Historisch gedocumenteerde familiegeschiedenis. 
Om privacyredenen zijn specifieke persoonsgegevens weggelaten. 

Mijn Duits-Indische Achtergrond

In het midden van de achttiende eeuw vertrok een directe voorvader uit een vooraanstaande Frankfurtse familie per schip richting de Oost. Zijn familieachtergrond was geworteld in de welgestelde burgerij van Frankfurt, waar familieleden invloedrijke posities bekleedden als predikanten en bestuurders binnen de lokale gemeenschap.

Ondanks deze bevoorrechte afkomst koos hij voor het avontuur bij de Verenigde Oost-Indische Compagnie. Hij reisde naar de haven van Hellevoetsluis om daar in te schepen op het spiegelretourschip de Sloterdijk. Als soldaat in dienst van de Kamer Delft maakte hij de oversteek naar Batavia, waar hij de basis legde voor de verdere geschiedenis van de familie in Azië.  

Hij vond daar meer dan specerijen; het was een nazaat die daar een schone ontmoette en een leven opbouwde, en uiteindelijk werd de familielijn later in Nederland voortgezet. Dit patroon van vertrek, diensttijd in Azië en het stichten van gemengde families is uitgebreid gedocumenteerd in VOC‑archieven en vormt een bekend onderdeel van de koloniale geschiedenis.

Mijn Kroatische Achtergrond

Tijdens de Ottomaanse veroveringen in de 15e en 16e eeuw ontvluchtten veel katholieke gezinnen Bosnië om zich in Kroatië te vestigen, voornamelijk in Dalmatië en het achterland van Zadar. Deze families stonden bekend als fervente verdedigers van het christendom tegen de oprukkende legers uit het oosten. 
In de grensstreek waar de familie Kapić zijn oorsprong vindt, was de Orde van Sint-Jan zeer aanwezig. Deze Hospitaalridders beschikten over strategische versterkingen in Centraal-Kroatië en Dalmatië om de grenzen te bewaken. De vlucht uit Bosnië naar Dalmatië was bijna altijd een collectieve verhuizing van strijdbare families die hun geloof en grond wilden verdedigen.
Lokale strijders die zich bij deze orde aansloten of werden ingezet om de bergpassen te verdedigen, droegen het Maltezer kruis als teken van hun verbintenis met deze kruisvaardersorganisatie.
Het was in die tijd een militair herkenningsteken voor degenen die de grens tussen het christelijke Europa en het Ottomaanse Rijk bewaakten, het symbool van hun bescherming en hun identiteit als grensbewakers. Dit is letterlijk schoolboekgeschiedenis in Kroatië. 

En in Nederland? Daar doet links alsof je net van een rubberboot stapt door je te complimenteren met je 'nette Nederlands', terwijl je voor rechts een buitenlander bent; beide reduceren individuele biografieën tot hedendaagse stereotypen gekenmerkt door een benauwd referentiekader en een totaal gebrek aan historisch besef. 

Genetisch geheugen is net zo reëel als muscle memory, zo blijkt maar weer. Niet volgens de wetenschap, maar die liep altijd al achter.

In de kern gedragen wij ons nog altijd zoals onze voorouders: een voortdurende zoektocht naar vernieuwing, verbetering of verval, naar het verhogen van de levensstandaard of het ondermijnen ervan.