Bullshido: waarom mensen zich zo graag laten misleiden

Mensen laten zich opvallend graag in de luren leggen. 

Niet omdat ze naïef zijn, maar omdat het internet een ecosysteem heeft gebouwd waarin herhaling automatisch wordt gezien als waarheid. Zodra iemand besluit een ander te belasteren, staat er een compleet netwerk van elkaar citerende pagina's klaar om dat verhaal te versterken. Denk aan platforms als Wikipedia of organisaties als Kafka: ze lijken onafhankelijk, maar versterken vaak elkaars narratief. Dat veel bijdragen anoniem worden geplaatst, lijkt niemand te deren. Het systeem is zo ingebakken dat men automatisch aanneemt dat het wel klopt. "Het staat online, dus het zal wel waar zijn." 

En precies daar begint de misleiding.

Hetzelfde mechanisme zie je in de vechtsportwereld. Iemand die zichzelf graag groter maakt, hoeft maar een paar bevriende websites te hebben die hem prijzen, een paar foto's met linten en medailles, en hop — het internet neemt het over. Binnen no‑time wordt een zelfverzonnen titel tientallen keren gekopieerd, gespiegeld en herhaald. Voor wie niet oplet, lijkt het dan al snel legitiem. Dit fenomeen heeft een naam: Bullshido — de kunst van het verkopen van nep‑autoriteit in de budo‑wereld.

Wie zich niet zand in de ogen laat strooien, volgt één simpele regel: ga naar de bron. Altijd. Wil je controleren of iemand écht een dan‑graad heeft in karate, dan ga je niet af op blogs, fansites of zelfgemaakte Wikipedia‑pagina's. Je wendt je rechtstreeks tot de officiële organisatie, zoals de Kyokushinkai‑kan van Mas Oyama. Daar wordt niet gewerkt met vriendjespolitiek, maar met registraties, examens en gedragscodes.

In dat licht is het interessant om te kijken naar iemand als Loek Hollander. Hij was één van de hoogste en meest gerespecteerde Kyokushin‑karateka's in Europa. Zijn naam duikt overal op waar het gaat om de geschiedenis van Kyokushin: in officiële registraties, internationale seminars, de 100‑man kumite, en decennia aan leiderschap binnen de organisatie van Mas Oyama. En precies daarom zegt het alles dat je nergens — maar dan ook werkelijk nergens — een foto, bron, verslag of officiële vermelding vindt waarin Hollander ook maar íets te maken heeft met iemand die zichzelf onterecht met een verzonnen dangraad behangt. In de budo‑wereld geldt: waar echte meesters komen, laten ze sporen achter. Wanneer een zelfverklaarde "grootmeester" nergens voorkomt in de buurt van zulke iconen, dan is dat op zichzelf al een signaal. Het ontbreken van elke connectie is de bevestiging.

In traditionele budo geldt dat je iemand herkent aan zijn daden, niet aan zijn claims. Een hoge graad in karate draait niet alleen om het uitvoeren van een kata of het winnen van een partij. Het gaat om discipline, respect, karakter en verantwoordelijkheid. Wanneer iemand zich niet eervol gedraagt, niet leeft volgens de waarden van de kunst die hij zegt te vertegenwoordigen, dan is de kans dat hij een officiële graad heeft ontvangen ongeveer één op een miljoen. Want in echte budo wordt een titel niet gedragen — hij wordt geleefd.