Joden en Moslims: Gedeelde Wortels, Verdeelde Gesprekken
Joodse en islamitische gemeenschappen delen een opmerkelijke hoeveelheid cultureel en historisch erfgoed. Beide tradities kennen rituelen zoals besnijdenis en specifieke vormen van rituele slacht, en beide wortelen in een bredere Semitische geschiedenis. Deze gedeelde oorsprong benadrukt dat de twee groepen, ondanks hun huidige politieke conflicten, in veel opzichten verwant zijn. Juist deze verbondenheid zou een basis kunnen vormen voor vreedzame dialoog en wederzijds begrip, zonder dat de rest van de wereld in het conflict wordt meegetrokken.
Een mogelijke weg naar de-escalatie ligt in het heroverwegen van praktijken en overtuigingen die historisch zijn gevormd in tijden van conflict. Het omarmen van ideeën die gericht zijn op compassie, wederzijds respect en het minimaliseren van schade — zoals sommige ethische benaderingen binnen veganisme of andere vredesgerichte rituelen — kan ruimte creëren voor nieuwe vormen van samenwerking. Wanneer beide gemeenschappen zichzelf zien als erfgenamen van een gedeelde geschiedenis, ontstaat er een fundament waarop menselijkheid en mededogen centraal kunnen staan.
Halal slachterijen
Kosher slachterijen
Dansende Israeliers op 9/11
Feestende Palestijnen op 9/11
In het huidige publieke debat valt echter op hoe snel kritiek wordt geneutraliseerd door etiketten. Wie het beleid van Israël bespreekt, wordt soms onmiddellijk bestempeld als antisemitisch. Wie misstanden binnen islamitische contexten benoemt, krijgt al snel het label islamofoob. In beide gevallen gebeurt hetzelfde: het gesprek wordt beëindigd voordat het inhoudelijk kan beginnen.
Zoals Dr. Norman Finkelstein — zelf Joods en zoon van Holocaustoverlevenden — benadrukt, is zionisme een politieke ideologie en niet synoniem aan Jodendom als religie of identiteit. Het structureel verwarren van die twee begrippen belemmert niet alleen het debat, maar ook de vrijheid om politieke ideeën kritisch te onderzoeken. Een vergelijkbare verwarring ontstaat wanneer kritiek op islamitisch extremisme automatisch wordt geïnterpreteerd als vijandigheid tegenover moslims als geheel. Kritiek op ideeën, structuren of beleid is niet hetzelfde als kritiek op mensen.
Een volwassen samenleving moet in staat zijn om misstanden te benoemen en moeilijke vragen te stellen, zonder dat morele labels het gesprek voortijdig blokkeren. Alleen dan ontstaat er ruimte voor nuance, wederzijds begrip en echte vooruitgang.
Gedeeld cultureel erfgoed
Gedeelde vriendelijkheid
Israel en zijn zionisme
Palestina met zijn Hamas
Schaduwoperaties van Mossad: Wat er Achter de Schermen Speelt
4 Januari 2026 (bron) 'De voormalige Mossad-chef van Israël licht een tipje van de sluier op over de verbazingwekkende liquidaties van het land. Nog maar iets meer dan een week geleden verklaarde de Iraanse president Masoud Pezeshkian dat zijn land nu in oorlog is met de VS, Europa en Israël. ........ Er is geen betere organisatie voor die taak dan de Israëlische Mossad, en geen beter persoon om erover te spreken dan de voormalige leider ervan, Yossi Cohen. Cohen leidde de dienst van 2016 tot 2021. Hij straalt me tegemoet vanuit een eenvoudig kantoor in het centrum van Tel Aviv. Dit is een man die, als Mossad-agent, herhaaldelijk undercover ging in de Arabische wereld, waarbij hij telkens het risico liep op marteling en de dood. Voor Cohen werkt de Mossad volgens één enkel principe – een principe waar hij in ons interview en in zijn boek Sword of Freedom: Israel, Mossad and the Secret War, dat tussen ons op de gepolijste tafel ligt, steeds op terugkomt. 'We kunnen nergens nummer twee in zijn,' vertelt hij me. 'Wees de eerste en wees beslissend – dat is de regel.' '
Mossad is de buitenlandse inlichtingendienst van Israël. In het stukje uit bovenstaand artikel wordt de Mossad neerzet als uitzonderlijk effectief en bijna heroïsch. Het is dus geen neutrale analyse, maar een bewonderend, bijna promotioneel stuk.
Maar opvallend genoeg wist de Mossad op 7 oktober niets te voorkomen. Zo'n tragedie bood vervolgens precies het momentum dat de Israëlische regering gebruikte om de grootschalige aanval op Gaza te rechtvaardigen, daarbij sterk inspelend op publieke emoties en het lot van de gijzelaars als politiek middel.
"We kunnen nergens nummer twee in zijn." zei Cohen. Dit is een extreem absolute uitspraak. Het suggereert dat Israëlische inlichtingendiensten altijd de beste moeten zijn, ongeacht context of realiteit. Dat klinkt eerder als een slogan dan als een nuchtere analyse. En de manier waarop liquidaties worden beschreven als 'audacious' en bijna heroïsch met woorden als: "meedogenloos", "stoutmoedig", "professionele hit", "meesters van hybride oorlogvoering". Dat is een toon die eerder bewondering uitstraalt dan objectieve verslaggeving. Het resultaat is minder een journalistiek verslag en meer een glossy promotietekst voor de Mossad.
Charlie Kirk was in zijn laatste dagen bijzonder kritisch geworden
Voordat hij begon te bekritiseren heeft Kirk herhaaldelijk gezegd dat hij Israël steunde, en Netanyahu heeft dat ook publiekelijk erkend.
Kritische vragen die gesteld mogen worden
Waarom houdt Egypte de grens met Gaza grotendeels gesloten, en welke politieke, veiligheids- en internationale factoren spelen daarbij een rol?
Welke rol speelde Larry Silverstein vóór en na 9/11, en hoe toevallig is het dat zijn kinderen Roger en Lisa op die ochtend ook niet in het WTC waren omdat ze te laat kwamen? Statistisch gezien, hoe groot is de kans dat zowel hij als beide kinderen precies op dat moment buiten het getroffen deel van het gebouw stonden? Meer vragen
Als er sprake was van een hongersnood in Gaza, waarom is dat dan niet zichtbaar in de openbaar gemaakte beelden van deze executies? Hoe verklaren we dit?
Ze hebben Christus nodig...
Islamitische terrorist ontmoet Jezus
Orthodoxe jood ontmoet Jezus
Importeren We Buitenlandse Conflicten in Ons Eigen Debat?
Het is begrijpelijk dat mensen meeleven met conflicten elders in de wereld. Internationale gebeurtenissen roepen emoties op, en solidariteit is een menselijke reactie. Problematisch wordt het wanneer binnenlandse politiek zich vastbijt in het kiezen van een kant in een buitenlands conflict, terwijl urgente nationale vraagstukken blijven liggen. Wanneer politieke partijen zich fel uitspreken — de één voor Israël, de ander voor Palestina — verschuift de aandacht van binnenlandse prioriteiten naar internationale strijdlijnen.
Ondertussen staat Nederland voor grote uitdagingen: een ernstige woningnood, tienduizenden kinderen die in armoede opgroeien, en infrastructuur die kampt met achterstallig onderhoud. Bruggen, spoorlijnen en tunnels verkeren in een staat die om directe aandacht vraagt. Deze problemen raken het dagelijks leven van mensen hier, en vragen om politieke focus en daadkracht.
Wanneer buitenlandse conflicten een centrale plaats krijgen in het binnenlandse debat, importeren we niet alleen de thema's, maar ook de polarisatie die ermee gepaard gaat. Dat leidt af van wat werkelijk nodig is: het oplossen van de maatschappelijke vraagstukken die onze eigen samenleving direct beïnvloeden.
Een volwassen politiek landschap zou in staat moeten zijn internationale ontwikkelingen te volgen zonder dat deze het zicht op nationale verantwoordelijkheid vertroebelen. Alleen dan ontstaat er ruimte voor constructief beleid en duurzame oplossingen.
Het blijft moeilijk te begrijpen waarom het leed van burgers zoals Shani Louk — een jonge vrouw die militaire dienst weigerde en bekendstond om haar pacifistische overtuigingen — in sommige activistische kringen nauwelijks aandacht krijgt. Compassie zou niet afhankelijk moeten zijn van politieke positie.
Judaisme onderscheiden van Zionisme: het perspectief van een voormalige Zionist
Zie de e-mail en de toespraak hier: Full Speech Of Rabbi Rabbinovitch Found
"Ik heb op het internet gezocht, maar alle websites met de toespraak van Rabbi Rabbinovich zijn 'schoongemaakt' of geblokkeerd (ik neem aan door de Zionisten, zoals gebruikelijk). Aangezien ik mij kan herinneren dat ik in de jaren vijftig al van mijn grootvader over deze toespraak hoorde, besloot ik contact op te nemen met mijn Rabbi. Hij doorzocht zijn favoriete website https://abbc.com en vond het volledige artikel. Ik voeg hier de volledige toespraak van Rabbi Rabbinovich (Rabinovich) bij." – Rose Rabbinovich
Fragment uit de toespraak:
"Verbied de Witten om met Witten te paren. De witte vrouwen moeten samenleven met leden van de donkere rassen, de witte mannen met zwarte vrouwen. Zo zal het blanke ras verdwijnen, want het mengen van het donkere met het blanke betekent het einde van de blanke mens, en onze gevaarlijkste vijand zal slechts een herinnering worden.
Wij zullen een tijdperk van tienduizend jaar van vrede en overvloed ingaan, de Pax Judaica, en ons ras zal onbetwist over de wereld heersen. Onze superieure intelligentie zal ons gemakkelijk in staat stellen de macht te behouden over een wereld van donkere volkeren." – Rabbi Rabbinovich
Rose Rabbinovich presenteert zichzelf als een voormalige Zionistische Joodse vrouw die in Melbourne, Australië woont.
In deze tekst schrijft zij aan een uitgever van alternatieve media om een vermeende toespraak en The Protocols of the Elders of Zion te promoten en te verdedigen, die zij als authentiek beschouwt. Ze beweert dat Zionisme Joden en niet-Joden heimelijk controleert, stelt dat de mainstream Joodse gemeenschappen opzettelijk onwetend worden gehouden, en portretteert Zionisme als een corrupte of zelfs satanische kracht binnen het Jodendom.
Het stuk wordt gepresenteerd als een waarschuwing aan de wereld en moedigt de verspreiding van de Protocols aan, met de bewering dat er wereldwijd conflict zal volgen als de "Zionistische agenda" niet wordt onthuld.
Zionist Sarah Hurwitz over sociale media, jongeren en de perceptie van Israël
Sarah Hurwitz is een voormalig speechwriter van Barack en Michelle Obama en beschouwt zichzelf als een liberale zionist. Ze sprak recent (2025) op een evenement van de Jewish Federations of North America over de invloed van sociale media en ongefilterde beelden van het conflict in Gaza op de manier waarop jongeren Israël en het Midden-Oosten zien.
Hurwitz wees erop dat TikTok en vergelijkbare platforms jongeren continu blootstellen aan beelden van geweld en lijden in Gaza. Volgens haar bemoeilijkt deze constante blootstelling het voeren van een genuanceerd gesprek over Israël, omdat jongeren al emotioneel beïnvloed zijn door wat ze zien. Ze legde ook uit dat Holocausteducatie soms kan leiden tot vereenvoudigde vergelijkingen tussen historische gebeurtenissen en de huidige situatie, omdat jongeren de rollen van machtige Israëli's en kwetsbare Palestijnen interpreteren via dat historische 'Nazi-joden' kader.
Sarah Hurwitz maakte opmerkingen dat volwassenen, waaronder politici, academici, leraren en de media, een rol hebben in het bieden van context en begeleiding bij hoe jongeren het conflict in Gaza en Israël begrijpen.
De Moslimbroederschap onder de loep: Arabische kritiek en ervaringen
De Moslimbroederschap is een van de meest omstreden politieke en religieuze bewegingen in de moderne Arabische geschiedenis. Oorspronkelijk in 1928 in Egypte opgericht door Hassan al‑Banna, groeide de beweging uit van een religieuze hervormingsgroep tot een organisatie met politieke ambities, sociale structuren en internationale vertakkingen. Juist deze transformatie heeft geleid tot felle kritiek van diverse Arabische commentators, insiders en zelfs voormalige leden, die de ideologie en de werking van de Broederschap in hun eigen samenleving scherp veroordelen.
Een van de bekendste Arabische critici is Tharwat el‑Kherbawy, een Egyptische advocaat en voormalig leider binnen de Moslimbroederschap. Hij heeft herhaaldelijk gesproken en geschreven over wat hij ziet als de misleiding binnen de beweging: volgens hem gebruikt de Broederschap islamistische retoriek om politieke macht na te streven, terwijl zij politieke belangen vermengt met religieuze legitimatie. El‑Kherbawy verliet de organisatie juist om deze reden en waarschuwt dat de beweging geen zuiver religieuze missie heeft, maar vooral politiek gericht is op macht binnen staat en samenleving.
Ook in bredere Arabische opinie komt kritiek naar voren. In Egypte zelf, na de korte presidentiële periode van Mohammed Morsi die uit de Broederschap voortkwam, sprak een breed scala aan burgers en activisten openlijk hun teleurstelling uit over de organisatie. Morsi's regering, die veel kiezers aanvankelijk hoop gaf, verloor snel steun omdat de economie verslechterde en omdat Morsi de macht probeerde te consolideren via decreten boven de wet. Hisham en Tommy, twee seculiere Egypte‑activisten die deel uitmaakten van de protesten op het Tahrir‑plein, zagen de Moslimbroederschap uiteindelijk als een politieke kracht die hun verwachtingen niet waarmaakte en zelfs bijdroeg aan nieuwe vormen van onvrede.
Ook gevestigde publicisten in de Arabische wereld leggen de vinger op de zere plek. Sommige media en maatschappelijke commentatoren bekritiseren hoe de Broederschap door media en politieke netwerken wordt gepresenteerd en welke invloed zij probeert uit te oefenen. In Egypte en daarbuiten werd gewezen op de manier waarop verslaggeving over demonstranten en Broederschap‑sympathisanten werd gemanipuleerd om een bredere steun voor de beweging te suggereren, terwijl veel critici juist vonden dat de organisatie te weinig bereid was tot echte democratische hervormingen.
Buiten Egyptische grenzen zijn er aanvullende Arabische percepties die waarschuwen voor de invloed van de Moslimbroederschap op regionale politiek en interne stabiliteit. In de Golfregio, bijvoorbeeld, veroorzaakte de steun van Qatar aan de Moslimbroederschap spanningen met andere staten zoals Saoedi‑Arabië, de Verenigde Arabische Emiraten en Bahrein, die de beweging zagen als een bedreiging voor hun eigen stabiliteit en politieke orde.
Critici uit deze landen spreken niet alleen over ideeën maar over concrete geopolitieke gevolgen van Broederschap‑steun en de export van hun ideologische invloed.
Daarbij komt dat regeringen in verschillende Arabische landen harde maatregelen hebben genomen tegen de Moslimbroederschap omdat zij deze beweging direct associëren met gevaar voor nationale veiligheid.
Zo heeft Jordanië de lokale tak van de Broederschap verboden en leden gearresteerd op grond van beschuldigingen dat zij staatsveiligheid bedreigden met paramilitaire activiteiten — beschuldigingen die binnen de regio resoneren en die voortkomen uit daadwerkelijke politieke conflicten tussen overheden en Broederschap‑structuren.
De kritiek binnen de Arabische wereld richt zich niet alleen op de politieke praktijken van de Moslimbroederschap, maar ook op wat critici beschouwen als de dubbelzinnigheid van de ideologie zelf: publieke moderatie tegenover achter de schermen politiek religieuze doelen nastreven, wat leidt tot verdeeldheid binnen samenlevingen. In Egypte en elders menen velen dat de beweging de grenzen tussen religie en nationalisme oprekent om haar invloed te maximaliseren, in plaats van daadwerkelijk een open, democratisch en inclusief politiek systeem te ondersteunen.
In die zin zijn de Arabische stemmen die de Moslimbroederschap bekritiseren niet marginaal of enkel buitenstaanders: het zijn voormalige insiders, maatschappelijke commentatoren, seculiere en religieuze Arabieren, en zelfs burgers die tijdens revoluties en protesten de consequenties van de beweging in hun eigen leven en land zagen. Hun kritiek richt zich niet alleen op abstracte theorieën, maar op concrete ervaringen van politieke mislukking, sociale onrust en de perceptie dat religieuze symboliek gebruikt wordt als instrument voor politieke macht.
Waar in het Westen kritiek op islamistische invloed wordt afgedaan als islamofobie, trekken landen als de VAE juist openlijk een grens:
VAE schrapt financiering voor studies in het VK vanwege zorgen over extremisme op campussen
Januari 2026 (bron) - De Verenigde Arabische Emiraten hebben Britse universiteiten verwijderd van hun lijst van buitenlandse instellingen die in aanmerking komen voor door de overheid gefinancierde studiebeurzen. Daarmee komt de staatsfinanciering te vervallen voor Emiratische studenten die in het Verenigd Koninkrijk willen studeren.
VAE-functionarissen hebben het besluit in verband gebracht met zorgen over islamistische invloed op Britse campussen, met name van groepen die gelieerd zijn aan de Moslimbroederschap, die door de VAE als een terroristische organisatie wordt aangemerkt. Het Verenigd Koninkrijk verbiedt de Moslimbroederschap niet, wat al lange tijd een punt van onenigheid is tussen beide landen. Het beleid verbiedt Emiratische studenten niet om met privéfinanciering in het VK te studeren, maar diploma's van Britse instellingen worden mogelijk niet langer officieel erkend voor werk bij de VAE-overheid of voor accreditatiedoeleinden.
De Samaritanen: een klein volk met een groot verhaal
De Samaritanen vormen een van de meest opmerkelijke en minst begrepen gemeenschappen uit de oudheid. Hun geschiedenis loopt als een dun maar ononderbroken draad van de tijd van het Oude Testament tot vandaag. Waar veel oude volken verdwenen of volledig opgingen in andere culturen, bleven de Samaritanen — tegen alle verwachtingen in — bestaan. En dat maakt hen tot een van de meest bijzondere levende overblijfselen van de Bijbelse wereld.
Oorspronkelijk waren de Samaritanen de bewoners van het noordelijke koninkrijk Israël. Na de Assyrische verovering in de 8e eeuw v.Chr. bleven zij in het land achter en bleven zij vasthouden aan hun eigen traditie, gebaseerd op de eerste vijf boeken van Mozes. Hun heilige plaats was niet Jeruzalem, maar de berg Gerizim, die zij zagen als de door God gekozen plek. Dit religieuze verschil vormde de kern van een eeuwenlange vijandschap tussen Samaritanen en Joden. De Joden beschouwden hen vaak als een "vermengd" volk dat de ware aanbidding had verlaten, terwijl de Samaritanen juist vonden dat zij trouw waren gebleven aan de oorspronkelijke leer van Mozes. Zo groeide een diepe kloof, gevoed door wederzijds wantrouwen, religieuze rivaliteit en historische wonden.
Juist in die context is het optreden van Jezus zo opvallend. Waar zijn tijdgenoten Samaritanen als vijanden zagen, doorbrak Hij bewust deze grens. Hij sprak openlijk met een Samaritaanse vrouw bij de bron — een ontmoeting die volgens de sociale normen van die tijd ondenkbaar was. In de gelijkenis van de Barmhartige Samaritaan ging Hij nog verder: Hij maakte een Samaritaan tot het voorbeeld van ware naastenliefde, terwijl de religieuze leiders uit zijn eigen volk tekortschoten. Daarmee keerde Hij het heersende oordeel radicaal om. Jezus liet zien dat waardigheid en compassie niet gebonden zijn aan afkomst, traditie of oude conflicten.
Wat dit verhaal nog bijzonderder maakt, is dat de Samaritanen nog steeds bestaan. Niet als een symbolische herinnering, maar als een levende gemeenschap van ongeveer 900 mensen. Ze wonen op twee plekken: in Holon bij Tel Aviv en in Kiryat Luza op de berg Gerizim, vlak bij Nablus. Ze houden vast aan hun eigen Thora, hun eigen priesterlijke lijn en hun eeuwenoude rituelen. Genetische en historische studies bevestigen dat zij daadwerkelijk afstammen van dezelfde gemeenschap die in de Bijbel wordt genoemd. Het is alsof een klein stukje van de wereld van Mozes, Ezra en Jezus nog steeds tastbaar aanwezig is.
Ondanks hun ligging in een politiek explosieve regio mengen de Samaritanen zich nauwelijks in moderne ideologieën. Ze zijn geen zionisten, maar ook geen Palestijnse nationalisten. Hun gemeenschap leeft letterlijk aan beide kanten van het conflict, en hun overleving hangt af van neutraliteit en goede relaties met iedereen om hen heen. Hun identiteit is religieus en historisch, niet politiek.
Dat deze kleine groep — eeuwenlang vervolgd, gemarginaliseerd en bijna uitgestorven — nog steeds bestaat, is op zichzelf al bijzonder. Maar dat zij bovendien een directe lijn vormen naar de wereld van de Bijbel, maakt hen uniek. De Samaritanen zijn een stille herinnering aan hoe oud, complex en gelaagd de geschiedenis van het Heilige Land is. En misschien ook aan hoe hardnekkig identiteit kan zijn, zelfs wanneer alles om je heen verandert.
Jezus laat zien dat oude vijandschappen niet heilig zijn. Dat je niet hoeft te blijven denken zoals "men" altijd heeft gedacht. Hij doorbrak een grens die in zijn tijd bijna vanzelfsprekend was: Joden en Samaritanen gingen niet met elkaar om, punt. En juist daar stapte Hij dwars doorheen.
Zie eerst de mens, niet het label. Jezus keek niet naar afkomst, groep, reputatie of geschiedenis. Hij keek naar het hart van iemand.
Vooroordelen zijn vaak erfgoed, geen waarheid. De vijandschap tussen Joden en Samaritanen was eeuwenoud. Maar Jezus liet zien dat iets oud niet per se iets goeds is.
Goedheid kan komen van wie je het het minst verwacht. In de gelijkenis van de Barmhartige Samaritaan maakt Hij juist de "vijand" tot het voorbeeld van liefde en menselijkheid.
Waardigheid is niet gebonden aan identiteit. Jezus gaf waardigheid aan mensen die door de samenleving waren afgeschreven.
Het mooie is dat Hij dit niet als theorie bracht, maar als praktijk. Hij ging in gesprek, Hij luisterde, Hij zag iemand die anderen niet wilden zien.
Voor Jezus is geloof geen "clubgrens", maar een uitnodiging. Niet: "jullie horen er niet bij", maar: "dit is de weg die ik jullie aanbied."
En dat maakt het minder hard dan het op het eerste gezicht lijkt. Want in zijn ontmoetingen zie je nooit uitsluiting. Je ziet openheid, gesprek, respect, en vooral: ruimte. En dat is wat wij ook in Charlie Kirk zagen in zijn debatten.
Bij de Samaritaanse vrouw bijvoorbeeld zegt Hij niet: "Jij hoort er niet bij." Hij zegt: "Ik zie jou. En ik bied je iets aan."
Het is dus niet vijandschap versus geloof. Het is: liefde zonder grenzen, én een boodschap waar Hij zelf volledig achter staat.