Waarom de burger zijn eigen ketenen financiert
Wat ontbreekt in de moderne strijd, is geduld. Elke oorlog leunt op strategisch handelen, maar zo zit het merendeel van de bevolking niet in elkaar. Deze kortzichtigheid is historisch diep geworteld. We zagen het al bij Mozes: hij was nog maar net de berg op, of het volk stond beneden alweer een gouden kalf te aanbidden. We zagen het bij het hemelse manna in de woestijn; de ontberingen waren amper begonnen of men kreeg alweer heimwee naar de vleespotten van de Egyptische onderdrukkers. Liever comfort in gevangenschap dan discipline in de vrijheid.
Dit deed me denken aan een gesprek met een collega. Ik vertelde hem over een man die voorstelde om bij het Vreemdelingenlegioen te gaan. Een plek waar je tot vuur gesmeed wordt en waar loyaliteit de ultieme test is. De minimale contractduur daar is vijf jaar. Mijn collega reageerde direct: hij zou er nog niet aan dénken om vijf jaar op een geliefde te wachten. Een strateeg kan decennia wachten zonder problemen. Alles heeft zijn tijd.
Dit legt precies het verschil bloot tussen de lange adem en onze huidige cultuur van directe behoeftebevrediging. Om een complex, strategisch spel te doorgronden en te weerstaan, heb je focus en langetermijndiscipline nodig. De reactie van mijn collega is helaas representatief voor de massa. We leven in een maatschappij van instant gratification: alles moet nu, met één klik op de knop, direct geleverd en direct opgelost. Dit acute gebrek aan uithoudingsvermogen maakt de bevolking uiterst kwetsbaar.
Als het gros van de mensen de discipline al niet opbrengt om vijf jaar te wachten op iets wat hen persoonlijk raakt, hoe kunnen we dan verwachten dat ze de adem hebben voor complexe, geopolitieke processen? Dit verklaart exact waarom de massa zo eenvoudig te sturen is met de hapklare, loze beloftes van politici. De financiële elite denkt in decennia en loopt daardoor altijd een stap voor. De elite heeft de tijd; de gemiddelde burger heeft haast.
Juist door die haast en zucht naar comfort zal de burger zich nooit loskoppelen van het systeem dat hem klein houdt. Een lening voor de auto, een hypotheek voor het huis; men heeft niet door dat de maatschappelijke wurggreep mede in stand wordt gehouden door het eigen handelen.
Dit is ook de reden waarom ik bewust de tijd neem voor het herschrijven van mijn boekje The Last Bastion: A Manual for European Survival. Er is simpelweg geen haast. De menselijke natuur verandert nauwelijks. Zelfs al zou je een deel van de bevolking weten te bereiken, dan is dat nog te weinig om echt impact te maken op het grote schaakbord. De muntenteller — de financiële macht achter de schermen — blijft de ultieme facilitator. Zij financieren links én rechts om aan het roer te blijven. Hoe meer chaos en onvrede er ontstaat, hoe meer er voor hen te verdienen valt. De moderne mens wil namelijk geen hemels manna. Men wil vlees, wijn en koeken. En zolang het systeem dat levert, blijft de kooi dicht.