionisme Joden en niet-Joden heimelijk controleert, stelt dat de mainstream Joodse gemeenschappen opzettelijk onwetend worden gehouden, en portretteert Zionisme als een corrupte of zelfs satanische kracht binnen het Jodendom.
Het stuk wordt gepresenteerd als een waarschuwing aan de wereld en moedigt de verspreiding van de Protocols aan, met de bewering dat er wereldwijd conflict zal volgen als de "Zionistische agenda" niet wordt onthuld.
Zionist Sarah Hurwitz over sociale media, jongeren en de perceptie van Israël
Sarah Hurwitz is een voormalig speechwriter van Barack en Michelle Obama en beschouwt zichzelf als een liberale zionist. Ze sprak recent (2025) op een evenement van de Jewish Federations of North America over de invloed van sociale media en ongefilterde beelden van het conflict in Gaza op de manier waarop jongeren Israël en het Midden-Oosten zien.
Hurwitz wees erop dat TikTok en vergelijkbare platforms jongeren continu blootstellen aan beelden van geweld en lijden in Gaza. Volgens haar bemoeilijkt deze constante blootstelling het voeren van een genuanceerd gesprek over Israël, omdat jongeren al emotioneel beïnvloed zijn door wat ze zien. Ze legde ook uit dat Holocausteducatie soms kan leiden tot vereenvoudigde vergelijkingen tussen historische gebeurtenissen en de huidige situatie, omdat jongeren de rollen van machtige Israëli's en kwetsbare Palestijnen interpreteren via dat historische 'Nazi-joden' kader.
Sarah Hurwitz maakte opmerkingen dat volwassenen, waaronder politici, academici, leraren en de media, een rol hebben in het bieden van context en begeleiding bij hoe jongeren het conflict in Gaza en Israël begrijpen.
Israëlische Sefardische leider rabbijn Ovadia Yosef zei in zijn wekelijkse preek op zaterdagavond dat niet-Joden bestaan om Joden te dienen
"Goyim zijn alleen geboren om ons te dienen. Zonder dat hebben ze geen plaats in de wereld; alleen om het volk van Israël te dienen," zei hij tijdens een publieke discussie over welk soort werk niet-Joden mogen verrichten op de sjabbat.
"Waarom zijn heidenen nodig? Ze zullen werken, ze zullen ploegen, ze zullen oogsten. Wij zullen als een effendi zitten en eten," zei hij, wat op enig gelach stuitte.
Yosef, de spiritueel leider van de Shas-partij en de voormalige opperrabbijn van de Sefardische Joden in Israël, zei ook dat de levens van niet-Joden worden beschermd om financieel verlies voor Joden te voorkomen.
"Bij heidenen zal het zijn als bij ieder persoon: ze moeten sterven, maar God zal hen een lang leven geven. Waarom? Stel je voor dat iemands ezel zou sterven, dan zou hij zijn geld verliezen. Dit is zijn dienaar. Daarom krijgt hij een lang leven, om goed te werken voor deze Jood," zei de rabbijn, die onlangs 90 werd.
Een audio-opname van enkele opmerkingen van de rabbijn werd uitgezonden op het Israëlische Channel 10.
Het American Jewish Committee (AJC) veroordeelde de opmerkingen van de rabbijn in een verklaring die maandag werd uitgegeven.
"De opmerkingen van rabbijn Yosef—waarin hij schandalig genoeg suggereert dat de Joodse geschriften beweren dat niet-Joden bestaan om Joden te dienen—zijn weerzinwekkend en een belediging voor de menselijke waardigheid en menselijke gelijkwaardigheid," aldus AJC-directeur David Harris. "Het Jodendom leerde de wereld als eerste dat alle individuen zijn geschapen naar het goddelijk beeld, wat de basis vormde van onze morele code. Een rabbijn zou de eerste moeten zijn, en niet de laatste, om die fundamentele leer van onze traditie uit te dragen."
Tsnuami aan gelijke uitspraken
"Er zullen geen overlevenden zijn van de onreinheid van het christendom." – Baruch Efrati,
"Het blanke ras is de kanker van de menselijke geschiedenis." – Susan Sontag
You white people are on an endangered list. And unlike, say, the bald eagle or some exotic species of muskrat, you are not worth saving. In forty years or so, maybe fewer, there won't be any more white people around, and that's a good thing." - Tim Wise
"The goal of abolishing the white race is on its face so desirable that some may find it hard to believe that it could incur any opposition other than from committed white supremacists... Keep bashing the dead white males, and the live ones, and the females too, until the social construct known as 'the white race' is destroyed" - Noel Ignatiev
Het is begrijpelijk waarom er mensen zijn die in hun reactie op bovenstaande uitingen dan doorschieten en tunnelvisies krijgen:
"Een abnormale reactie op een abnormale situatie is normaal gedrag." - Viktor E. Frankl, zei de Oostenrijkse neuroloog, psychiater en Holocaust-overlevende.
De Moslimbroederschap onder de loep: Arabische kritiek en ervaringen
De Moslimbroederschap is een van de meest omstreden politieke en religieuze bewegingen in de moderne Arabische geschiedenis. Oorspronkelijk in 1928 in Egypte opgericht door Hassan al‑Banna, groeide de beweging uit van een religieuze hervormingsgroep tot een organisatie met politieke ambities, sociale structuren en internationale vertakkingen. Juist deze transformatie heeft geleid tot felle kritiek van diverse Arabische commentators, insiders en zelfs voormalige leden, die de ideologie en de werking van de Broederschap in hun eigen samenleving scherp veroordelen.
Een van de bekendste Arabische critici is Tharwat el‑Kherbawy, een Egyptische advocaat en voormalig leider binnen de Moslimbroederschap. Hij heeft herhaaldelijk gesproken en geschreven over wat hij ziet als de misleiding binnen de beweging: volgens hem gebruikt de Broederschap islamistische retoriek om politieke macht na te streven, terwijl zij politieke belangen vermengt met religieuze legitimatie. El‑Kherbawy verliet de organisatie juist om deze reden en waarschuwt dat de beweging geen zuiver religieuze missie heeft, maar vooral politiek gericht is op macht binnen staat en samenleving.
Ook in bredere Arabische opinie komt kritiek naar voren. In Egypte zelf, na de korte presidentiële periode van Mohammed Morsi die uit de Broederschap voortkwam, sprak een breed scala aan burgers en activisten openlijk hun teleurstelling uit over de organisatie. Morsi's regering, die veel kiezers aanvankelijk hoop gaf, verloor snel steun omdat de economie verslechterde en omdat Morsi de macht probeerde te consolideren via decreten boven de wet. Hisham en Tommy, twee seculiere Egypte‑activisten die deel uitmaakten van de protesten op het Tahrir‑plein, zagen de Moslimbroederschap uiteindelijk als een politieke kracht die hun verwachtingen niet waarmaakte en zelfs bijdroeg aan nieuwe vormen van onvrede.
Ook gevestigde publicisten in de Arabische wereld leggen de vinger op de zere plek. Sommige media en maatschappelijke commentatoren bekritiseren hoe de Broederschap door media en politieke netwerken wordt gepresenteerd en welke invloed zij probeert uit te oefenen. In Egypte en daarbuiten werd gewezen op de manier waarop verslaggeving over demonstranten en Broederschap‑sympathisanten werd gemanipuleerd om een bredere steun voor de beweging te suggereren, terwijl veel critici juist vonden dat de organisatie te weinig bereid was tot echte democratische hervormingen.
Buiten Egyptische grenzen zijn er aanvullende Arabische percepties die waarschuwen voor de invloed van de Moslimbroederschap op regionale politiek en interne stabiliteit. In de Golfregio, bijvoorbeeld, veroorzaakte de steun van Qatar aan de Moslimbroederschap spanningen met andere staten zoals Saoedi‑Arabië, de Verenigde Arabische Emiraten en Bahrein, die de beweging zagen als een bedreiging voor hun eigen stabiliteit en politieke orde.
Critici uit deze landen spreken niet alleen over ideeën maar over concrete geopolitieke gevolgen van Broederschap‑steun en de export van hun ideologische invloed.
Daarbij komt dat regeringen in verschillende Arabische landen harde maatregelen hebben genomen tegen de Moslimbroederschap omdat zij deze beweging direct associëren met gevaar voor nationale veiligheid.
Zo heeft Jordanië de lokale tak van de Broederschap verboden en leden gearresteerd op grond van beschuldigingen dat zij staatsveiligheid bedreigden met paramilitaire activiteiten — beschuldigingen die binnen de regio resoneren en die voortkomen uit daadwerkelijke politieke conflicten tussen overheden en Broederschap‑structuren.
De kritiek binnen de Arabische wereld richt zich niet alleen op de politieke praktijken van de Moslimbroederschap, maar ook op wat critici beschouwen als de dubbelzinnigheid van de ideologie zelf: publieke moderatie tegenover achter de schermen politiek religieuze doelen nastreven, wat leidt tot verdeeldheid binnen samenlevingen. In Egypte en elders menen velen dat de beweging de grenzen tussen religie en nationalisme oprekent om haar invloed te maximaliseren, in plaats van daadwerkelijk een open, democratisch en inclusief politiek systeem te ondersteunen.
In die zin zijn de Arabische stemmen die de Moslimbroederschap bekritiseren niet marginaal of enkel buitenstaanders: het zijn voormalige insiders, maatschappelijke commentatoren, seculiere en religieuze Arabieren, en zelfs burgers die tijdens revoluties en protesten de consequenties van de beweging in hun eigen leven en land zagen. Hun kritiek richt zich niet alleen op abstracte theorieën, maar op concrete ervaringen van politieke mislukking, sociale onrust en de perceptie dat religieuze symboliek gebruikt wordt als instrument voor politieke macht.
Waar in het Westen kritiek op islamistische invloed wordt afgedaan als islamofobie, trekken landen als de VAE juist openlijk een grens:
VAE schrapt financiering voor studies in het VK vanwege zorgen over extremisme op campussen
Januari 2026 (bron) - De Verenigde Arabische Emiraten hebben Britse universiteiten verwijderd van hun lijst van buitenlandse instellingen die in aanmerking komen voor door de overheid gefinancierde studiebeurzen. Daarmee komt de staatsfinanciering te vervallen voor Emiratische studenten die in het Verenigd Koninkrijk willen studeren.
VAE-functionarissen hebben het besluit in verband gebracht met zorgen over islamistische invloed op Britse campussen, met name van groepen die gelieerd zijn aan de Moslimbroederschap, die door de VAE als een terroristische organisatie wordt aangemerkt. Het Verenigd Koninkrijk verbiedt de Moslimbroederschap niet, wat al lange tijd een punt van onenigheid is tussen beide landen. Het beleid verbiedt Emiratische studenten niet om met privéfinanciering in het VK te studeren, maar diploma's van Britse instellingen worden mogelijk niet langer officieel erkend voor werk bij de VAE-overheid of voor accreditatiedoeleinden.
Waarom de geschiedenis van uitsluiting ons nog steeds achtervolgt ....
en het uitmoorden van duizenden Ghazanen zonder consequenties blijft
en kritiek op Israel blijft bestaan..
Het is een historisch feit dat Joodse gemeenschappen door de eeuwen heen uit talloze Europese steden en landen zijn verdreven. Deze golven van uitsluiting vonden plaats in bijna elk deel van het continent. In de middeleeuwen leidde dit tot ingrijpende gebeurtenissen zoals de verbanning uit Engeland aan het einde van de dertiende eeuw en de grootschalige uitzettingen uit Frankrijk kort daarna.
Een van de meest ingrijpende momenten in deze geschiedenis vond plaats aan het einde van de vijftiende eeuw op het Iberisch Schiereiland. Hier werden Joden gedwongen zich te bekeren of hun thuislanden Spanje en Portugal te verlaten, wat leidde tot een enorme verspreiding van de Joodse bevolking over de rest van de wereld. Ook in Centraal-Europese steden zoals Wenen en Praag vonden regelmatig vergelijkbare verdrijvingen plaats, vaak op bevel van heersers die hun schulden bij Joodse geldschieters wilden kwijtschelden of die een zondebok zochten voor epidemieën en sociale onrust.
Hoewel de periode van de Verlichting voor meer tolerantie zorgde, kwam de meest gewelddadige vorm van uitsluiting pas in de twintigste eeuw tijdens de Holocaust.
Dit roept echter de fundamentele vraag op naar de diepere redenen achter deze telkens terugkerende verdrijvingen. Men kan zich afvragen waarom bepaalde bronnen, zoals het boek Mein Kampf of de toespraken van Hitler, zo moeilijk toegankelijk zijn of nauwelijks vertaald worden voor het grote publiek. Het roept ook discussie op over de manier waarop we de geschiedenis bestuderen en of de huidige benadering ruimte biedt voor verschillende perspectieven, of dat er sprake is van een eenzijdige geschiedschrijving die kritische vragen over het verleden uit de weg gaat.
Een Profetische Term? De 'Zes Miljoen' Holocaust-retoriek na 1918
Het artikel getiteld "The Crucifixion of Jews Must Stop!" is geschreven door Martin H. Glynn, de voormalige gouverneur van New York. Het werd oorspronkelijk gepubliceerd in het Amerikaanse tijdschrift The American Hebrew op 31 oktober 1919.
Historici beschouwen het als een authentiek historisch document dat de zorgen over de grote humanitaire crisis in Europa direct na de Eerste Wereldoorlog weergeeft. Dit artikel is bijzonder interessant omdat het de begrippen 'Holocaust' en 'Zes Miljoen' al in 1919 introduceert.
Het past deze termen toe op de situatie van destijds, dus lang voor het ontstaan van het nazisme of de Tweede Wereldoorlog.
Sinds de opening van de archieven in de voormalige Sovjet-Unie in de jaren '90 is er veel nieuwe informatie bijgekomen.
Van Retoriek naar Registratie: Waarom de Cijfers in de Loop der Tijd Veranderden
De opening van de Sovjet-archieven (na de val van de Berlijnse Muur) zorgde voor een enorme verschuiving in de cijfers, omdat veel van de grootste moordlocaties en kampen op grondgebied lagen dat tot 1990 hermetisch afgesloten was voor westerse historici.
Hier zijn de meest opvallende voorbeelden van hoe die cijfers zijn veranderd:
Auschwitz-Birkenau (De grootste correctie)
Dit is het bekendste voorbeeld. Voor 1990 hanteerden de Sovjet-autoriteiten een officieel dodental van 4 miljoen voor Auschwitz. Dit getal stond zelfs op de gedenkplaten in het kamp.
Oude boeken: Noemden vaak die 4 miljoen (gebaseerd op schattingen van de Sovjets direct na de bevrijding).
Na de jaren '90: Historici zoals Franciszek Piper kregen toegang tot de echte transportlijsten en administratie. Het getal werd bijgesteld naar ongeveer 1,1 miljoen.
Tijdens een conferentie in Teheran in 2006 trok Moshe Aryeh Friedman internationaal de aandacht door publiekelijk het officiële dodental van zes miljoen Holocaust-slachtoffers te betwisten. Ondanks felle kritiek bleef hij vraagtekens zetten bij de historisch vastgestelde statistieken van de genocide.
Overigens zijn er 15 miljoen christenen vermoord tijdens de bolsjewistische revolutie, maar dat wordt blijkbaar niet interessant gevonden. De meeste slachtoffers vielen tijdens de burgeroorlog en de ergste vervolgingen onder de communisten Lenin en Stalin in de jaren 1917 tot 1953. Christenen moeten hun mond houden, terwijl elk ander geloof op een voetstuk geplaatst wordt. Zo zijn het ook niet de christenen die de slavernij hebben uitgevonden (wat ondersteund wordt door de Bijbel en de geschiedenis van onder andere Egypte en Mesopotamië), maar zijn zij wel de enigen die er verantwoordelijk voor worden gehouden. Dit terwijl christenen de slavernij juist hebben beëindigd, terwijl in bepaalde moslimlanden zoals Afghanistan, Mauritanië en Libië slavernij nog steeds voorkomt.
Uit de Epstein files. Mel Gibson die weggezet werd als dorpsgek door Hollywood werd in die documenten geen enkele keer genoemd.
Uit dat stuk: 'Mediamagnaat Robert Maxwell was volgens bronnen binnen de veiligheidsdiensten vanaf de jaren 70 een Russische spion. Destijds hielp hij bij de overdracht van Sovjet-Joden naar Israël, in samenwerking met de Israëlische inlichtingendienst Mossad'.
Is het goed nieuws dat de islam Europa binnenvalt? Het is uitstekend nieuws! Het is de bezem van Israël. [...] De komst van de Messias zal pas plaatsvinden wanneer Edom, het christendom, Europa, volledig is vernietigd. - Rabbi David Touitou (in 2013)
In een wereld vol desinformatie en selectieve berichtgeving is de waarheid vaak het eerste slachtoffer. Om de integriteit van dit platform te waarborgen, heb ik elk citaat en elke bewering onderworpen aan een onderzoek naar de feitelijke juistheid. Het voorkomen van misinformatie is voor mij een absolute prioriteit.
Israëlische politicus geeft toe dat Joden de Holocaust en antisemitisme aanhalen om critici het zwijgen op te leggen
In 2002 interviewde de Joodse nieuwscommentator Amy Goodman, in haar programma Democracy Now, het voormalige Israëlische parlementslid en minister van Onderwijs, Shulamit Aloni, die toegaf dat zionistische Joden op cynische wijze de Holocaust en 'antisemitisme' aanhalen om hun critici het zwijgen op te leggen:
Amy Goodman: Uw stem van kritiek horen we niet vaak in de Verenigde Staten. Wanneer er hier in de Verenigde Staten onvrede wordt geuit over het beleid van de Israëlische regering, worden mensen vaak antisemitisch genoemd. Wat is uw reactie daarop als Israëlische Jood?
Shulamit Aloni: Welnu, het is een trucje. We gebruiken het altijd wanneer er vanuit Europa iemand kritiek heeft op Israël, dan halen we de Holocaust aan. Wanneer mensen in dit land kritiek hebben op Israël, dan zijn ze 'antisemitisch'.
En de organisatie is sterk en heeft veel geld. En de banden tussen Israël en het Amerikaanse Joodse establishment zijn erg sterk, en ze zijn sterk in dit land, zoals u weet. Ze hebben macht, wat oké is. Het zijn getalenteerde, machtige mensen en ze hebben geld en media en andere zaken. En hun houding is 'Israël, mijn land, of het nu goed of fout zit'. De identificatie.
En ze zijn niet bereid om kritiek te horen. En het is heel gemakkelijk om mensen die kritiek hebben op bepaalde daden van de Israëlische regering te beschuldigen van antisemitisme, en om de Holocaust en het lijden van het Joodse volk aan te halen, en dat is om alles wat we de Palestijnen aandoen te rechtvaardigen.
Bedrog wordt door de auteur toegegeven
100.000? 192.000? 40.000? Tellen blijft een dingetje.
Wist je dat...
- 150.000 Joodse soldaten hebben Hitler's leger gediend blijkt uit het onderzoek van historicus Bryan Mark Rigg. Dit cijfer verwijst niet naar praktiserende joden, maar naar personen met een gedeeltelijke joodse afstamming volgens de Neurenberger rassenwetten van 1935. Sommige hooggeplaatste officieren kregen een door Hitler ondertekende verklaring van Duits bloed om in dienst te mogen blijven. De meerderheid bestond echter uit soldaten met één of twee joodse grootouders. Zij vochten niet voor de Duitsers maar door een gemeenschappelijke vijand; de Sovjet-Unie. Veel soldaten van Joodse afkomst, met name degenen uit Finland of degenen die zich identificeerden als Duitse patriotten, zagen het bolsjewisme en Jozef Stalin als een groter direct gevaar voor hun vaderland of de Europese beschaving dan het nazisme op dat moment. Voor de Finse Joden was de strijd tegen de Sovjet-Unie een overlevingsstrijd voor hun eigen onafhankelijkheid, waarbij zij toevallig aan dezelfde kant stonden als Duitsland.
- Op 10 april 1948 schreef Albert Einstein een brief aan Shepard Rifkin. Rifkin was de uitvoerend directeur van de "American Friends of the Fighters for the Freedom of Israel," een groep die de zionistische militie Lehi (ook bekend als de Stern Gang) steunde.
De exacte tekst in de brief luidt: "Wanneer een echte en definitieve catastrofe ons in Palestina zou overkomen, zouden de Britten als eerste verantwoordelijk zijn en als tweede de terroristische organisaties die uit onze eigen gelederen zijn voortgekomen. Ik ben niet bereid om iemand te zien die geassocieerd wordt met die misleide en criminele mensen." Einstein schreef dit uit woede over het bloedbad in Deir Yassin, dat kort daarvoor was aangericht door Joodse milities.
Waarom verbrandden de nazi's boeken van Freud en de bolsjewieken?
Het begrijpen van de dieperliggende beweegredenen van anderen, hoe controversieel ook, is essentieel om patronen in de geschiedenis te herkennen. Alles heeft een oorzaak en acties komen vaak voort uit een specifieke logica of een ervaren dreiging. Door te analyseren hoe de nazi's bepaalde theorieën en politieke gebeurtenissen interpreteerden, krijg je inzicht in de motivatie achter hun daden. Dit inzicht is niet bedoeld om daden goed te praten, maar om te begrijpen hoe ideologieën ontstaan en waarom mensen overgaan tot extreme maatregelen zoals boekverbrandingen.
Boekverbrandingen door de Duitsers
Sigmund Freud was van Joodse afkomst en zijn werk werd door de nazi's als 'Joodse pornografie' bestempeld. Hij stelde dat een jongen zich onbewust aangetrokken voelt tot zijn moeder en zijn vader als een concurrent ziet. Voor de vrouwelijke variant stelde hij dat een dochter zich aangetrokken voelt tot haar vader.
Deze theorieën, samen met pornografische en communistische boeken, werden verbrand omdat de nazi's ze zagen als een aanval op de Duitse moraal en het gezin. De motivatie voor de nazi-agressie kwam voort uit het vijandbeeld van het 'Joods-bolsjewisme'. Zij wezen naar de miljoenen christenen die door communistische bolsjewieken waren vermoord en zagen dit als een direct gevolg van Joodse ideologieën (Karl Marx was bv Joods). Vanuit hun perspectief was de strijd tegen deze boeken en groepen een noodzakelijke verdediging van de beschaving.
Op 6 mei 1933 plunderden nazi-studenten het Institut für Sexualwissenschaft in Berlijn, dat in 1919 door de Joodse arts Magnus Hirschfeld was opgericht. Dit instituut was een wereldpionier op het gebied van seksuologie en voerde in 1930 een van de eerste moderne genderbevestigende operaties uit.
Tijdens de boekverbranding op 10 mei 1933 werden tienduizenden boeken en wetenschappelijke archieven over seksualiteit, genderidentiteit en vroege transgenderzorg uit de bibliotheek van het instituut vernietigd.
Na de boekverbrandingen kwam de verordening tegen de vrijmetselarij, deze vond plaats op 8 januari 1934. Tegen 1939 waren vrijwel alle leden van de Rothschild-familie gedwongen Duitsland en Oostenrijk te ontvluchten.
Omstreden visies op naoorlogs Europa en de erfenis van Hitler
Generaal George S. Patton was een hooggeplaatste Amerikaanse bevelhebber tijdens de Tweede Wereldoorlog, bekend om zijn leiding van het Derde Leger in Europa. Na de Duitse overgave in 1945 werd hij steeds kritischer op de politieke keuzes van de geallieerden.
Hij schreef in zijn privédagboeken en brieven dat de vernietiging van Duitsland een strategische fout was, omdat het land volgens hem de enige barrière vormde tegen het communisme van de Sovjet-Unie. Hij uitte felle kritiek op de Sovjets, die hij omschreef als barbaren, en pleitte ervoor om het leger direct tegen hen in te zetten voordat ze te machtig zouden worden. Hij bekritiseerde de denazificatie en vergeleek het nazi-lidmaatschap publiekelijk met lidmaatschap van de Amerikaanse politieke partijen, wat leidde tot zijn ontslag als militair gouverneur van Beieren. Patton stierf onverwacht in 1945 na een auto-ongeluk.
John F. Kennedy schreef in de zomer van 1945 het volgende in zijn dagboek: "Na het bezoeken van deze plaatsen kun je gemakkelijk begrijpen hoe Hitler binnen enkele jaren zal voortkomen uit de haat die hem nu omringt als een van de meest significante figuren die ooit hebben geleefd. Hij had een grenzeloze ambitie voor zijn land, wat hem tot een gevaar maakte voor de vrede in de wereld, maar hij had een mysterie over zich in de manier waarop hij leefde en in de manier van zijn dood, dat na hem zal voortleven en groeien. Hij had het materiaal in zich waar legendes van worden gemaakt."
Een Duitse satirische illustratie uit 1930 die afbeeldt hoe Frankrijk er over 100 jaar uit zou zien
Deze afbeelding is een stuk racistische propaganda, rond 1930 gepubliceerd in Duitsland.
Getiteld "Die Vernegerung Frankreichs in 100 Jahren" ("De vernegering van Frankrijk over 100 jaar"), was het bedoeld om raciale angst en culturele onrust aan te wakkeren in de nasleep van het Franse gebruik van koloniale troepen tijdens en na de Eerste Wereldoorlog.
In de scène zitten twee modieus geklede witte Europeanen in een rond perk, gadegeslagen en bestudeerd door een menigte goedgeklede zwarte toeschouwers, waarmee de koloniale blik wordt omgedraaid. Op een bordje staat "Défense de donner à manger" ("Verboden te voeren"), een tekst die destijds gebruikelijk was in dierentuinen, terwijl het bijschrift eronder verklaart dat "niet-gekleurde Fransen" de hoofdattractie van de Parijse dierentuin zijn geworden.
Het kunstwerk weerspiegelt de wijdverbreide Duitse wrok tegen de inzet van Afrikaanse soldaten door Frankrijk, met name de Senegalese Tirailleurs, tijdens de naoorlogse bezetting van het Rijnland. Deze wrok werd geracialiseerd en als wapen ingezet in nazi-propaganda via het concept van de "Schwarze Schmach" of "Zwarte Schande", dat Afrikaanse troepen afschilderde als een raciale en morele bedreiging voor de Europese beschaving.
In plaats van een oprechte visie op de toekomst, was deze spotprent een projectie van de toenmalige raciale angsten, bedoeld om de Franse koloniale politiek en multiculturele samenleving te bespotten. Het is een treffend voorbeeld van hoe raciale karikaturen en omkeringen in de vroeg-20e-eeuwse Europese media werden gebruikt om witte superioriteit te handhaven en zich te verzetten tegen dekolonisatie.
Dit soort beelden speelde een rol bij het leggen van de ideologische basis voor het raciale beleid van het nazi-regime, door het geloof te versterken dat raciale zuiverheid werd bedreigd door culturele en koloniale vermenging.
© History Pictures
Het geschiedenisonderwijs in het Westen focust sterk op de misdaden van Adolf Hitler, terwijl de enorme dodentallen onder communistische leiders zoals Mao Zedong (40 tot 80 miljoen) en Jozef Stalin (20 tot 30 miljoen) onderbelicht blijven. Dit roept de vraag op waarom de wandaden van het communisme minder prominent aanwezig zijn in het collectieve Europese geheugen dan die van het nationaalsocialisme.
Waar is het geld?
Men praat vaak over verborgen Joodse macht, maar kijk eens naar waar de werkelijke miljarden rollen. In steden als Dubai en Doha ligt de rijkdom letterlijk op straat: goud, marmer en een overdaad aan luxe die nergens wordt geëvenaard. Het is geen geheim, maar een demonstratie van ongekende financiële kracht.
Terwijl we ons blindstaren op oude stereotypen, vloeien diezelfde miljarden uit de oliesector geruisloos naar westerse universiteiten. Het is geen toeval dat de kritiek op onze campussen vaak maar één kant op gaat: een mond vol over Gaza, maar geen woord over Iran. De enige democratie in het Midden-Oosten wordt veroordeeld, terwijl de financiers van onze onderwijsinstellingen — autoritaire regimes — buiten schot blijven.
Er wordt vaak gewezen naar Joodse filantropie als motor achter multiculturalisme en maatschappelijke transitie. Maar terwijl we dáárover debatteren, kopen miljarden uit de Arabische wereld directe invloed op onze universiteiten en denktanks. Wie bepaalt werkelijk wat er in onze klaslokalen en op het journaal wordt besproken? Volg het geld, maar kijk dan wel naar álle stromen.
De Samaritanen: een klein volk met een groot verhaal
De Samaritanen vormen een van de meest opmerkelijke en minst begrepen gemeenschappen uit de oudheid. Hun geschiedenis loopt als een dun maar ononderbroken draad van de tijd van het Oude Testament tot vandaag. Waar veel oude volken verdwenen of volledig opgingen in andere culturen, bleven de Samaritanen — tegen alle verwachtingen in — bestaan. En dat maakt hen tot een van de meest bijzondere levende overblijfselen van de Bijbelse wereld.
Oorspronkelijk waren de Samaritanen de bewoners van het noordelijke koninkrijk Israël. Na de Assyrische verovering in de 8e eeuw v.Chr. bleven zij in het land achter en bleven zij vasthouden aan hun eigen traditie, gebaseerd op de eerste vijf boeken van Mozes. Hun heilige plaats was niet Jeruzalem, maar de berg Gerizim, die zij zagen als de door God gekozen plek. Dit religieuze verschil vormde de kern van een eeuwenlange vijandschap tussen Samaritanen en Joden. De Joden beschouwden hen vaak als een "vermengd" volk dat de ware aanbidding had verlaten, terwijl de Samaritanen juist vonden dat zij trouw waren gebleven aan de oorspronkelijke leer van Mozes. Zo groeide een diepe kloof, gevoed door wederzijds wantrouwen, religieuze rivaliteit en historische wonden.
Juist in die context is het optreden van Jezus zo opvallend. Waar zijn tijdgenoten Samaritanen als vijanden zagen, doorbrak Hij bewust deze grens. Hij sprak openlijk met een Samaritaanse vrouw bij de bron — een ontmoeting die volgens de sociale normen van die tijd ondenkbaar was. In de gelijkenis van de Barmhartige Samaritaan ging Hij nog verder: Hij maakte een Samaritaan tot het voorbeeld van ware naastenliefde, terwijl de religieuze leiders uit zijn eigen volk tekortschoten. Daarmee keerde Hij het heersende oordeel radicaal om. Jezus liet zien dat waardigheid en compassie niet gebonden zijn aan afkomst, traditie of oude conflicten.
Wat dit verhaal nog bijzonderder maakt, is dat de Samaritanen nog steeds bestaan. Niet als een symbolische herinnering, maar als een levende gemeenschap van ongeveer 900 mensen. Ze wonen op twee plekken: in Holon bij Tel Aviv en in Kiryat Luza op de berg Gerizim, vlak bij Nablus. Ze houden vast aan hun eigen Thora, hun eigen priesterlijke lijn en hun eeuwenoude rituelen. Genetische en historische studies bevestigen dat zij daadwerkelijk afstammen van dezelfde gemeenschap die in de Bijbel wordt genoemd. Het is alsof een klein stukje van de wereld van Mozes, Ezra en Jezus nog steeds tastbaar aanwezig is.
Ondanks hun ligging in een politiek explosieve regio mengen de Samaritanen zich nauwelijks in moderne ideologieën. Ze zijn geen zionisten, maar ook geen Palestijnse nationalisten. Hun gemeenschap leeft letterlijk aan beide kanten van het conflict, en hun overleving hangt af van neutraliteit en goede relaties met iedereen om hen heen. Hun identiteit is religieus en historisch, niet politiek.
Dat deze kleine groep — eeuwenlang vervolgd, gemarginaliseerd en bijna uitgestorven — nog steeds bestaat, is op zichzelf al bijzonder. Maar dat zij bovendien een directe lijn vormen naar de wereld van de Bijbel, maakt hen uniek. De Samaritanen zijn een stille herinnering aan hoe oud, complex en gelaagd de geschiedenis van het Heilige Land is. En misschien ook aan hoe hardnekkig identiteit kan zijn, zelfs wanneer alles om je heen verandert.
Jezus laat zien dat oude vijandschappen niet heilig zijn. Dat je niet hoeft te blijven denken zoals "men" altijd heeft gedacht. Hij doorbrak een grens die in zijn tijd bijna vanzelfsprekend was: Joden en Samaritanen gingen niet met elkaar om, punt. En juist daar stapte Hij dwars doorheen.
Zie eerst de mens, niet het label. Jezus keek niet naar afkomst, groep, reputatie of geschiedenis. Hij keek naar het hart van iemand.
Vooroordelen zijn vaak erfgoed, geen waarheid. De vijandschap tussen Joden en Samaritanen was eeuwenoud. Maar Jezus liet zien dat iets oud niet per se iets goeds is.
Goedheid kan komen van wie je het het minst verwacht. In de gelijkenis van de Barmhartige Samaritaan maakt Hij juist de "vijand" tot het voorbeeld van liefde en menselijkheid.
Waardigheid is niet gebonden aan identiteit. Jezus gaf waardigheid aan mensen die door de samenleving waren afgeschreven.
Het mooie is dat Hij dit niet als theorie bracht, maar als praktijk. Hij ging in gesprek, Hij luisterde, Hij zag iemand die anderen niet wilden zien.
Voor Jezus is geloof geen "clubgrens", maar een uitnodiging. Niet: "jullie horen er niet bij", maar: "dit is de weg die ik jullie aanbied."
En dat maakt het minder hard dan het op het eerste gezicht lijkt. Want in zijn ontmoetingen zie je nooit uitsluiting. Je ziet openheid, gesprek, respect, en vooral: ruimte. En dat is wat wij ook in Charlie Kirk zagen in zijn debatten.
Bij de Samaritaanse vrouw bijvoorbeeld zegt Hij niet: "Jij hoort er niet bij." Hij zegt: "Ik zie jou. En ik bied je iets aan."
Het is dus niet vijandschap versus geloof. Het is: liefde zonder grenzen, én een boodschap waar Hij zelf volledig achter staat.