Ja, ik had een politieke partij (Nationale Alliantie) opgericht toen ik ergens in de 20 was. Paar jaartjes gedaan, daarvoor paar maanden NNP/J. Het waren vaderlandslievende mensen die naast hun politieke inzet ook gewoon een baan hadden en keihard werkten – een ode daaraan klinkt door in Lof der arbeid. Het waren echte vertegenwoordigers van het volk: mensen uit de bouw, de horeca, de post, het leger. Maar dat is een afgesloten hoofdstuk. Ik heb overigens nooit meegewerkt aan interviews of andere publicaties. Er is meermaals geprobeerd mij daartoe te bewegen door te suggereren dat er anders negatieve verhalen zouden verschijnen. Ik heb daar nooit aan toegegeven. De vele onwaarheden, laster en onterechte associaties die vervolgens zijn gepubliceerd, zijn dan ook zonder enige medewerking van mijn kant tot stand gekomen.
Nadat burgers na een anti-pedofiliedemonstratie aangaven dat zij liever pedofielen dan nationalisten zagen, sloeg ik thuis de Bijbel open en las dat God zijn rug toekeert en zijn aangezicht voor een volk verbergt. Daarop besloot ik te stoppen. Dat was in april 2005. Wie zijn kinderen niet beschermen wil verdient zelf ook niets.
Jan de partijvoorzitter was trouwens de beste maat die ik ooit had, heeft mij vaak geholpen met van alles en nog wat (kind afhalen van school, computerproblemen etc). Die gast was goud waard, zeer intelligent al zullen zijn platte Rotterdamse reacties dat niet altijd hebben prijsgegeven.
vaak geschreven met gevangenen oa zoals oproepjes beantwoord uit het Christelijke blad Charisma, maar ook eens dmv een droom in contact geraakt met een Zapatista activist voor wie ik tien jaar zijn website nog heb bijgehouden - superveel respect voor Subcommandante Marcos
De maatstaf voor politieke integriteit: De veiligheid van het kind
Ik distantieer mij sinds 2005 van het gangbare politieke discours. Tijdens mijn laatste demonstratie, die gericht was tegen de activiteiten van pedofilie‑organisatie Martijn, hoorde ik op televisie twee omstanders uitspraken doen waaruit bleek dat zij meer bezwaar hadden tegen onze aanwezigheid dan tegen het onderwerp waartegen wij demonstreerden. Dat was voor mij onverenigbaar met mijn waarden. Dat moment heeft mij doen besluiten mijn politieke betrokkenheid volledig te beëindigen. Zowel tijdens mijn politieke activiteiten als in de jaren na mijn vertrek zijn er uiteenlopende ongefundeerde verhalen over mijn rol blijven circuleren. Deze claims worden niet ondersteund door officiële of verifieerbare bronnen, zoals Rechtspraak.nl.
In mijn optiek verdient een actor in het publieke domein pas geloofwaardigheid wanneer deze ondubbelzinnig prioriteit geeft aan de bestrijding van seksueel misbruik van minderjarigen en pleit voor een fundamentele herziening van de strafmaat voor dergelijke misdrijven.
De maatschappelijke werkelijkheid is zorgwekkend. Zaken als Epstein, Dutroux en het grootschalige misbruikschandaal in Rotherham hebben blootgelegd hoe falend toezicht, invloedrijke netwerken en institutionele terughoudendheid het vertrouwen in politiek, justitie en bestuur ernstig kunnen ondermijnen. Het is onaanvaardbaar dat daders, facilitators of beschermers binnen machtsstructuren buiten schot blijven of worden geconfronteerd met disproportioneel lage straffen.
Voor mij is dit geen marginaal thema, maar de ultieme maatstaf voor politieke betrouwbaarheid. Op tal van dossiers blijken regeringen, partijen en internationale instellingen uiteindelijk opvallend vaak dezelfde richting te volgen — ongeacht verkiezingsretoriek of ideologische verschillen. Dat patroon is te consistent om eenvoudig als toeval af te doen. Daarbij acht ik overheden eveneens medeverantwoordelijk voor de toenemende achterstanden van kinderen in basisvaardigheden zoals taal en rekenen, terwijl scholen tegelijkertijd steeds meer aandacht besteden aan voortdurend veranderende genderideologieën en identiteitsvraagstukken. In een tijd waarin fundamentele cognitieve ontwikkeling onder druk staat, terwijl ideologische vorming nadrukkelijk aanwezig is in het onderwijs, is thuisonderwijs noodzakelijk geworden om de intellectuele, morele en psychologische ontwikkeling van kinderen daadwerkelijk te waarborgen.
Wij hebben de aarde in bruikleen van toekomstige generaties. Politiek die zich uitsluitend richt op de korte termijn - tot de volgende verkiezing - verzaakt die verantwoordelijkheid. Werkelijk leiderschap vereist langetermijndenken, morele continuïteit en de bereidheid om toekomstige generaties zwaarder te laten wegen dan electorale belangen of tijdelijke populariteit.
Wie zelfs de meest kwetsbaren — kinderen — niet onvoorwaardelijk beschermt tegen misbruik, uitbuiting en institutioneel falen, zal uiteindelijk ook op andere fundamentele kwesties buigzaam blijken. Juist daarom kijk ik niet naar slogans, campagnes of partijlabels, maar naar de vraag waar een bestuurder een absolute morele grens trekt.
Ik erken leiderschap pas wanneer de fysieke, psychologische en morele integriteit van het kind zwaarder weegt dan politieke belangen, reputatiebescherming of institutioneel zelfbehoud.
Geen symbolische politiek, maar een compromisloze bescherming van minderjarigen, volledige transparantie en maximale juridische consequenties voor wie zich aan dergelijke misdrijven schuldig maakt.
Een samenleving toont haar ware morele aard in de manier waarop zij kinderen beschermt. Christus legde de handen op kinderen om hen te zegenen en te beschermen — niet om hen te exploiteren, seksualiseren of als object van volwassen verlangens te behandelen.
Het idee dat minderjarigen "volwassen genoeg" zouden zijn voor seksuele relaties of huwelijk is innerlijk tegenstrijdig: wanneer men werkelijk meent dat kinderen reeds over de noodzakelijke volwassenheid beschikken, zou men hun logischerwijs ook stemrecht, financiële aansprakelijkheid en het besturen van voertuigen moeten toevertrouwen.
Dat gebeurt niet, juist omdat ieder gezond rechts- en moraalbesef erkent dat kinderen bescherming, begeleiding en ontwikkelingsruimte nodig hebben.
Daarom valt het telkens opnieuw op hoe ideologieën, religieuze instituties en politieke stromingen die primair hun eigen machtspositie, reputatie of dogma beschermen, uiteindelijk niet voor het kind opkomen, maar perversie normaliseren, misstanden relativeren of wegkijken wanneer fundamentele grenzen worden overschreden. Precies daarin wordt zichtbaar wie werkelijk het algemeen belang dient en wie slechts zichzelf vertegenwoordigt.
Een ware volksvertegenwoordiger beschermt eerst het kind, omdat daarin de toekomst van een volk besloten ligt. Uiteindelijk zoeken wij leiderschap dat niet wordt gedreven door opportunisme of institutioneel eigenbelang, maar door morele integriteit — leiderschap dat in de bescherming van het kwetsbare dichter bij Christus staat dan bij machtspolitiek.
👉
www.kinderbevrijdingsfront.nl
De NA bij een Tibet demonstratie in Den Haag. Jaren later zei de Dalai Lama: "Europa behoort toe aan de Europeanen." Stop Pedoclub Martijn demonstratie was mijn laatste politieke demonstratie in Nederland in 2005.
Wie zich, terwijl onze eigen kinderen op steeds jongere leeftijd met euthanasie en zelfdoding te maken krijgen, terwijl mentale problemen onder jongeren toenemen en een uitzichtloze toekomst en enorme woningnood hen steeds meer zorgen baren, vooral bezighoudt met het nog verder uitbreiden van de instroom van vluchtelingen en migranten, moet zich serieus afvragen of de belangen van de nieuwe generaties werkelijk op de eerste plaats staan, of dat het eigen ego en de behoefte om de grote weldoener uit te hangen belangrijker zijn.
In 2019 las ik berichten over de Child Liberation Front - een groep die pedofilie propageerde en hun poging om tijdens Pride Week in Amsterdam deel te nemen onder de hashtag #PedoPride2019. Naar aanleiding daarvan heb ik direct meerdere domeinnamen met de term "Child Liberation Front" geregistreerd, waaronder childliberationfront.com en kinderbevrijdingsfront.nl. Deze domeinen verwijzen sindsdien naar informatieve pagina's gericht op de bescherming van kinderen tegen seksueel misbruik en uitbuiting.
Ik geef kinderkens van alles, maar deze zijn eigenlijk altijd standaard: voor de meisjes een Barbie (in coronatijd een verpleegster-Barbie) en voor de jongens een stoere SWAT-actionpop.
Mijn kleinkinderen zal ik belangrijke dingen leren, zoals verkeersborden. Zeker geen seksuele leer op een ongepaste leeftijd. Als je een kind het LGBT-alfabet hoort opzeggen, maar het kind kan nog niet eens proper spellen of rekenen, dan weet je dat er iets goed mis is met het onderwijs.
Als Nederland christelijke partijen kende, dan bevond het zich niet in de gedegenereerde positie waarin wij ons bevinden.