Links-georiënteerden en het Messiah-complex: reddersmentaliteit en paternalistische controle
Wat is totalitarisme?
Totalitarisme betekent niet het aangaan van een debat, maar het uitschakelen van de ander – desnoods met geweld. Denk aan het lot van Pim Fortuyn en Charlie Kirk.
Het is het buitensluiten van mensen enkel vanwege hun mening. Het is de bullebak van de speeltuin die zegt: "Jij mag niet meedoen, want jij bent anders."
Het is het instellen van een cordon sanitaire: politieke partijen die vooraf verklaren nooit samen te werken met een democratisch gekozen partij, puur omdat zij het niet eens zijn met haar standpunten, en zo de stem van miljoenen kiezers indirect buitensluiten.
Het is het optreden van kleine stoottroepjes of terreurgroepen – zoals antifa-groepen – die openlijk laten weten dat iedereen die afwijkt van hun opinie bij voorbaat niet welkom is. Totalitarisme is de stank van uitsluiting en intimidatie.
Totalitarisme had vroeger een grote leider. Stalin, Mao en Pol Pot – één gezicht dat totale controle claimde. Vandaag verschuift de macht naar de groep: radicale activisten en cellen die uitsluiting en intimidatie gebruiken zonder één leider, maar met dezelfde mentaliteit: één waarheid, geen tegenspraak. Radicale actiegroepen zetten druk en creëren angst, terwijl linkse politici de taal leveren waarmee dat geweld wordt gelegitimeerd of gebagatelliseerd. Geen officiële samenwerking, maar een ideologische wisselwerking waarbij intimidatie van andersdenkenden wordt getolereerd in naam van "voortgang" of "rechtvaardigheid".
Wie is hier de echte fascist?
Wie kent ze niet: Westerse goeddoeners die trots poseren bij Afrikaanse weeshuizen of ontwikkelingsprojecten, glimlachend met een kind in hun armen alsof zij de wereld redden. Ze adopteren kinderen, organiseren inzamelingsacties en pronken met hun goede daden op sociale media, terwijl kinderen dichter bij huis, in arme Europese wijken of onderdrukte gemeenschappen, over het hoofd worden gezien. Ze nippen van hun rooibosthee terwijl ze asielzoekers de lokale taal onderwijzen, terwijl lokale kinderen achterblijven in lezen en schrijven en ouderen in eenzaamheid wegkwijnen. Het beeld dat ze creëren is dat van nobele redders, maar een nader onderzoek onthult een ander verhaal: een Messiascomplex dat volledig de autonomie, cultuur en waardigheid van degenen die ze zogenaamd "redden" negeert.
Het Messiascomplex verwijst naar het geloof dat men geroepen is om anderen te redden, vaak zonder de capaciteiten of autonomie van degenen die geholpen worden te erkennen. In adoptie en hulpverlening betekent dit dat Westerse hulpverleners vaak aannemen dat Afrikaanse kinderen hulp nodig hebben en dat zij, de Westerse "redders", de oplossing zijn. Dit leidt tot een paternalistische houding die de eigenwaarde en capaciteiten van de betrokken kinderen en gemeenschappen ondermijnt.
Tegelijkertijd leven in Europa, bijvoorbeeld in Moldavië, duizenden kinderen in armoede en hebben zij dringend hulp nodig. In 2022 ontvingen 56.000 kwetsbare Moldavische gezinnen noodhulp, en duizenden kinderen met een handicap of vluchtelingenkinderen hebben extra ondersteuning nodig bij hun onderwijs. Ondanks deze urgente noden richten Westerse hulpinspanningen zich vaak op Afrika, terwijl kinderen in Europa over het hoofd worden gezien.
Dit roept de vraag op: waarom voelen Westerse hulpverleners zich meer aangetrokken tot Afrikaanse kinderen dan tot hun Europese tegenhangers? Is het omdat Afrikaanse kinderen "exotischer" lijken, of omdat de hulpverlener daar gemakkelijker de rol van redder kan spelen? Het Messiascomplex speelt hier een centrale rol: eigenwaarde wordt ontleend aan het idee anderen te redden, in plaats van echte partnerschappen aan te gaan met de gemeenschappen die men beweert te helpen.
In sociaal-politieke contexten zien we een vergelijkbare dynamiek bij linkse progressieven die zichzelf presenteren als verdedigers van gemarginaliseerde groepen. Hun gedrag vertoont kenmerken van het Messiascomplex: de overtuiging dat zij de enigen zijn die kunnen redden, beschermen of onderwijzen, terwijl de groep die zij zogenaamd helpen als inferieur wordt beschouwd.
Deze houding manifesteert zich in drie typen binnen de zogenoemde "inferieure groep":
-
De laagopgeleide of minder capabele groep: voelt zich soms daadwerkelijk inferieur of wordt zo gepositioneerd door de redder; hun afhankelijkheid wordt versterkt en hun autonomie ontkend.
-
De zelfbewuste groep: gebruikt de naïviteit van de redder om voordeel te halen uit sociale steun of privileges; men blijft ogenschijnlijk afhankelijk terwijl men volledig zelfstandig kan functioneren.
-
De waakzame groep: ziet het hulpaanbod als neerbuigend en voelt zich beledigd; hun onafhankelijkheid ondermijnt het idee van redden, waardoor ze vaak worden weggezet als rechts of contraproductief.
Het paradox van "anti-racisme" en censuur
Naast subtiel paternalistisch gedrag, tonen sommige linkse progressieven ook een agressieve dominantie: het zwijgen opleggen van degenen die hun ideeën of waarden in twijfel trekken. Ironisch genoeg gebeurt dit onder het mom van inclusiviteit of sociale rechtvaardigheid, terwijl het in werkelijkheid discriminerend en intolerant is.
Voorbeelden:
-
Smaad en belachelijk maken: kritische stemmen worden publiekelijk vernederd ongeacht de argumenten.
-
Sociale en professionele uitsluiting: wie niet volledig conformeert aan de heersende ideologie, riskeert carrière, sociale connecties of reputatie.
-
Gewelddadige escalatie: zoals bij Pim Fortuyn, waar politieke tegenstanders niet alleen verbaal werden aangevallen, maar ook fysiek en fataal werden bedreigd.
Een schrijnend voorbeeld van agressie binnen deze kring was de daad van Margriet Goris, die in 2002 een taart gevuld met uitwerpselen naar Pim Fortuyn gooide. Dit werd breed veroordeeld, ook binnen linkse kringen, maar illustreert de escalatie van ideologische superioriteit naar intimidatie en geweld.
De rol van media en platforms
De publieke opinie wordt in belangrijke mate gevormd door media en platforms zoals Wikipedia. Ooit geprezen om haar neutraliteit, wordt Wikipedia nu vaak bekritiseerd vanwege politieke vooringenomenheid. Larry Sanger, mede-oprichter van Wikipedia, heeft herhaaldelijk zijn bezorgdheid geuit dat de site haar neutraliteit heeft opgegeven en een instrument is geworden van het "linkse establishment". In 2022 zei hij:
"Linkse mensen zijn meedogenloos als het gaat om het doordrukken van hun standpunt en het gebruiken van de organen van de massamedia — en ik denk dat Wikipedia nu deel uitmaakt van de massamedia."
Deze vooringenomenheid is niet slechts theoretisch — ze komt ook tot uiting in concrete gevallen. Toen de 23-jarige Oekraïense vrouw Iryna Zarutska op brute wijze werd neergestoken in een trein in Charlotte, North Carolina, waren de feiten glashelder: zij werd vermoord door een veelpleger, Decarlos Brown Jr., die werd aangeklaagd voor moord met voorbedachten rade. Toch begonnen Wikipedia-redacteuren vrijwel direct, nadat er een artikel getiteld "Killing of Iryna Zarutska" was aangemaakt, te pleiten voor verwijdering. Bovenaan de pagina verscheen een waarschuwing dat het artikel "was genomineerd voor verwijdering," en achter de schermen werd betoogd dat dit incident geen encyclopedische relevantie zou hebben.
Deze selectieve censuur toont precies het probleem van Wikipedia's ideologische greep: ongemakkelijke waarheden die niet passen in het gewenste narratief worden gebagatelliseerd, gewist of krijgen nooit de kans om bekend te worden. Op die manier nemen platforms die zich voordoen als neutrale scheidsrechters van informatie actief deel aan het bepalen welke tragedies ertoe doen en welke stilletjes worden vergeten.
Deze selectieve filtering versterkt ook het Messias-complex: het presenteren van een gecontroleerde versie van de werkelijkheid die de morele superioriteit van progressieve bewegingen bevestigt, terwijl afwijkende stemmen worden gemarginaliseerd.
Geweld en fascistische escalatie
Op 10 september 2025 werd de conservatieve activist Charlie Kirk neergeschoten en gedood terwijl hij een lezing gaf aan de Utah Valley University. De aanval illustreert het gevaar van een ideologie die zichzelf als moreel superieur beschouwt en weigert afwijkende meningen te tolereren. Het geweld tegen Kirk laat zien hoe het Messiascomplex, wanneer het geradicaliseerd wordt en versmelt met ideologische obsessie, kan escaleren tot daadwerkelijke fysieke agressie.
De conservatieve vader van twee kinderen, bekend om zijn spannende debatten met studenten in het hele land, werd getroffen door een enkele kogel terwijl hij op woensdagmiddag tot een menigte sprak aan de openbare universiteit in Orem. Hij zakte onmiddellijk in elkaar nadat hij door het vuur geraakt was. Kirk laat zijn vrouw Erika achter, met wie hij een driejarige dochter en een zoon van 16 maanden had. Het stel vierde in mei hun vierde huwelijksverjaardag.
Tegelijkertijd laten bewegingen zoals Black Lives Matter systematische dubbele standaarden zien. BLM wordt gevierd, terwijl "White Lives Matter" onmiddellijk wordt afgedaan als racistisch of extremistisch. Deze hypocrisie legt de autoritaire inslag binnen progressieve kringen bloot: censuur, morele superioriteit en het uitsluiten van elk tegenverhaal.
Conclusie
Het Messiascomplex bij bepaalde linkse progressieven leidt tot paternalistisch gedrag, afhankelijkheid, censuur, en soms zelfs geweld. Hun eigen morele kader staat boven de autonomie en veiligheid van anderen. De combinatie van ideologische obsessie, mediabias, selectieve hypocrisie en agressieve acties zoals bij Pim Fortuyn en Charlie Kirk toont een fascistisch patroon: een geloof in eigen superioriteit dat kritiek, afwijking en zelfs levensbedreigend gevaar niet tolereert.
Het patroon is duidelijk: progressieven die zichzelf als redders zien, ondermijnen systematisch de autonomie van degenen die ze beweren te dienen, versterken hun eigen morele superioriteit en creëren een cultuur van controle en angst. Europa en de VS worden zo langzaam verarmd — niet alleen economisch, maar ook in veerkracht, autonomie en toekomstperspectief. Wat ogenschijnlijk altruïsme is, onthult zich als paternalistisch en soms levensgevaarlijk fanatisme.
Tyler Robinson (22), de vermeende moordenaar van Charlie Kirk, identificeerde zich openlijk met extreemlinkse ideologie. Hij had Kirk bestempeld als een "fascist," was in een relatie met een transgender partner en bespotte de FBI-klopjacht via Discord slechts enkele uren na de schietpartij. Volgens berichten bewaarde hij kogelhulzen met ingegraveerde leuzen als "Hey fascist! Catch!," "If you read this, you are gay, LMAO," en "Oh Bella Ciao…" — een verwijzing naar het Italiaanse partizanenlied dat vaak wordt geassocieerd met communistische en extreemlinkse verzetsbewegingen.
Veelzeggend is dat Robinson zichzelf een "antifascist" noemde, terwijl zijn methoden juist de tactieken weerspiegelden die hij beweerde te bestrijden: censuur, intimidatie en geweld. Charlie Kirk daarentegen stond bekend om zijn inzet voor debat, dialoog en overtuigingskracht. Net zoals het kwaad zich vaak voordoet als deugd, onthulde deze zelfverklaarde "antifascist" zijn ware aard niet door woorden, maar door kogels.
Ontmoet zij/hen… In Marcus 5:1–20, Lucas 8:26–39 en Matteüs 8:28–34 ontmoet Jezus een man die bezeten is door een legioen demonen. Wanneer Jezus de demon vraagt naar zijn naam, antwoordt deze:
"Mijn naam is Legioen, want wij zijn velen."
Soros-verbonden financieringsnetwerk achter steun voor Zohran Mamdani
Verslagen geven aan dat een netwerk van organisaties, verbonden aan de filantropische stichtingen van George Soros, tientallen miljoenen dollars heeft verstrekt aan progressieve groepen die de politieke opkomst van de New Yorkse politicus Zohran Mamdani steunden.
De Open Society Foundations van Soros hebben in totaal meer dan $37 miljoen doorgestuurd naar de Working Families Party en ten minste negen andere linkse organisaties die actief waren in Mamdani's campagnes.
Sinds 2016 heeft de Working Families Party ongeveer $23,7 miljoen ontvangen via Soros-verbonden financieringsstromen, terwijl nog eens $13,9 miljoen ging naar groepen zoals Make the Road Action, Community Voices Heard, MoveOn Civic Action en Jewish Voice for Peace Action.
Deze steun omvatte onder meer veldoperaties, mobilisatie van vrijwilligers en organisatorische hulp, wat hielp de politieke inspanningen van deze organisaties te versterken.
Bronnen: Yahoo News – "George Soros funneled over $37 M to groups that helped Zohran Mamdani win NYC's Democratic mayoral primary", NYCABM.com – "Soros laundering charitable donations into Mamdani's campaign", (Open Society Foundations geciteerd in bovenstaande artikelen)
Zohran Mamdani en opmerkingen over 9/11
Tijdens een toespraak over de ervaringen van moslim-New Yorkers na 11 september deelde Zohran Mamdani een persoonlijk verhaal over een familielid dat zich onveilig voelde bij het dragen van een hijab in het openbaar vervoer.
Sommige gebruikers op sociale media en critici betwistten zijn verhaal, omdat de persoon waar hij naar verwees destijds niet in New York City woonde (vermoedelijk in Tanzania) en geen hijab droeg. Zij beweren daarom dat het verhaal onjuist was. Prominente critici reageerden fel; bijvoorbeeld schreef JD Vance op X (voorheen Twitter): "Volgens Zohran was het echte slachtoffer van 9/11 zijn tante die (vermoedelijk) vreemde blikken kreeg."
Families van 9/11-slachtoffers omschreven Mamdani's opmerkingen als "beledigend en ongevoelig" en stelden dat hij het trauma van tienduizenden mensen die bij de aanslagen omkwamen gelijkstelde aan de ervaring van één familielid dat zich onveilig voelde.
Sommige politieke tegenstanders wezen ook op opmerkingen van andere personen met wie Mamdani in verband wordt gebracht, zoals een Twitch-streamer die zei dat "Amerika 9/11 verdiende," en bekritiseerden Mamdani omdat hij dergelijke opmerkingen niet onmiddellijk veroordeelde.
Zuid Afrika, bekend om slachten van kinderen en dieren voor hekserij, het uitmoorden van de witte boeren, verkrachtingen en torenhoge misdaad is hét voorbeeld voor de communisten.
Zuid-Afrika heeft nu meer wetten die ras vermelden dan tijdens de apartheid.
Volgens het South African Institute of Race Relations heeft het land momenteel 145 actieve wetten waarin ras een rol speelt. Op het hoogtepunt van de apartheid, in 1980, waren dat er slechts 127.
Justitie: Mamdani‑beleid discriminatie tegen witte mensen
2026 Januari - Het Amerikaanse ministerie van Justitie (Department of Justice) heeft de regering van de nieuwe burgemeester van New York City, Zohran Mamdani, gewaarschuwd voor mogelijk discriminerend beleid. De waarschuwing kwam nadat zowel Mamdani als leden van zijn team uitspraken deden die volgens critici neerkomen op discriminatie tegen witte inwoners van de stad.
De kwestie ontstond toen Mamdani suggereerde dat "rijkere en wittere buurten" in New York zwaarder zouden moeten worden belast dan andere delen van de stad. Deze uitspraken veroorzaakten direct politieke ophef, omdat ze volgens tegenstanders impliceren dat belastingdruk gekoppeld zou worden aan ras, wat in strijd is met federale burgerrechtenwetgeving.
Daarnaast kwam een topmedewerker van Mamdani in opspraak vanwege eerdere uitspraken waarin huisbezit werd omschreven als een "instrument van white supremacy". Deze opmerkingen werden opnieuw onder de aandacht gebracht nadat Mamdani de medewerker een prominente rol gaf binnen zijn nieuwe stadsbestuur.
Harmeet Dhillon, de Assistant Attorney General die verantwoordelijk is voor de afdeling Burgerrechten, reageerde publiekelijk op de controverse. Zij verklaarde dat discriminatie op basis van huidskleur, in welke richting dan ook, verboden is onder federale wetgeving. Volgens Dhillon staat New York City nu "on notice", wat betekent dat het ministerie de situatie actief volgt en dat een formeel onderzoek kan worden gestart als de stad beleid invoert dat burgers ongelijk behandelt op basis van ras.
De waarschuwing van het ministerie van Justitie heeft de politieke druk op Mamdani verder vergroot. Critici stellen dat zijn uitspraken en benoemingen wijzen op een ideologisch gedreven koers die mogelijk in strijd is met federale burgerrechtenregels. Voorstanders van Mamdani betogen juist dat hij ongelijkheid in de stad wil aanpakken, maar de federale waarschuwing maakt duidelijk dat de grens tussen sociaal beleid en raciale discriminatie juridisch scherp bewaakt wordt.
Regels voor anderen: progressieve activist geconfronteerd met eigen privileges
Zohran Mamdani's huurdersadvocaat Cea Weaver barstte in tranen uit toen verslaggevers haar bevroegen over haar vroegere anti‑gentrificatieretoriek — en de schijnbare hypocrisie erachter. Weaver, een doorgewinterde progressieve activist, heeft gentrificeerders en huiseigendom vaak bekritiseerd, maar kwam nu zelf onder vuur te liggen vanwege haar eigen achtergrond en familievermogen. Toen ze werd geconfronteerd met haar eerdere uitspraken, trok ze zich terug zonder te antwoorden. Weer een geval van regels voor iedereen — behalve voor de activisten die ze opleggen. Bron
Respectloos.
Hypocrisie
📌 Mensen vermoorden vanwege hun mening = Fascisme
📌 Voorkeursbehandeling bij aanwerving = Racisme
Links haat Charlie Kirk en beweert dat hij transfobisch en homofobisch is—wat niet waar is en tegenstrijdig wordt bevestigd door zijn eigen video's. Hij heeft andere waarden, maar heeft gezegd dat hij niemand haat. In het Christendom verwerpt men de zonde, niet de zondaar. Ondertussen steunt links Palestijnen die openlijk transfobisch en homofobisch zijn.
Dus waarom zwaait de radicale linkse beweging met pro-Palestijnse vlaggen terwijl ze de brute realiteit van islamistische regimes negeren? Kerken worden aangevallen, christenen vermoord, vrouwen verkracht, homoseksuelen vervolgd — en toch geen protesten van links. Waarom?
Omdat hun alliantie ideologisch is, niet moreel. De radicale linkse beweging ziet islamisme als een middel tegen westerse waarden, zelfs als dat betekent dat ze wegkijken van misogynie, homofobie en religieus geweld. Het is geen solidariteit — het is hypocrisie.
Ze lijden ook aan historische amnesie. In hun tunnelvisie is alleen de witte man schuldig aan slavernij — terwijl bijna elke beschaving slavernij heeft beoefend, en het nog steeds bestaat in plaatsen zoals Saoedi-Arabië. Maar dat past niet in hun verhaal. Hun raciale blik wordt niet gedreven door gerechtigheid, maar door wrok en haat. Als links (Antifa, BLM enzovoort) werkelijk zou opkomen voor mensenrechten, zouden ze protesteren tegen kindhuwelijken, eergerelateerd geweld en anti-LHBTQ-onderricht — ongeacht religie. Maar dat doen ze niet. Hun stilte zegt alles.
Terwijl Nigeriaanse christenen worden afgeslacht door islamitische extremisten, staan liberalen in de rij om 'Free Palestine' te scanderen – dezelfde BLM-beweging, maar dan in een nieuw jasje.
Dit gaat niet om 'vrijheid'. Het gaat om het haten van de westerse civilisatie en het effenen van de weg voor een overname door de islam. Vraag Europa maar hoe het overspoelen van hun landen met moslims heeft uitgepakt.
Christelijke levens staan niet hoog in de slachtofferlijst van links. Je kunt levend verbrand worden en het zal hen niet kunnen schelen, omdat je de "verkeerde" religie hebt. Links verdedigt niet de onderdrukten, maar juist degenen die het Westen het meest haten.
Er is tot nu toe meer dan 2 miljoen ton hulp naar Gaza gestuurd, plus meer dan 130 miljoen maaltijden van GHF. Volgens recente rapporten krijgt elke persoon daar dagelijks meer dan 3000 calorieën. We hebben het over een bevolking die juichte, lachte en zelfs spuugde op Shani Louk, het pacifistische meisje dat slachtoffer werd van de aanval tijdens het NOVA-festival.
Ondertussen zijn in Jemen meer dan 200.000 mensen gestorven door honger. Daar gaat bijna geen hulp naartoe, en er wordt nauwelijks over gesproken in het internationale activisme. Het lijkt er dus op dat de steun voor Gaza meer bedoeld is om te laten zien hoe 'moreel goed' men is, dan om echte honger te bestrijden. Hierdoor blijven andere Arabische bevolkingsgroepen, zoals de Jemenieten, in de kou staan.
Linkse pro-Palestina-aanhangers roepen antisemitische leuzen, waaronder oproepen om Joden te vergassen
2025 – Dit soort demonisering heeft al tragische gevolgen gehad. Bondi Beach-schietpartij: Terroristische aanslag op een Joods gemeenschapsevenement — zoals het gebeurde op zondag 13 december.
De aanval vond plaats tijdens een Joodse viering in Australië en benadrukt hoe gevaarlijk dergelijke retoriek kan worden wanneer deze daadwerkelijk leidt tot geweld in de echte wereld.
Er is een rechtstreeks verband tussen de antisemitische leuzen op de Britse straten en de moorden in Bondi. Lees meer hier.
De Egyptische Muur en het Narratief dat Faalt
Er staat in het Midden-Oosten een grensmuur die eruitziet alsof zij is gebouwd om een zombie-apocalyps tegen te houden — maar zij is niet door Israël gebouwd. De muur loopt langs de zuidelijke rand van de Gazastrook en scheidt de Palestijnen van hun Arabische buren in Egypte.
Voor wie niet is ingewijd, kan de sheer omvang van deze verdedigingswerken — met massieve betonnen platen, ondergrondse stalen barrières en meerdere lagen scheermesdraad — buitensporig lijken voor een grens tussen twee overwegend islamitische bevolkingen. Toch onthult deze architectuur een realiteit die het dominante mondiale narratief liever negeert.
De Egyptische staat heeft de radicale ideologie die in Gaza wortel heeft geschoten gediagnosticeerd als een uiterst besmettelijke ziekte. Als Iraniër herken ik deze kwaal onmiddellijk. Ik heb gezien hoe een vergelijkbare vorm van extremisme mijn eigen land van binnenuit heeft verteerd en verwoest. Egypte ziet dezelfde symptomen aan zijn voordeur verschijnen en heeft in stilte een hermetische afsluiting ingevoerd om de eigen samenleving te beschermen.
Terwijl de wereld Israël luid veroordeelt vanwege het onderhouden van een veiligheidshek, blijft zij opvallend stil wanneer Egypte zijn grens versterkt tegen exact dezelfde bevolking. Deze dubbele standaard legt een ongemakkelijke waarheid bloot. Het feit dat een Arabische natie dergelijke extreme maatregelen noodzakelijk acht, bewijst dat het gevaar dat uit Gaza voortkomt geen Israëlische verzinsel is. Het is een realiteit die zo ernstig is dat zelfs de eigen islamitische buren van Gaza beseffen dat het openen van die poort geen daad van barmhartigheid zou zijn, maar een daad van zelfvernietiging.
Iran
De Wereld Keert Zich Af van de Iraniërs
Als Iraniër is het onmogelijk om niet te merken wie hun stem vond over Gaza en wie die verloor toen Iraniërs alles riskeerden voor vrijheid. Terwijl mensen in de straten van Iran worden geslagen, gevangen gezet en gedood, is de stilte opvallend.
Stilte in zulke momenten is nooit neutraal.
Ik zie zogenaamde mensenrechtenactivisten vlaggen van de Islamitische Republiek zwaaien — hetzelfde symbool dat Iraniërs met hun leven riskeren om neer te halen.
Na jaren waarin ze de verhalen van het regime en zijn door het regime gesteunde terreurgroepen versterkten, beweren diezelfde stemmen nog steeds het morele hoge terrein te bezitten.
Het gaat hier niet om mensenrechten.
Het gaat erom wat veilig is om te zeggen, wanneer het populair is om het te zeggen, en wie er achterblijft wanneer de camera's weer wegdraaien. — door Aynaz Anni Cyrus
Links viert de dood van een mens
Links had een hekel aan Charlie Kirk omdat ze beweren dat hij transfoob en homofoob was. Links houdt van Palestijnen die openlijk transfoob en homofoob zijn.
Veel leden van het Europees Parlement uit de rechtse fracties EPP, ECR en Patriots wilden dat het Europees Parlement tijdens de plenaire zitting van vandaag een minuut stilte zou houden voor Charlie Kirk.
In het denken van links is er geen ruimte voor debat – alleen voor geweld, intolerantie en haat. Samenleven met mensen die andere opvattingen hebben, is voor hen onmogelijk.
Wanneer politiek debat verandert in het vieren van iemands dood, is er iets grondig misgegaan. Dat sommigen blij zijn met het overlijden van een man die juist stond voor dialoog en begrip, laat een verontrustende verschuiving in ons moreel kompas zien. In elke ideologie – links, rechts of anderszins – zou er ruimte moeten zijn voor debat, niet voor ontmenselijking.
Terwijl de EU weigerde Charlie Kirk zelfs maar een minuut respect te geven – een slachtoffer van een politieke moord – eerden ze George Floyd, een crimineel die werd gedood door agenten die zwart, wit en Aziatisch waren. Daarmee worden de schaamteloze dubbele standaarden van media, politiek en activisme blootgelegd.
Dat juichen om de dood van onschuldigen, van wie kennen we dat ook alweer..
Afghanaanse moslima Fatima Payman, sinds 2022 senator voor West-Australië, bespotte de moord op Charlie Kirk in een TikTok-video. Ze noemde hem een "verschrikkelijk persoon" en haalde spottend uit naar mensen die om hem rouwden. Haar woorden: "RIP-wat je ook wilt dat het betekent. Sommigen zeggen: geen vrede. Vul zelf maar in." In 2024 verliet Payman de Labor Party en richtte haar eigen politieke beweging op: Australia's Voice, gebaseerd op progressieve identiteitspolitiek.
Somalische moslima Ilhan Omar bespotte Charlie Kirk na zijn moord-ze noemde Republikeinen "vol stront" omdat ze om hem rouwden. Volgens al jarenlang circulerende beschuldigingen trouwde ze haar eigen broer om Amerikaans staatsburgerschap te verkrijgen. Ze bouwde haar carrière op linkse identiteitspolitiek, terwijl ze blanke mannen bestempelde als de grootste binnenlandse dreiging.
Aan hun vruchten zult u hen herkennen.
Overigens, Ilhan Omars inmiddels beruchte uitspraak "Some people did something" was niet alleen respectloos - het was ronduit schandelijk. Terwijl Amerika rouwde om het verlies van 3.000 levens op 9/11, bagatelliseerde zij de aanslag. Iemand die zo over terrorisme spreekt, heeft niets te zoeken in het vormgeven van wetten.
Lauren Booth, Halfzus van Tony Blair, Veroorzaakt Opschudding met Uitspraken over 7 Oktober
8 Januari 2026 - Lauren Booth, 58, Britse journaliste en halfzus van Cherie Blair, ligt internationaal onder vuur nadat ze 7 oktober omschreef als een "legendarische dag" voor moslims, naar aanleiding van de dodelijkste aanval op Joodse mensen sinds de Holocaust. Klik op onderstaande afbeelding voor het artikel.
Booth, die zich in 2010 tot de islam bekeerde, deed deze uitspraken in een interview met Turkse media, waarin ze stelde dat de aanslagen miljoenen mensen hadden geïnspireerd de Koran op te pakken en kritiek uitte op Palestijnen omdat zij volgens haar niet gewelddadig genoeg waren tegenover Joden.
Booth, die betrokken is geweest bij omstreden liefdadigheidsorganisaties en media verbonden aan islamistische doelen, deed de opmerkingen terwijl een Israëlische journalist, Elchanan Groner, onderzoek deed naar haar.
Haar uitspraken werden door de organisatie Campaign Against Antisemitism bestempeld als "ziek en pervers" en kunnen mogelijk leiden tot politieonderzoek als ze terugkeert naar het VK. De controverse komt op een bijzonder gevoelig moment voor Sir Tony Blair, die nauwlettend wordt gevolgd vanwege zijn rol bij vredesinitiatieven voor Gaza, waardoor Booths publieke uitspraken extra politieke spanning veroorzaken.
--
Wat worden de mensen toch vriendelijk nadat ze zich hebben bekeerd tot de Islam. Ze gaan voor ISIS vechten, juichen moordpartijen toe of nemen eraan deel. Religie van de vrede?
"Witte liberale vrouwen in het Westen doen alsof ze moslims zijn, terwijl Iraanse vrouwen hun strijd voor vrijheid vieren door hun haar te laten zien."
Invloed van linksextremisme op universiteiten
Een goede leraar leert je niet wat, maar hoe te denken!
Op X (voorheen Twitter) schreef Harry Pettit (docent sociale geografie aan Radboud Universiteit (Nederland)) (2025, bron msn.com) :
"Het is tijd om af te maken waar de Palestijnen op 7 oktober mee begonnen zijn." "Ik stop niet tot Israël verdwenen is."
De naam van de docent is niet openbaar gemaakt in de berichtgeving maar na de moord op Charlie Kirk schreef een docent werkzaam op het Bornego College in Heerenveen (Nederland) die les geeft in levensbeschouwing, ethiek en filosofie, het volgende op sociale media (X en BlueSky) (zie bron, 2025)
"Fijne Charlie Kirkdag voor iedereen die het viert", met een hartje erbij
"Dode nazi's altijd goed", waarmee hij verwees naar Charlie Kirk
Op de vraag of je fascisten mag of moet doodschieten, schreef hij: "Interessant ethisch vraagstuk. Zal eens nadenken over een lesplan."
Neem hierbij in acht dat er tot dusver geen enkele racistische uitspraak van Charlie Kirk is gevonden. Wanneer citaten in context, dus geen snippets maar volledig tekst worden gelezen, vindt men niet de nazi die extreenlinks portretteert. Neem echter ook in acht, dat alles waar Charlie voor stond, hen tegen de borst stuitte, zoals Christendom en het traditionele gezin.
Uiteraard spreekt Harry Pettit (Radboud Universiteit) zijn steun uit aan de geschorste leraar en noemt het 'walgelijk' dat een collega onder vuur ligt omdat hij de dood van 'een racistische haatprediker' zou vieren. Ook hier gaat men door met de hetze zonder onderzoek te hebben gedaan naar Kirk, of bewust terzijde te schuiven wat haatprediken werkelijk is omdat zijn gedachtengoed niet in zijn straatje paste. Dat noemen we overigens fascisme! Als resultaat van zulke leraren krijg je zulke reacties van studenten (bron) 'Ook aan de Universiteit van Amsterdam zijn sommige studenten er niet rouwig om dat Kirk vermoord is. "Ik denk dat hij het verdiend heeft", zegt een studente. "Dat meen ik echt." Een andere studente vertelt: "Ik ben blij dat hij hier niet meer is. We moeten geweld gebruiken, omdat extreemrechts geweld tegen ons gebruikt."
Pettit reageert daarop dat hij zou wensen dat 'dit een van zijn studentes was'.
Scholen Marxistische broednesten van politieke intimidatie
Op de WUR in Wageningen geeft een andere extremist les, Margriet Goris die in 2002 een taart met uitwerpselen in het gezicht van Pim Fortuyn gooide. Zowel Jelle Goezinnen als Margriet Goris werden in mei 2002 gearresteerd in verband met de taartactie tegen Pim Fortuyn. Ze maakten deel uit van de Biologische Bakkers Brigade, een actiegroep die gelinkt werd aan het Leidse anarchistische collectief Eurodusnie. (bron)
Een paar weken na deze mensonterende actie en na een campagne van demonisering werd Pim Fortuyn dan ook neergeschoten door een extreemlinkse activist.
Tegenstanders ga je te lijf met woorden, discussies, niet met geweld, met smerige taarten en kogels. Dat is fascisme.
Onderzoeker Peter Siebelt gaat in het nieuwste nummer van zijn nieuwsbrief Wetenswaardigheden dieper op de zaak in. Siebelt, een internationale vraagbaak op het gebied van actiegroepen en terrorisme, is al maanden bezig het netwerk rond Volkert van der G. in kaart te brengen. Van der G.'s vroegere woonplaats Wageningen speelt hierin een belangrijke rol. Siebelt laat aan de hand van een stapel documentiemateriaal zien hoe diverse actiegroepen in de universiteitsstad met elkaar verbonden waren: taartgooiers en Volkert van der G. behoorden tot dezelfde kringen.
,,De schakel tussen Van der G. en de taartbrigades is Judith Scheltema", vertelt Siebelt. ,,Van der G., zijn vriendin Petra L. en Scheltema waren goede vrienden. Gezamenlijk was het drietal jarenlang in Wageningen actief tegen onder meer genetisch gemanipuleerd voedsel - Scheltema in de actiegroep NoGen, Petra L. in de Stichting Lekker Dier en Van der G. in de actiegroep de Ziedende Bintjes."
Volgens Siebelt woonde Scheltema enkele jaren samen met Van der G. op het alternatieve Wageningse wooncomplex Droevendaal. Momenteel bivakkeert ze met haar organisatie Vluchtelingen Onder Dak in het activistenbolwerk de Wilde Wereld, dat nauwe banden onderhoudt met het Leidse taartersbolwerk Eurodusnie. Bezoek van vreemden wordt niet op prijs gesteld in de Wilde Wereld. De politie is er al helemaal niet welkom.
Zwarte racist Lucas
De zwarte YouTuber Lucas Beyn heeft een video uitgebracht waarin hij zegt dat hij met 99,99% van de zwarte mensen heeft gesproken en beweert dat zij "totaal geen medeleven" tonen met wat er met Iryna in de trein is gebeurd. (bron)
Het is diep verontrustend om te zien hoeveel haat en onverschilligheid er bij sommige mensen bestaat. Tegelijk laat deze pagina gelukkig zien dat niet iedereen racistisch is, en dat er ook mensen zijn die wél compassie tonen en opkomen voor gerechtigheid, zoals de Hodgetwins.
Het herinnert ons eraan dat er, ondanks de duisternis, altijd momenten van menselijkheid en empathie blijven bestaan.
De Dwang van de Schreeuwende Minderheid
Lucas Beyn beweert dus in een video dat hij met 99,99% van de zwarte mensen heeft gesproken en dat zij "geen medeleven" tonen met wat er met Iryna in de trein is gebeurd. Een vals verhaal, typisch voor links: de meerderheid verkeerd voorstellen om mensen op te hitsen.
"En laten we duidelijk zijn: als het omgekeerd was geweest—als een witte man een minderheidsvluchteling had neergestoken—zou de media er onafgebroken verslag van doen. In plaats daarvan zijn er geen hashtags, geen wakes op kabelnieuws, geen politici die op de lessenaar slaan. Alleen stilte." - citaat van Ken Blackwell @kenblackwell19 , die over het vieren van Charlie's moord het volgende zegt: "Dit is haat zo duister dat het bloedvergieten toejuicht."
Iryna's muurschildering is vernield. In haar slaapkamer hing een BLM-poster. Ze was het slachtoffer van een gruwelijke misdaad. En toch wordt ze verguisd door links.
Chicago Treinaanval: Het verhaal van Bethany MaGee
Bethany MaGee, 26, werd in brand gestoken in een trein van de Chicago Blue Line door beroepscrimineel Lawrence Reed, die meer dan 70 eerdere arrestaties op zijn naam heeft.
Net als Iryna Zarustka was zij een BLM‑supporter. Geen enkel protest. Geen enkele mediaberichtgeving wereldwijd.
Elke dag een slachtoffer
2025 - Een 46-jarige vrouw is deze week ernstig gewond geraakt bij een zuuraanval in Savannah, Georgia (VS). Het incident vond plaats toen zij een kerk verliet. De dader gooide een bijtende vloeistof in haar gezicht, wat leidde tot zwaar letsel.
De verdachte is nog niet geïdentificeerd en is voortvluchtig. De media besteedt hier zoals gewoonlijk geen aandacht aan.
Dubbele standaarden in wie culturele gerechten mag 'runnen'
Veel niet-Italianen runnen Italiaanse restaurants. Academisch en sociologisch onderzoek toont aan dat in Nederland (en elders) veel pizzeria's en Italiaanse restaurants niet door Italianen worden geleid, maar vaak door Turkse ondernemers — die Italiaanse sfeer, namen en branding gebruiken om klanten aan te trekken. Dit is een marktpraktijk en brandingstrategie, gedocumenteerd in cultureel onderzoek. Maar wanneer een witte man hetzelfde doet, wordt hij gecanceld omdat hij niet 'passend' zou zijn.
De Messiah complex van dwazen
Linkse rapporten altijd dubieus
Het Cato Institute heeft zojuist een rapport gepubliceerd waarin wordt beweerd dat rechts geweld veel vaker voorkomt dan links geweld, en ze brachten het uit in dezelfde maand dat Charlie Kirk werd vermoord.
Die timing is walgelijk, maar de gegevens zelf zijn nog erger!
The Daily Caller onthulde hoe Alex Nowrasteh's lijst handig belangrijke linkse daders wegliet die de balans hadden veranderd.
De dader van Waukesha reed in 2021 met zijn SUV door een kerstparade, waarbij zes mensen omkwamen en tientallen gewond raakten, na een reeks anti-blanke posts op sociale media, rapnummers tegen Donald Trump en steunbetuigingen aan Black Lives Matter.
Een lokale BLM-afdeling haalde zelfs geld op voor zijn borgtocht.
Jessica Doty-Whitaker werd doodgeschoten door BLM-demonstranten nadat zij of iemand uit haar groep "all lives matter" had gezegd. Haar zaak is nog steeds onopgelost, maar CATO heeft haar nooit meegeteld.
Een antinatalist pleegde in 2025 een bomaanslag op een IVF-kliniek, waarbij één persoon omkwam, en ook dat werd genegeerd.
Die weglatingen zijn niet klein. Als ze waren meegenomen, zou de categorie "links geweld" boven die van rechts zijn uitgekomen, waardoor de hele premisse van CATO's rapport in elkaar zou storten.
En natuurlijk is er nog een ander probleem met Nowrasteh's lijst: hij telt alleen dodelijke slachtoffers. Dat betekent dat sommige van de meest beruchte gevallen van politiek geweld van onze tijd volledig buiten beschouwing worden gelaten.
Het negeert de twee moordaanslagen op Donald Trump.
Het negeert de Republikeinse baseball-schietpartij van 2017 die Steve Scalise bijna het leven kostte.
Het negeert de poging tot mesaanval op Lee Zeldin tijdens de verkiezingscampagne.
Het negeert de brute aanval van een buurman op senator Rand Paul waarbij zijn ribben braken.
Het negeert de man die buiten het huis van rechter Brett Kavanaugh werd gearresteerd met plannen om hem te vermoorden.
Het negeert de bom die onder een Fox News-busje werd geplaatst maar niet afging.
Elk van deze gevallen is politiek geweld, en elk wordt uitgewist door CATO's kader.
Dit is geen eerlijk onderzoek. Het is manipulatie om rechts te belasteren en links goed te praten.
Want de waarheid is dat geweld bij links niet toevallig is, maar ingebouwd in hun filosofie. Zij geloven dat de overheid het wapen is, dat massa's hun spierkracht zijn en dat dwang hun weg naar de macht is.
Als links boos is, branden steden. Als links wordt uitgedaagd, worden tegenstanders met bedreigingen het zwijgen opgelegd. Als links verliest, is geweld het antwoord.
Rechts reageert op tragedies op een totaal andere manier. Wij wenden ons tot God, tot de gemeenschap, tot wakes en gebed. Wij geloven in heling, niet in brandstichting.
Dat is de kloof die CATO weigert te erkennen.
Links grijpt naar het vuur.
Maar rechts grijpt naar het geloof.
En totdat Amerika die waarheid onder ogen ziet, zullen geen nepstatistieken verbergen waar de echte epidemie van geweld vandaan komt.
Bron: Ken Blackwell
Typisch staaltje linkse mainstream media
Klik hier of op de afbeelding om de video te bekijken.
Wie was George Floyd?
George Floyd was een 46-jarige zwarte man die op 25 mei 2020 overleed tijdens een arrestatie door de politie van Minneapolis. Al voordat hij op de grond werd gelegd en geboeid was, gaf hij herhaaldelijk aan dat hij geen adem kon halen, met woorden als "I can't breathe", terwijl hij zich verzette tegen zijn arrestatie. Uiteindelijk lag hij geboeid op de grond toen voormalig agent Derek Chauvin, een blanke man, zijn knie ongeveer negen minuten op Floyds nek drukte. Drie andere agenten waren aanwezig: Tou Thao (Hmong/Aziatisch), J. Alexander Kueng (zwart) en Thomas Lane (blank).
Floyd had in het verleden enkele veroordelingen gehad. Het arrest op 25 mei 2020 had betrekking op een vermeend vals $20-biljet, niet op zijn eerdere veroordelingen. De officiële lijkschouwing concludeerde dat Floyds dood een homicide was, veroorzaakt door hart- en longstilstand terwijl hij door de politie werd vastgehouden, waarbij onderliggende gezondheidsproblemen en drugsgebruik een bijdragende factor waren, maar niet de primaire oorzaak. Een onafhankelijke autopsie, in opdracht van Floyds familie, concludeerde dat hij stierf aan verstikking door druk op nek en rug, waardoor de bloedtoevoer naar zijn hersenen werd verminderd.
Hoewel de rechtszaak tegen Derek Chauvin draaide om zijn handelen en niet om zijn afkomst, werd het incident door de Black Lives Matter-beweging onmiddellijk geracialiseerd. De aanwezigheid van agenten met diverse etnische achtergronden-waaronder een Aziatische en een zwarte collega-werd genegeerd ten gunste van een simplistische zwart-wit narratief. In naam van gerechtigheid werden vervolgens hele wijken platgebrand, inclusief winkels van zwarte ondernemers die niets met het incident te maken hadden. De beweging claimde op te komen voor zwarte levens, maar zweeg wanneer zwarte agenten het slachtoffer waren van geweld door zwarte daders.
Selectieve verontwaardiging werd de norm: niet het leven zelf, maar de politieke bruikbaarheid ervan bepaalde de aandacht.
2025 Dec - De Amerikaan Kenyon Dobie wordt in het hele land (USA) geprezen nadat hij als ENIGE passagier op de trein in Charlotte in actie kwam tegen de illegale vreemdeling die een oudere vrouw aanviel. Zijn moedige ingrijpen zorgde ervoor dat hij werd neergestoken en nu in kritieke toestand ligt. Hij redde daarmee waarschijnlijk het leven van de oudere passagier. Op dit moment heeft hij een drain in zijn borst als gevolg van de steekwond.
DOBIE: "Wat ik niet zal toestaan, is dat je willekeurige mensen aanvalt zonder reden, vooral ouderen!"
Toch blijft het aan de linkerkant opvallend stil. Er is geen brede lof voor deze man, geen poging om hem tot symbool te maken — in tegenstelling tot wat er gebeurde met George Floyd. In het geval van Floyd werd het incident onmiddellijk als racisme bestempeld, terwijl de betrokken agenten van verschillende etnische achtergronden waren. Het laat een patroon zien: zodra een situatie kan worden omgevormd tot een raciaal conflict dat woede kan aanwakkeren, grijpen ze die kans.
Mensen zoals Dobie worden niet uitgelicht omdat hun verhaal niet past binnen dat narratief. In plaats daarvan worden juist die gebeurtenissen uitvergroot die kunnen worden gebruikt om haat, verontwaardiging en verdeeldheid te stimuleren. Dat is wat de moderne BLM-beweging steeds meer heeft voortgebracht: geen eenheid of gerechtigheid, maar vijandigheid en polarisatie.
Het is pijnlijk om mensen zijn naam te horen besmeuren met leugens, want ik kende de echte Charlie. Hij draaide niet om verdeeldheid, hij wilde mensen optillen, ongeacht waar ze vandaan kwamen of hoe ze eruit zagen. En eerlijk gezegd voelt dit allemaal nog steeds onwerkelijk. Ik huil nog steeds. Het is moeilijk te accepteren dat hij er niet meer is. Een man die zoveel gaf, die zovelen inspireerde, die ons veel te vroeg is ontnomen. Charlie Kirk was meer dan een leider – hij was een vriend, een broer en een echte Amerikaanse patriot.
Antifa: antisemitische communisten
De nieuwe fascisten zullen zich antifascisten noemen...
Dubbele standaarden en symbolen: de vlaggenlogica van Antifa Nederland
2025 (bron) Het recente statement van Antifa Nederland over sfeeracties in voetbalstadions is tekenend voor een terugkerend patroon van ideologische inconsistentie. Enerzijds bewonderen ze clubs als FC St. Pauli, waar regenboogvlaggen, "Refugees Welcome"-banners en Antifa-symboliek vrij zichtbaar zijn. Anderzijds roepen ze op tot een verbod op de Nederlandse vlag in stadions, omdat deze zou worden misbruikt voor nationalisme en rechtsextremisme.
Dan vraag je je af: waarom is nationalistische symboliek problematisch, maar ideologisch beladen symboliek van links niet? Als de vlag van een natiestaat als nationalistisch en dus verwerpelijk wordt gezien, hoe is het dan te rijmen dat portretten van Karl Marx of Che Guevara – figuren die verantwoordelijk worden gehouden voor miljoenen doden onder communistische regimes – juist wél welkom zijn?
De kern van het probleem is deze: Antifa claimt tegen nationalisme te zijn, maar gebruikt selectief symbolen die hun eigen politieke agenda versterken.
Daarbij worden tegenstrijdigheden - zoals altijd - gemakshalve genegeerd.
De afwijzing van de Nederlandse vlag is geen principiële afwijzing van vlagverering an sich, maar een poging om een bepaald wereldbeeld op te leggen – een waarin 'juiste' symbolen ruimte krijgen, en andere simpelweg worden gecanceld.
Vrijheid van meningsuiting, ook in de vorm van vlaggen of sfeeracties, geldt in een democratische samenleving voor iedereen – of het nou een regenboog, een rood-zwarte Antifa-vlag of een rood-wit-blauwe Nederlandse is.
Dat zou ook Antifa moeten begrijpen. Of tenminste toegeven dat ze géén tegenstander van vlagverering zijn, zolang het maar hun vlag is.
Hammer Attacks – Boedapest, februari 2023
In februari 2023 werd Boedapest opgeschrikt door een reeks gewelddadige aanvallen uitgevoerd door extreemlinkse activisten, gelinkt aan Antifa-netwerken uit Duitsland en Italië. De daders vielen willekeurige voorbijgangers aan die ze op basis van kledingstijl — zoals bomberjacks of camouflagebroeken — als rechtse extremisten identificeerden.
Verdachten
Ilaria Salis (Italië): Beschuldigd van deelname aan de aanvallen. Ze zat ruim een jaar vast in Hongarije en werd later verkozen tot lid van het Europees Parlement namens de Italiaanse partij Alleanza Verdi e Sinistra. Haar verkiezing gaf haar parlementaire immuniteit, wat leidde tot diplomatieke spanningen tussen Italië, Hongarije en het Europees Parlement.
Johannes Domhöver (Duitsland): Lid van de zogeheten "Hammerbande", een groep extreemlinkse activisten. Hij werd gearresteerd en in verband gebracht met meerdere aanvallen.
Jasper W. (Duitsland): Eveneens gearresteerd en verdacht van betrokkenheid bij de gewelddaden.
De aanvallen vonden plaats rond 10 februari 2023, tijdens het jaarlijkse herdenkingsevenement van de "Dag van de Eer", een controversiële bijeenkomst van rechtse groeperingen.
Slachtoffers werden omsingeld en geslagen met hamers, stokken en andere wapens. Minstens vier mensen raakten ernstig gewond.
De daders droegen maskers en werkten in georganiseerde groepen, wat wijst op vooraf geplande acties.
⚖️ Juridische en politieke nasleep
De Hongaarse autoriteiten bestempelden de aanvallen als "extreemlinkse terreur". De zaak kreeg internationale aandacht toen Ilaria Salis in het Europees Parlement werd verkozen. Haar detentieomstandigheden — waaronder het dragen van kettingen tijdens rechtszittingen — werden bekritiseerd door mensenrechtenorganisaties. In juni 2024 weigerde het Europees Parlement haar immuniteit op te heffen, ondanks het verzoek van Hongarije.
Linksextremistisch collectief Vulkangruppe verantwoordelijk voor stroomuitval in Berlijn en gevaarlijke winteromstandigheden
Na een linkse terreuraanval die de stroom- en verwarmingvoorziening in heel Berlijn uitschakelde, evacueerden Duitse autoriteiten de vluchtelingen, terwijl oudere mensen en een kankerpatiënt in de kou achterbleven.
Een opzettelijke aanslag op de infrastructuur in Berlijn heeft tienduizenden huishoudens en bedrijven dagenlang zonder stroom gezet, midden in koude winteromstandigheden. De gevolgen van een dergelijke aanval zijn ernstig, vooral voor kwetsbare groepen zoals ouderen, die levensbedreigende risico's lopen door extreme kou. Deze brandstichting is niet alleen strafbaar, maar ook diep mensonterend.
Berlijn: tienduizenden huishoudens mogelijk dagen zonder stroom
Januari 2026 (bron) – BERLIJN (ANP/DPA) – Ongeveer 50.000 huishoudens en meer dan 2.000 bedrijven in het zuidwesten van Berlijn zitten sinds zaterdagochtend zonder elektriciteit. Een brand op een brug met stroomkabels veroorzaakte de stroomuitval. Netbeheerder Stromnetz waarschuwt dat het herstellen van het stroomnet lang kan duren. Sommige huishoudens hebben mogelijk pas donderdag weer elektriciteit.
De politie onderzoekt of de brand opzettelijk is aangestoken. De Berlijnse politie meldde dat er een brief is ontvangen waarin de aanslag werd opgeëist, hoewel de authenticiteit nog wordt onderzocht.
De Berliner Morgenpost schrijft dat een anarchistische groep genaamd Vulkangruppe de brandstichting opeist. In 2024 eiste dit linksextremistische collectief ook de brand op bij een grote Tesla-fabriek bij Berlijn.
De politie waarschuwt bewoners in de getroffen gebieden dat de verwarming kan uitvallen door de stroomuitval.
De temperaturen zijn momenteel zeer laag in de Duitse hoofdstad, wat de situatie vooral gevaarlijk maakt voor ouderen en andere kwetsbare bewoners. Zonder elektriciteit kunnen veel huishoudens dagenlang zonder verwarming en warm water zitten, wat snel levensbedreigend kan worden.
Wie zag dit niet aankomen?
Anti-ICE Activiste Renee Nicole Good Dodelijk Neergeschoten door ICE-Agent
Ze schreef prijswinnende poëzie
In een wereld waarin een aan de muur geplakte banaan als kunst wordt beschouwd, is het begrijpelijk dat deze vrouw een geliefde dichteres was.
Links staat een foto waarop ze met haar vriendin te zien was, en rechts een oude foto van toen ze met een man getrouwd was. Het is interessant dat iedereen toch de rechterfoto gebruikt. Zij en haar vriendin zouden haar drie kinderen als marteling met sigaretten hebben verbrand, waarna ze de voogdij verloren.
Dezelfde mensen die schreeuwen "Renee had kinderen!" alsof het hen iets kan schelen… Dit zijn precies dezelfde mensen die Charlie hebben aangevallen nadat hij was overleden — ook al was hij een vader met eigen kinderen.
Ze bespotten zijn dood.
Ze lachten om zijn rouwende familie.
Sommigen beweerden zelfs dat zijn vrouw en kinderen "beter af waren zonder hem."
En nu doen ze ineens alsof ze om kinderen geven.
- Lees meer, geschreven door Terrence K. Williams
Factcheckers zeggen dat het citaat 'Colored people are like human weeds and need to be exterminated' niet authentiek is van Sanger. Toch roept het vragen op, gezien Sanger in 1926 ook een lezing gaf voor een KKK-bijeenkomst.
Antifa: Geweld en Onbestrafte Aanvallen, ook in Nederland
Journalist Nick Shirley heeft meerdere incidenten gedocumenteerd waarbij hij werd geconfronteerd met agressie of zelfs aangevallen terwijl hij verslag deed van evenementen waarbij personen betrokken waren die zich met Antifa identificeerden.
Deze ontmoetingen worden vaak gekenmerkt door geweld en conflicten, en overal waar deze activisten verschijnen volgen regelmatig confrontaties. In sommige landen, waaronder Nederland, opereren deze groepen vaak ongestraft.
Velen herinneren zich nog de aanval op de vrouw van de Nederlandse politicus Hans Janmaat, die ernstig werd verwond en nooit meer zal kunnen lopen na een aanval die verband hield met deze omgeving.
Bron 2025 - Daily Mail kan onthullen dat de man achter de walgelijke kreet een ervaren pro-Palestina-studentenactivist is.
De kreet: 'Gaza, Gaza, maak ons trots, leg de Zios neer.' 'Zio' - een term bedacht door Groottovenaar van de KKK David Duke - is een belediging die is ontstaan door het woord 'zionist' af te korten en vaak gericht is op Joden.
Foto's van Samuel Williams' Instagram-account tonen hem regelmatig met een rood-witte Keffiyeh-sjaal, die geassocieerd wordt met de pro-Palestina-beweging. Voordat hij een felbegeerde plaats in Oxford veroverde, ging Williams naar de Bennett Memorial Disocesan-school in Tunbridge Wells.
En sinds zijn intrede aan de universiteit heeft hij zijn leven niet gewijd aan zijn studie, maar aan studentenactivisme en Palestina.
Verschillende foto's van zijn Instagram-account tonen Williams' deelname aan de zeer controversiële studentenkampen van de Universiteit van Oxford. Dhr. Williams was een van de tientallen studenten die het Oxford Natural History Museum bezetten en er kampeerden om te protesteren tegen de vermeende medeplichtigheid van hun universiteit aan de Israëlische oorlog tegen Hamas.
Op een andere verontrustende foto is dhr. Williams te zien in een kaki militair jack en grijnzend terwijl hij een vermoedelijk nepwapen in de lucht zwaait.
De fantasiewereld van links
In hun wereld, als een man een vrouw of een vis kan zijn, maakt het plegen van misdaden iemand geen crimineel
Wat verbergen ze?
Labour stemde in het Lagerhuis een amendement van de Conservatieve Partij op de Sentencing Bill weg, dat de vrijgave van alle gegevens over migrantencriminaliteit zou hebben afgedwongen.
Het amendement werd ook gesteund door Richard Tice, Lee Anderson en Sarah Pochin van Reform.
Schaduwminister van Justitie Robert Jenrick zei: "Starmer beloofde een 'transparantierevolutie', maar gisteravond dwong hij elk Labour-parlementslid om tegen het vrijgeven van de gegevens over migrantencriminaliteit te stemmen. Doofpotaffaire Keir kan de waarheid over massamigratie niet aan, en de Britse bevolking zal daardoor minder veilig zijn."
Dit ondanks de overheidsbriefings van april, waarin werd beloofd "misdaadtabellen" te publiceren voor migranten die wachten op deportatie. Zes maanden later, nog steeds geen tabel in zicht… Labour heeft zich sinds zijn aantreden verzet tegen gegevens over migrantencriminaliteit – schriftelijke parlementaire vragen afgewezen met het gebruikelijke gezwets van Whitehall dat de gegevens "te duur" zijn om te verzamelen of "niet centraal worden bewaard". Bron
Vicevoorzitter van de Groene Partij beschuldigd van hypocrisie na bezwaar tegen de huisvesting van 600 asielzoekers in haar wijk.
De vicevoorzitter van de Groene Partij is als hypocriet bestempeld nadat ze fel bezwaar maakte tegen de plannen om 600 mannelijke asielzoekers te huisvesten in de buurt van haar kiesdistrict in East Sussex, ondanks de uitgesproken steun van haar partij voor migrantenrechten. Rachel Millward, 42, die in september 2025 tot landelijk leider van de Groene Partij werd gekozen, was medeauteur van een brief waarin ze "sterk bezwaar" maakte tegen het gebruik van Crowborough Training Camp voor tijdelijke asielopvang. Dit leidde tot beschuldigingen van "niet in mijn achtertuin"-politiek door Conservatieve critici. Lees meer
Een 23-jarige YouTuber in een hoodie heeft in één dag meer gedaan om de enorme Somalisch-Democratische fraude bloot te leggen dan de Minnesota-media, CNN, de New York Times, het ministerie van Justitie, de FBI, DHS en de hele cast van 60 Minutes samen.
Er is minstens 1 miljard dollar aan fraude ontdekt, waaronder frauduleuze betalingen voor voedsel, huisvesting en kinderopvang, met waarschuwingen dat het werkelijke bedrag 9 miljard dollar zou kunnen zijn.
Als het FBI hier bovenop zit, waarom is het dan een 23-jarige onafhankelijke journalist die blootlegt dat deze rommel nog steeds niet is stopgezet en gewoon doorgaat? Het lijkt mij dat Nick Shirley niet alleen de corrupte mainstreammedia heeft blootgelegd, maar ook onze eigen FBI.
CNN valt de onafhankelijke journalist aan – niet de corruptie
In plaats van de enorme fraude in Minnesota te onderzoeken, valt CNN Nick Shirley aan – de onafhankelijke journalist die de fraude daadwerkelijk heeft blootgelegd. Laat dat even tot je doordringen. Een reporter onthult miljarden aan vermeende fraude, krijgt 120 miljoen views en veroorzaakt federale onderzoeken… en de reactie van de traditionele media is niet "Laten we dit onderzoeken", maar "Laten we de man aanvallen die de waarheid vertelde."
Dit is precies wat mensen bedoelen wanneer ze zeggen dat de bedrijfsmedia de weg kwijt zijn.
Journalistiek hoort te:
-
Corruptie onderzoeken
-
Geldstromen volgen
-
Macht ter verantwoording roepen
Niet politici en bureaucraten beschermen door klokkenluiders zwart te maken. Als CNN de helft van de tijd die ze besteden aan het in diskrediet brengen van de journalist, zou besteden aan het onderzoeken van de fraude, zouden Amerikanen misschien daadwerkelijk de waarheid te horen krijgen.
-
The Hodgetwins
Maart 2025 - Lydia Mugambe, een voormalige VN-rechter en human rights fellow aan Columbia University, is schuldig bevonden aan moderne slavernij in het Verenigd Koninkrijk. Ze bracht een jonge vrouw uit Oeganda naar het VK onder valse voorwendselen en liet haar werken zonder betaling. Ze werd ook veroordeeld voor samenzwering om de immigratiewetgeving te overtreden en het intimideren van een getuige. Mugambe kreeg een gevangenisstraf van zes jaar en vier maanden.
3 Januari 2026 Streamer Kunshikitty wilde haar kijkers laten zien dat vrouwen veilig langs vrolijke groepen mannen in Keulen konden lopen; maar dat bleek niet zo te zijn, want ze werd tijdens de nieuwjaarsvieringen meerdere keren aangevallen.
Sharia wet
Onnatuurlijke haarkleuren: Een teken van depressie en mentale instabiliteit?
Onderzoek suggereert dat het verven van haar in "onnatuurlijke" kleuren meer kan zijn dan alleen een modekeuze; het kan een signaal zijn van onderliggende mentale problemen. Hoewel genetica een rol speelt—omdat de aanmaak van melanine verbonden is aan neurotransmitters zoals serotonine die je stemming bepalen—wordt het extreem veranderen van je uiterlijk vaak gekoppeld aan de zoektocht naar identiteit of het omgaan met emotionele instabiliteit.
Hoewel de resultaten variëren, laten sommige studies zien dat mensen met opvallende, niet-traditionele haarkleuren vaker kampen met angstgevoelens en depressieve symptomen. Een haarkleur is natuurlijk geen directe oorzaak van een stoornis, maar het kan dienen als een zichtbare graadmeter voor een complexere interne strijd.
Er is meer onderzoek nodig om vast te stellen of deze esthetische keuzes een uiting zijn van creativiteit of een onbewuste roep om hulp. (bron)
Wanneer ideologie blind maakt:
Malcolm Caldwell, Schots marxistisch schrijver
Het verhaal van Malcolm Caldwell is geen uitzondering, maar een waarschuwing. Een schrijver die jarenlang een moorddadig regime verdedigde. Alles wat niet in zijn ideologie paste, bestempelde hij als propaganda.
Diezelfde blindheid zien we vandaag terug bij communisten die Hamas verdedigen of vergoelijken. De massamoord en ontvoering van ongewapende festivalgangers op 7 oktober wordt weggeredeneerd, alsof de slachtoffers het verdiend zouden hebben.
De gruwel wordt gerelativeerd, zolang de daders maar in het "juiste" kamp zitten. Israëls bombardementen zijn hard en verdienen kritiek. Maar dat maakt Hamas niet onschuldig. En het maakt een samenleving waar homoseksualiteit verboden is en politieke tegenstanders worden vermoord niet moreel verheven.
Hij verdedigde jarenlang het regime van Pol Pot terwijl de wereld schreeuwde over genocide.
Toen ontmoette hij eindelijk zijn held persoonlijk.
Enkele uren later werd hij dood aangetroffen, met een kogel in zijn borst.
Londen, 1975.
Malcolm Caldwell bevond zich precies waar hij wilde zijn: achter een katheder aan de School of Oriental and African Studies, waar hij zijn studenten onderwees over de revolutionaire bewegingen die Azië aan het hervormen waren.
Op 48-jarige leeftijd was Caldwell een gerespecteerd marxistisch academicus, een felle criticus van westers imperialisme en een uitgesproken voorstander van antikapitalistische revoluties. Hij had zijn carrière opgebouwd rond het betoog dat ontwikkelingslanden het volste recht hadden om westerse economische systemen af te wijzen en hun eigen pad te kiezen.
Toen kwam de Rode Khmer aan de macht in Cambodja.
Op 17 april 1975 marcheerden communistische troepen onder leiding van een voormalige onderwijzer genaamd Pol Pot Phnom Penh binnen. Onmiddellijk begonnen ze de volledige stad te evacueren: twee miljoen mensen werden onder schot het platteland op gejaagd. Ziekenhuizen werden leeggehaald. Patiënten die nog geopereerd werden, werden naar buiten gedragen om op straat te sterven.
Binnen enkele dagen sijpelden berichten naar buiten: massa-executies, dwangarbeiderskampen, hongersnood. De Rode Khmer ontvolkte steden, schafte geld af, vernietigde tempels en executeerde iedereen die een bril droeg of een vreemde taal sprak—onder de aanname dat opleiding iemand tot vijand van de revolutie maakte.
De wereld keek met afschuw toe.
Malcolm Caldwell keek met bewondering toe.
Hij zag de Rode Khmer als het zuiverste voorbeeld van anti-imperialistische revolutie: een arm Aziatisch land dat het westerse kapitalisme verwierp en een volledig onafhankelijke koers insloeg. Wanneer vluchtelingen over wreedheden spraken, deed Caldwell dit af als CIA-propaganda. Wanneer journalisten massagraven meldden, noemde hij het westerse mediabias.
In academische tijdschriften en colleges verdedigde hij het regime. Hij schreef dat Cambodja "een nieuwe samenleving aan het opbouwen was" en dat westerse kritiek "imperialistische inmenging" vormde. Hij stelde dat de evacuatie van steden een redelijke reactie was op de dreiging van Amerikaanse bombardementen.
Hij werd de meest prominente westerse verdediger van de Rode Khmer.
Zijn collega's waren geschokt. Andere Zuidoost-Azië-specialisten probeerden hem bewijs te tonen—ooggetuigenverklaringen, vluchtelingenverslagen, satellietbeelden van verlaten steden. Caldwell verwierp alles.
Hij geloofde wat hij wílde geloven.
Tegen 1978 had de Rode Khmer Cambodja volledig onder controle. Het land was veranderd in een gesloten gevangenisstaat. Bijna geen enkele buitenlander werd toegelaten. Het regime opereerde in totale geheimhouding terwijl naar schatting 1,7 miljoen mensen—bijna een kwart van de bevolking—stierven door executies, uithongering, ziekte en dwangarbeid.
Toen ontving Malcolm Caldwell een uitnodiging.
De Rode Khmer wilde een select gezelschap westerse intellectuelen laten zien dat hun revolutie een succes was. Ze nodigden drie mensen uit: Caldwell, de Amerikaanse journalist Richard Dudman en de Amerikaanse journalist Elizabeth Becker.
Voor Caldwell was dit een bevestiging. Eindelijk kon hij met eigen ogen zien wat hij jarenlang had verdedigd.
Op 8 december 1978 arriveerden de drie westerlingen in Phnom Penh.
Het Cambodja dat zij te zien kregen was zorgvuldig geënsceneerd. Dorpen en coöperaties waren vooraf klaargemaakt—gezond ogende mensen werden aangevoerd, magazijnen gevuld met voedsel, een illusie van welvaart gecreëerd.
Becker en Dudman merkten vrijwel direct tegenstrijdigheden op. Dorpen voelden ingestudeerd. Mensen gaven identieke antwoorden. Iedereen oogde doodsbang.
Caldwell zag bevestiging van alles waarin hij geloofde.
Hij maakte enthousiast aantekeningen. Hij stelde vragen over landbouwproductie, over de afschaffing van geld, over onafhankelijkheid van buitenlandse hulp. Hij was oprecht enthousiast over wat hij zag—of beter gezegd: over wat hem werd getoond.
De reis culmineerde op 23 december 1978, toen de drie bezoekers audiëntie kregen bij Pol Pot zelf—een van de meest teruggetrokken leiders ter wereld. Minder dan een dozijn buitenlanders had hem ooit ontmoet.
De ontmoeting duurde drie uur.
Pol Pot, via tolken sprekend, legde zijn visie uit. Hij verdedigde de evacuatie van steden als noodzakelijk tegen Amerikaans imperialisme. Hij sprak over een puur agrarische socialistische samenleving. Hij ontkende dat er massa-executies plaatsvonden.
Caldwell geloofde hem volledig.
Becker en Dudman verlieten het gesprek diep verontrust. Zij hadden kritische vragen gesteld over voedseltekorten en verdwenen intellectuelen, waarop Pol Pot zichtbaar boos was geworden.
Caldwell verliet het gesprek euforisch.
"Dit is het meest indrukwekkende wat ik ooit heb gezien," zei hij. "Dit is een echte revolutie."
Die avond keerden ze terug naar hun gastenverblijf in het Cambodiana-hotel. Becker en Dudman gingen uitgeput en verontrust naar hun kamers.
Caldwell ging naar zijn kamer vol energie, al plannen makend voor artikelen waarin hij zou verdedigen wat hij had gezien.
Rond 01:00 uur 's nachts klonken schoten.
Becker en Dudman werden wakker van automatisch geweervuur. Ze hoorden geschreeuw in het Khmer. Rennende voetstappen. Ze bleven angstig in hun kamers.
Toen werd het stil.
De volgende ochtend meldden Rode-Khmer-functionarissen zich bij hun deuren. Ze oogden aangeslagen. Ze vertelden dat Malcolm Caldwell dood was.
Hij was één keer in de borst geschoten en op slag overleden in zijn kamer.
De autoriteiten beweerden niet te weten wie het had gedaan. Er zou geen onderzoek komen. Becker en Dudman werden onmiddellijk naar het vliegveld gebracht en het land uitgezet.
Antwoorden kregen ze nooit.
Malcolm Caldwell was naar de andere kant van de wereld gereisd om zijn held te ontmoeten. Hij had drie uur met Pol Pot gesproken over de revolutie die hij jarenlang had verdedigd.
En minder dan twaalf uur later was hij dood.
De theorieën begonnen meteen.
Sommige historici denken dat Caldwell slachtoffer werd van een interne zuivering—dat paranoïde functionarissen iedereen die Pol Pot had ontmoet als veiligheidsrisico zagen. Het regime stond op instorten. Vietnamese troepen verzamelden zich aan de grens. Het onderlinge wantrouwen was totaal.
Anderen denken dat de moord bedoeld was als signaal aan de buitenwereld—een manier om internationale onrust te creëren en aandacht af te leiden van de militaire noodsituatie.
Weer anderen vermoeden dat Caldwell iets had gezien of gehoord waardoor hij een last werd.
En sommigen denken dat het simpelweg willekeurig geweld was in een systeem dat volledig op geweld was gebouwd.
De waarheid is: niemand weet het.
Wat we wél weten is de timing.
Caldwell werd vermoord op 23 december 1978.
Op 25 december viel Vietnam Cambodja binnen.
Op 7 januari 1979 viel Phnom Penh. De Rode Khmer vluchtte de jungle in.
Toen Vietnamese soldaten de stad binnentrokken, vonden ze het bewijs dat Caldwell jarenlang had ontkend.
Tuol Sleng—een voormalige middelbare school, omgevormd tot martelcentrum. Dossiers van meer dan 14.000 gevangenen. Foto's van elk slachtoffer. Bekentenissen onder marteling afgedwongen.
Ze vonden de killing fields—massagraven met honderdduizenden lichamen.
Ze vonden overlevenden.
Alles wat vluchtelingen hadden gezegd was waar.
Alles wat journalisten hadden gerapporteerd was waar.
Alles wat Caldwell propaganda had genoemd, was waar.
Hij was gestorven terwijl hij een genocide verdedigde.
De kern van dit verhaal is geen mysterie, maar ideologie.
Caldwell had zijn identiteit zo sterk verbonden aan zijn overtuigingen, dat de waarheid ondraaglijk werd. En dus verwierp hij haar.
Niet omdat hij dom was. Niet omdat hij onwetend was.
Maar omdat toegeven dat hij ongelijk had, zijn hele wereldbeeld zou vernietigen.
Dat is de ware tragedie van Malcolm Caldwell.
Niet hoe hij stierf.
Maar hoe hij koos te leven.
Ter nagedachtenis aan de 1,7 miljoen slachtoffers van de Cambodjaanse genocide (1975–1979), wier lijden hij weigerde te erkennen terwijl zij stierven—and wier waarheid pas werd onthuld nadat hij dood was.
Stalin was een voorstander van zowel het communisme als de gedwongen collectivisatie. Hij hanteerde de ideologie van het "Marxisme-Leninisme", waarbij hij streefde naar een klasseloze maatschappij onder strikte leiding van de Communistische Partij.
1. De Grote Zuivering (The Great Purge)
Tussen 1936 en 1938 liet Stalin systematisch iedereen elimineren die hij als een bedreiging zag. Dit omvatte niet alleen politieke rivalen, maar ook legerofficieren, intellectuelen en gewone burgers. Miljoenen mensen werden geëxecuteerd of naar werkkampen gestuurd.
2. Het Goelag-systeem
Hij maakte op grote schaal gebruik van dwangarbeidskampen (de Goelags). Dit diende twee doelen: het isoleren van "vijanden van de staat" en het verkrijgen van gratis arbeid voor enorme industriële projecten, zoals de bouw van kanalen en spoorwegen.
3. Propaganda en Persoonsverheerlijking
Stalin werd gepresenteerd als de onfeilbare "Vader van de Natie". Geschiedenisboeken werden herschreven en foto's werden geretoucheerd om voormalige bondgenoten die uit de gratie waren gevallen letterlijk uit de geschiedenis te wissen.
4. Angst door de Geheime Dienst (NKVD)
Onder leiding van figuren als Jezjov en Beria hield de NKVD de bevolking in een constante staat van angst. Een uitgebreid netwerk van informanten zorgde ervoor dat niemand zijn buren, vrienden of zelfs familieleden durfde te vertrouwen.
5. Collectivisatie en Controle over Voedsel
Door de landbouw te collectiviseren, kreeg de staat de volledige controle over de voedselvoorraad. Dit werd gebruikt als politiek wapen; door voedsel te onthouden aan regio's die zich verzetten (zoals tijdens de Holodomor in Oekraïne), kon hij hele bevolkingsgroepen dwingen tot gehoorzaamheid.
De 35-jarige Stalin kreeg een relatie en kinderen met de 13-jarige Lidia Pereprygina. Mao Zedong was in de zeventig toen hij, volgens zijn lijfarts, regelmatig jonge meisjes van 14 tot 16 jaar in zijn privévertrekken ontving. Het communisme schuwt pedofilie niet; dit verklaart waarom kinderen vogelvrij zijn verklaard binnen linkse ideologieën en waarom conservatieven, die kinderen willen beschermen, als kwaadaardig worden afgeschilderd.