Een land dat geen loyaliteit kan opeisen

Het is voor mij onvoorstelbaar dat ik na 25 jaar nog steeds taken voorbij zie komen die allang gedigitaliseerd hadden kunnen zijn. 

Even onvoorstelbaar is het dat ik circa 22 jaar na dato nog steeds hetzelfde gelul hoor over de politiek en de bijbehorende klachten. Ik merk dat mensen de basis niet eens kennen en steeds opnieuw wijzen naar randverschijnselen, alsof ze de kern niet willen of kunnen zien. Zoals buitenlandertje bashen maar niet achter het rookgordijn kijken. Decennia verstrijken, maar dezelfde problemen, dezelfde klachten en dezelfde denkpatronen blijven terugkomen.

Daarbij denk ik ook aan de oorlogretoriek van politici die zelf nooit zullen vechten. Het is gemakkelijk om anderen op te roepen hun leven op het spel te zetten, zolang je zelf niet degene bent die naar het front moet.

Ik weet dat ik niet voor Nederland zou vechten. Nederland heeft voor mij zijn keuze kenbaar gemaakt in 2005, toen ik burgers op televisie hoorde verklaren dat ze liever pedofielen dan nationalisten zagen. In 2025 bespeurde ik nog steeds weinig verandering in de mentaliteit die daaruit sprak. 

Ook voor mijn vaderland zou ik waarschijnlijk niet vechten zolang er nog steeds corruptie heerst en rood de scepter zwaait. Zolang burgers daarop blijven stemmen, vraag ik me af waarom ik mijn leven zou moeten riskeren voor de gevolgen van hun eigen keuzes. Als zij die politieke werkelijkheid in stand willen houden, waarom zou ik dan degene zijn die ervoor moet sterven?

Voor het grondgebied zelf zou ik het evenmin hoeven doen. Waarom zou ik grond verdedigen die anderen zelf niet bereid zijn te beschermen, terwijl zij vanuit een veilig ander land zouden toekijken? En dan denk ik natuurlijk aan degenen die op mijn graf zouden dansen, mensen die geen greintje patriottisme in hun lichaam hebben en feiten graag begraven, maar wel zouden profiteren van het offer dat anderen brengen.

Begrijp me niet verkeerd: ik ben geen pacifist die wegkijkt. Het is hetzelfde volk dat in '91 werd afgeslacht bij Vukovar, en als mensenlevens direct worden bedreigd met de dood, zou ik er staan om hen te beschermen. Dat is noodweer en rechtvaardigheid. Maar ik weiger als kanonnenvoer te dienen voor een corrupte politieke elite en voor een passieve massa.

Als gelovige sta ik voor rechtvaardigheid. Ik zou niet vechten voor een overheid, niet voor een volk en niet voor een land. Grond is uiteindelijk slechts grond. Een stuk grondgebied, een vlag of een landsgrens maakt iets nog niet rechtvaardig. En politieke macht maakt een overheid nog niet waardig om mijn leven voor te geven.

Niet omdat een overheid dat van mij verlangt, niet omdat een volk dat van mij verwacht en niet omdat een land aanspraak maakt op mijn loyaliteit. Mijn overtuiging ligt niet in het verdedigen van politieke systemen of nationale grenzen, maar in het opkomen voor wat rechtvaardig is.

Want uiteindelijk is mijn loyaliteit niet gebonden aan een vlag, een overheid, een volk of een stuk grond. Mijn loyaliteit ligt enkel bij God, de verpersoonlijking van rechtvaardigheid.

Verplicht in dienst?

Je leven opofferen voor een overheid die de belangen van haar eigen burgers niet meer dient?

In Jesaja 40:15 staat geschreven: "Zie, de volken zijn als een druppel aan een emmer, ze worden beschouwd als een stofje op de weegschaal." Een getrokken grens, een vlag of een politiek machtsblok heeft voor God geen enkele heilige waarde. Onze ware identiteit reikt verder, want zoals Filippenzen 3:20 herinnert: "Ons burgerschap is in de hemelen."

Een overheid kan wel eisen dat je sterft voor "het vaderland", maar aardse systemen zijn slechts tijdelijk. Weigeren om te vechten voor een onrechtvaardige staat is dan ook geen verraad - het is een daad van trouw aan het hoogste Gezag.

Menselijke leiders en aardse systemen schieten uiteindelijk altijd ergens tekort. Hoe krachtig of rechtvaardig een leider op een bepaald vlak ook lijkt op te treden, er spelen altijd weer geopolitieke belangen, eigen agenda's of keuzes mee waarin je je niet kunt vinden. Denk maar aan Bukele: hij heeft zijn land prima op orde gebracht, maar ondersteunt wel de onrechtvaardigheden van Israël. 

Zodra je je loyaliteit aan een menselijke leider, een specifieke staat of een vlag verbindt, loop je vroeg of laat tegen die hypocrisie of compromissen aan. Door je loyaliteit uitsluitend bij God en een universeel beginsel van rechtvaardigheid te leggen, blijf je onafhankelijk van de feilbaarheid van aardse politici — wie het ook is. Dat beschermt je tegen teleurstellingen en de vernietigende realiteit waarin dagelijks tientallen veteranen zelfmoord plegen.