De krekels

Het was een zomerdag. Mijn collega's waren er niet en elk geluid leek daardoor groter, scherper, alsof het meer ruimte kreeg om te bestaan. Ik zat alleen in de zaak toen ik ineens een hoog gepiep hoorde.

Eerst dacht ik dat het een apparaat was. Een alarm, een horloge, misschien iets elektrisch dat op het punt stond ermee op te houden.

Ik stond op en liep alle kamers langs. Ik controleerde apparaten, stopcontacten en hoeken waar normaal niemand naar kijkt. Maar nergens kon ik het geluid precies plaatsen. Het bleef ergens net buiten bereik.

Uiteindelijk liep ik naar de begane grond en begon daar opnieuw. Pas bij de kast naast de voordeur werd het geluid duidelijker. Ik zakte door mijn knieën en keek achter de deur, half verwachtend dat ik alsnog een los draadje of een klein defect zou vinden.

In plaats daarvan zag ik twee piepkleine krekels.

Het geluid kwam van één van hen. Het was geen willekeurig gepiep, dat besefte ik vrijwel meteen. Het klonk gericht, herhaald, alsof er echt iets werd geroepen.

Naast hem stond een tweede krekel die nauwelijks bewoog. Toen ik beter keek, zag ik waarom: zijn achterpootjes zaten vast in een klont stof en vuil, alsof ze er langzaam in verstrikt waren geraakt.

Ik ben een wattenstaafje gaan halen en besloot daarvan het stokje voorzichtig te gebruiken om het stof van de pootjes te halen. Op dat moment voelde ik me plotseling enorm groot en onhandig. Alsof elke beweging van mij te veel kon zijn.

Zo voorzichtig mogelijk begon ik het stof los te maken. Ik was me constant bewust van hoe makkelijk ik per ongeluk schade kon aanrichten. Je denkt niet vaak na over hoeveel kracht je eigenlijk hebt, tot je tegenover iets staat dat zo breekbaar is.

De twee diertjes bleven opmerkelijk stil. Geen paniek, geen wilde sprongen. Alleen wachten.

Langzaam liet het stof los. Toen de pootjes eindelijk vrij waren, bleef het andere diertje nog een fractie van een seconde staan, alsof het controleerde of alles echt weer werkte.

Daarna sprongen ze samen weg, recht richting de voordeur, en verdwenen naar buiten.

Ik bleef nog even gehurkt zitten. Er zat iets indrukwekkends in hoe dat kleine diertje was blijven roepen tot er hulp kwam. Iets dat groter voelde dan hun formaat ooit kon laten vermoeden.

Ik heb ze daarna nooit meer gezien.

Later, toen het tijd was om af te sluiten en ik het rolluik naar beneden deed, sprong er ineens een sprinkhaan met drie poten op me af. Hij bewoog zich verrassend snel, ondanks wat hij miste.

Ik keek ernaar, een moment lang, en voelde een vreemd soort schuld dat nergens op gebaseerd was.

Ik deed de deur dicht en dacht alleen maar: het spijt me, maar dit is iets wat ik niet kan oplossen. Ik weet niet wie het tegen je gezegd heeft, maar ik kan je geen nieuw pootje geven.

Uit Cor Est Porta