Familieboekje

Wat zou je je ouders, grootouders of kinderen willen vragen… als je wist dat hun antwoorden nooit verloren gaan?

Dit familieboekje helpt je om herinneringen vast te leggen, met 29 zorgvuldig gekozen vragen voor jong en oud. Iedereen kan een eigen plek krijgen in het boekje – met ruimte voor 25 familieleden of generaties.

Of je het nu samen invult aan tafel, of het boekje van hand tot hand laat gaan: je verzamelt persoonlijke verhalen, grappige anekdotes en waardevolle levenslessen. Het resultaat is een uniek familieportret, dat je er telkens weer bij pakt.

Familieboekje – 29 vragen voor 25 familieleden | Invulboek met herinneringen 

De bij die dankjewel zei

Lief voor elkaar, lief voor de dieren 

 "Het bijtje dat dankjewel zei" is een leerzaam verhaal voor kinderen. 

Aan de hand van vrolijke illustraties leren kinderen over het belang van dankbaarheid, empathie en zorg voor dieren. Volg de avonturen in de dierenopvang en ontdek hoe een kleine daad van vriendelijkheid de wereld kan veranderen. 

Het boek bevat ook een speciaal familierecept om samen van te genieten!

Een liefdevolle eerste stap richting een groenere toekomst - voor kinderen, ouders en iedereen die nieuwsgierig is naar veganisme.

Soete Verhaaltjes voor lieve kinderkens

In 2012 schreef en publiceerde ik een kinderboekje met zachte, dromerige verhaaltjes. Ik heb besloten het merendeel van deze verhaaltjes, voorzien van prachtige en volledig vernieuwde illustraties, te publiceren in het boek 'Mijn eerste vegan boek'. Je vindt ze in het boek, direct na het verhaal 'De bij die dankjewel zei'.

In deze verhalen sluiten kinderen vriendschappen met dieren, de natuur en hun eigen omgeving. Ze ontdekken dat alles om hen heen - zelfs een gewone fiets, een vallend blad of een 'enge' spin - een eigen verhaal en waarde heeft.

Cor Est Porta

Cor Est Porta is een reflectieve en poëtische gids, een hybride van symbolische vertelling en filosofische beschouwing. In subtiele lagen verweeft het menselijke ervaring, natuurobservatie, innerlijke discipline en religieuze symboliek. Het richt zich tot lezers die verlangen naar verstilling, inzicht en contemplatieve literatuur.

Verkrijgbaar op Amazon (NL/ENG)

Uit het voorwoord: De mens leeft in een werkelijkheid die hij slechts gedeeltelijk kan waarnemen. Onze ogen registreren maar een smalle strook licht, ongeveer tussen 400 en 790 terahertz. Onze oren horen slechts een beperkt bereik van 20 hertz tot 20 kilohertz. Alles daarbuiten- infrarood, ultraviolet, infrasoon, ultrasoon, radiogolven, röntgenstraling - bestaat wel, maar blijft voor ons verborgen.

Dieren nemen veel meer waar dan wij. Vogels zien ultraviolet licht. Duiven horen lage frequenties die stormen en aardbevingen aankondigen. Apen horen hoger dan mensen. 

Het Spiegelrijk der Dieren

De mens beweegt zich door de wereld met een spiegel in de ene hand en een vork in de andere. Hij bewondert het hart van het varken, bestudeert de kamers en ritmes en benoemt de kwetsbaarheid als iets bijna heiligs. Maar plaats datzelfde dier op het bord, en de heiligheid verdampt; de spiegel slaat stuk, en in de scherven zien wij enkel vlees, een beschikbaar object, een instrument van smaak. Het varken is dan ineens geen spiegel meer, geen medeschepsel, slechts een gemak.

We handelen op dezelfde manier met gedrag. Twee pinguïns bouwen een nest: lof, bewondering, triomf. Maar een dier huilt, rouwt, vreest of juicht, en wij wuiven het weg: instinct, reflex, automatisme. Ware emotie, zeggen wij, is iets dat enkel de mens bezit — alsof verdriet, angst en vreugde een patent op ons voorhoofd dragen, en dieren slechts lege acteurs zijn in een theater waar wij de regie voeren.

De mens is een roofdier, wordt ons verzekerd. Kijk naar de leeuw, zegt men. dat wij niet met blote handen achter een prooi aanrennen en een dier moeten koken voordat onze magen rauw vlees kunnen verteren wordt achteloos terzijde geschoven. Wij zijn kadavereters. Wij moeten het dier eten als de levenslijn allang verbroken is. Wij eten de dode lichamen op zoals palingen aan de lijken knibbelen. Van nature gaat het ons beter af een vrucht te plukken maar dat doet niet af aan het illusionaire denkbeeld dat wij sterke vlees verscheurende leeuwen zijn.

De alfa man of vrouw ziet geen frugivoor in de spiegel, die ziet heuse slagtanden en manen van bravoure. Maar wij zijn geen roofdieren, wij zijn fijnproevers; onze selectiviteit een dekmantel voor onze wreedheid. Lijkenvreters op zijn best.....

De Dag van Schaduwsteek

Vijf voor Twaalf

De zon kroop net boven de dennenrand uit toen Schaduwsteek, een jonge maar uitzonderlijk alerte werksterwesp, zijn vleugels spreidde. De ochtendlucht was fris en gevuld met de geur van hars en heidebloemen. Voor hem betekende dat maar één ding: patrouille. En patrouille was precies waar hij in uitblonk.

Schaduwsteek vloog uit het nest met de trefzekere beweging van iemand die zijn taak door en door kent. Hij kende elke boomstronk, elke open plek, elke plek waar voedsel te vinden was. Terwijl hij door de lucht scheerde, inspecteerde hij de omgeving op indringers en kansen. Zijn volk rekende op hem.

Hij voelde zich scherp, snel, gefocust. De wereld was groot, maar zijn rol was helder. En dat gaf hem kracht.

Met een succesvolle ronde achter de rug keerde hij terug. Rond de ingang hing een bedrijvige wolk van werksters die voedsel binnenbrachten en larven verzorgden. De koningin diep in het nest verspreidde haar geur van orde en stabiliteit. Schaduwsteek landde kort, wisselde informatie uit via trillingen en geur, en maakte zich alweer klaar voor de volgende ronde.

Binnen in het nest begonnen de wespen zich te organiseren. Wachtwespen namen positie in, terwijl anderen terugkeerden van hun rondes. Het leek bijna op een briefing zoals mensen die houden: ieder kwam terug met zijn eigen waarnemingen, zijn eigen stukje van het grotere geheel.

Wie had een indringer gezien? Waar was voedsel? Waar hing gevaar?

Het leek bijna op een menselijke briefing, maar dan in de taal van vleugels, geur en instinct. Iedereen wist wat hem te doen stond. Iedereen kende zijn rol.

Het was een perfecte dag. Totdat het dat niet meer was.

Aan het begin van de middag voelde Schaduwsteek iets veranderen. Een stilte, maar geen gewone. De lucht leek zwaarder, alsof er een storm op komst was. De geur van hars werd plotseling overschaduwd door iets scherps, iets dat niet thuishoorde in hun territorium.

Toen zag hij het.

Een donkere vorm, veel groter dan een gewone wesp, hing roerloos in de lucht.

De Aziatische hoornaar.

Zijn ogen glansden koud, zijn kaken bewogen langzaam, alsof hij proefde aan de angst die nog moest komen.......

De Weg Onder Zee

Eens in de zoveel jaren
keer ik terug naar dezelfde droom.
Ik sta half onder water
op een kruispunt in de zee.

Rechts ligt Turkije,
links Malta.
Ik kies altijd voor Malta.
Ik loop - niet zwem
over de oceaanbodem,
geleid door een aanwezigheid
die ik nooit zie, maar altijd voel:
beschermend, liefdevol, wakend.
.....

Voorwoord

De mens leeft in een werkelijkheid die hij slechts gedeeltelijk kan waarnemen. Onze ogen registreren maar een smalle strook licht, ongeveer tussen 400 en 790 terahertz. Onze oren horen slechts een beperkt bereik van 20 hertz tot 20 kilohertz. Alles daarbuiten- infrarood, ultraviolet, infrasoon, ultrasoon, radiogolven, röntgenstraling - bestaat wel, maar blijft voor ons verborgen.

Dieren nemen veel meer waar dan wij. Vogels zien ultraviolet licht. Duiven horen lage frequenties die stormen en aardbevingen aankondigen. Apen horen hoger dan mensen. Mantisgarnalen onderscheiden kleuren die wij niet eens kunnen voorstellen. Insecten verwerken beelden zo snel dat onze wereld voor hen vertraagd lijkt. Zelfs een kikker kan ultrasoon schreeuwen - een geluid dat voor ons volledig stil blijft. En zelfs de planten, die wij vaak als stil en passief beschouwen, blijken een verborgen stem te hebben. Wanneer ze uitdrogen of onder druk staan, zenden ze korte pulsen uit in een bereik dat ver boven onze gehoorgrens ligt - scherpe, haast wanhopige signalen die alleen met speciale instrumenten te vangen zijn. Onze waarneming is geen totaalbeeld, maar een biologisch begrensde selectie. Technologie kan die grenzen verruimen, maar nooit volledig opheffen....

De Dieren van de Grote Vlakte

Er was eens een uitgestrekte vlakte waar dieren leefden die allemaal hun eigen talent hadden.

De cheeta kon rennen als geen ander. Zijn snelheid was legendarisch, maar hij wist dat snelheid alleen niet genoeg was om te overleven.

De olifant kende elke waterbron, elke boom en elke veilige route. Zijn geheugen was zijn grootste kracht.

De mier was misschien klein, maar haar volk werkte samen als één lichaam. Geen taak was te groot als ze het samen deden. En de uil zag wat anderen misten. Hij dacht na voordat hij handelde en vond oplossingen die niemand anders zag.

Op een dag brak er een grote brand uit aan de rand van de vlakte. De dieren raakten in paniek. De cheeta rende vooruit, maar wist niet waarheen. De olifant was sterk, maar kon de brand niet alleen stoppen. De mier wist hoe je samenwerkt, maar niet hoe je vuur verslaat. De uil zag het gevaar, maar kon het niet alleen oplossen.

Omdat ze elkaars talenten kenden, besloten ze samen te werken.
De uil vloog hoog en zag een rivier die de brand kon stoppen.
De cheeta rende razendsnel om alle dieren te waarschuwen.......

Het Gouden Kinderwagentje

In die tijd was ik zwanger en kort daarvoor ontslagen. Met een dikke buik vond ik geen werk meer en het salaris van mijn partner kwam maar één keer per maand. Toen ik hoorde dat ik zwanger was, heb ik een uur lang onophoudelijk gehuild van blijdschap en dankbaarheid. Er is niets mooiers dan de voetjes van je kindje in je buik te voelen bewegen. Omdat ik al over hem gedroomd had toen ik jonger was, schreef ik hem onder zijn eigen naam al in bij het kinderdagverblijf, waar je van tevoren een plek moest reserveren.

Ik schreef hem in onder zijn jongensnaam terwijl we nog niet officieel wisten of de baby een jongetje of meisje zou zijn. Ik wist dat hij het was, en dat vermelde ik naderhand ook op zijn geboortekaart. Na de geboorte kregen we bezoek van een kraamverzorgster die dagelijks langskwam. Onze kraamverzorgster was een lieve vrouw. Ze had zelf geen kinderen, al verlangde ze ernaar - dat zag ik in haar ogen, in de stilte tussen haar woorden. Ze droeg een dun gouden kettinkje zonder hangertje. Het viel me op, alsof het iets zei. .....

Nawoord

......Onze ogen en oren registreren maar een fractie van wat er is. Dieren, planten, zelfs de stilte zelf lijken soms meer te weten dan wij. Zij bewegen in een rijk dat voor ons verborgen blijft, tenzij het hart zich opent..........

Bileam sloeg zijn ezel drie keer omdat het dier weigerde verder te gaan. Wat hij niet zag, zag de ezel wel: een engel met een getrokken zwaard die de weg versperde. Pas toen het dier sprak, gingen Bileams ogen open. De engel vroeg hem waarom hij zijn ezel had geslagen en legde uit dat hij zelf was gekomen om Bileam tegen te houden, omdat de weg die hij volgde recht het verderf in leidde. De ezel had drie keer uitgeweken om hem te beschermen. Als het dier dat niet had gedaan, zou de engel Bileam hebben gedood en de ezel gespaard.....