Sinds 2019 heb ik roken en koffie definitief achter me gelaten. Alcohol speelde al nauwelijks een rol in mijn leven, en aan het einde van datzelfde jaar maakte ik een bewuste keuze om volledig veganistisch te gaan leven. In 2023 volgde een volgende vereenvoudiging: de televisie ging de deur uit. Ik keek er zelden naar, en de rust die dat opleverde bleek waardevoller dan het apparaat zelf.

Ook op relationeel vlak kies ik al lange tijd voor soberheid en focus. Sinds 2013 (feitelijk al sinds 2005) leef ik celibatair. Die keuze is geen ontzegging, maar een vorm van zelfdiscipline. Niet zonder reden: zelfs de sterkste (Samson) en de wijste (Salomo) bleken kwetsbaar voor lust.

Fastfoodketens vermijd ik al jaren. KFC al meer dan twintig jaar, sinds ik in 2003 via PETA-campagnes geconfronteerd werd met het lot van kuikens in de industrie. McDonald's volgde niet lang daarna. Mijn redenering is eenvoudig: als dieren het zelf niet willen eten, waarom zouden wij dat dan wel doen?

Tijdens de coronapandemie kreeg ik de tijd en ruimte om mij grondig te verdiepen in de mondiale vee-industrie. Die periode vormde het kantelpunt waarop veganisme geen keuze meer was, maar een logische consequentie. 

Net als denkers en vernieuwers als Pythagoras, Plato, Socrates, Hippocrates, Leonardo da Vinci, Tolstoj, Newton, Einstein en Nikola Tesla, eet ik geen dieren. 

Wie ziet hoe wij structureel omgaan met dieren en ecosystemen, kan moeilijk tot een andere conclusie komen. Hippocrates, de grondlegger van de geneeskunde en naamgever van de artseneed, zag voeding als een kernonderdeel van gezondheid. In de Hippocratische leer werd vlees niet als vanzelfsprekend gezond beschouwd en vaak afgeraden, vooral bij ziekte. Dat juist hij het principe van 'geen schade berokkenen' belichaamde, onderstreept hoe recent het idee is dat gezondheid losstaat van onze omgang met dieren. 

Pandemieën zijn bovendien geen historisch toeval of moderne afwijking. Ze keren terug zolang we wereldwijd dieren intensief houden en exploiteren, met de industriële veehouderij als structurele broedplaats voor zoönosen. Shakespeare schreef Macbeth tijdens een pestepidemie in 1606, toen de Londense theaters gesloten waren en het openbare leven stilviel. Isaac Newton keerde tijdens de Grote Pest van 1665 terug naar zijn ouderlijk huis, waar hij in gedwongen afzondering de basis legde voor de zwaartekrachttheorie en de calculus. Zelfs in tijden van crisis ontstaan inzichten die de wereld blijvend veranderen.

Dat neemt niet weg dat elke pandemie ons opnieuw confronteert met dezelfde fundamentele vraag: hoe gaan wij om met dieren, met natuur en met de grenzen van onze eigen hebzucht? Mijn levenskeuzes zijn geen losse idealen, maar het gevolg van die vraag serieus nemen.
Druk met van alles en nog wat, sinds 1978.

Motor uitjes

Voor wie er ooit aan dacht maar het uitstelde – ik was er ook zo een – weet dit: het gevoel dat je ervan verwacht, klopt. Vrijheid, gelukzaligheid… je voelt je één met je motor, zoals een samoerai zich met zijn zwaard moet hebben gevoeld.

Van wie deze foto links beneden is, weet ik niet — ik kwam hem ooit tegen en heb hem opgeslagen. 

Ik werd er verliefd op: de bergen, de weg, het gevoel van vrijheid dat ervan uitgaat.

Dat is precies wat ik wil voelen als ik zelf de weg op ga.
Hier ga ik foto's van mijn eigen uitjes plaatsen. Zodra het zover is, vervang ik deze foto door eentje van mijzelf...

Rijbewijsje gehaald in 2025, tien jaar na het behalen van de autorijbewijs in 2015. Maar wil op pad met zoonlief en wacht nog even op zomerse dagen...

Mijn zoon

Mijn Super Saiyan zoon.

Het lijkt erop dat ik Samson heb gebaard. Meer over deze bink lees je hier

Overigens een van de weinigen met wie ik goed kan praten. Excuusjes zitten niet in zijn repertoire. 

Soldaat zijn is leven aan de rand van alles wat veilig is. Het is het smeden van lichaam en geest in vuur en discipline, het vormen van vriendschappen die bloed, zweet en stilte dragen, het ontdekken van talenten en grenzen die nergens anders zichtbaar worden. Hier staan mannen die denken, voelen en handelen als rotsen in de storm, geen kanonnenvoer maar wachters van kracht, karakter en onbreekbare wil.
Zij dragen verantwoordelijkheid als schild en eer als zwaard, en wie dit afdoet als triviaal, kent de diepte van moed niet. 
The best of best with no place for the rest. 

In 1 Kronieken 12 lezen we over de elite-krijgers die zich bij David voegden voordat hij koning werd. De Gadieten waren geen gewone mannen; ze waren getraind, ervaren in grensgevechten, snel als gazellen op de bergen en onverschrokken als leeuwen. Ze riskeren alles uit trouw aan God en aan David, hun koning voordat zijn koningschap zichtbaar werd. 

Ook de stam Benjamin wordt genoemd: vaardig met het zwaard, meesters met de boog, en in staat pijlen en stenen te schieten met zowel de rechter- als de linkerhand. Deze mannen stonden bekend om hun discipline, hun kunde en hun moed — soldaten gevormd door uitdaging en gevaar. 

David werd door God een "man naar mijn hart" genoemd, en deze mannen weerspiegelden dat hart: trouw, dapper, en bereid om te dienen waar het moeilijkst was. Vandaag zie ik in mijn zoon een echo van diezelfde moed. Net als deze Bijbelse krijgers, staat hij trouw, vaardig en vastberaden in zijn dienst, en dat maakt mij ongelooflijk trots. 

Geen Respect voor Maskerades

Legion-recrute.com | Fort de Nogent verwelkomt je 24/7, 365 dagen per jaar

Ik hoor regelmatig mannen – zelfs met eerdere dienstjaren – zeggen dat ze "te oud" zouden zijn. Terwijl het Vreemdelingenlegioen tot 39,5 jaar nieuwe kandidaten verwelkomt. Wie echt wil, heeft dus nog steeds alle ruimte om die stap te zetten. 

Er is een verschil tussen iemand die zich groter voordoet dan hij is, en iemand die daadwerkelijk verantwoordelijkheid neemt. Net zoals er mensen zijn die zonder moeite op weerloze dieren jagen, maar terugschrikken wanneer het gaat om een tegenstander die bewapend terug kan vechten. Het Legioen staat open voor iedereen die die keuze werkelijk durft te maken. 
Benut je potentieel.

Van 2014 als ik me niet vergis

Foto van 2024

Tatoeages als teken van verzet

In de 16e tot en met de 19e eeuw lieten veel christelijke vrouwen in Bosnië en delen van Dalmatië tatoeages van kruisen en andere christelijke symbolen op hun handen, armen of voorhoofd zetten als een zichtbaar teken van geloof. Deze markeringen dienden als bescherming en toonden hun identiteit. In Bosnië en Herzegovina bestond er vroeger een traditie onder katholieke vrouwen (met name Kroatische vrouwen in Centraal- en West-Bosnië) om tatoeages te dragen als bescherming tegen de Ottomanen en als een stille vorm van verzet tegen de Ottomaanse overheersing en gedwongen bekering. Deze praktijk heet sicanje of bocanje.

Achtergrond: Tijdens de Ottomaanse overheersing (15e–19e eeuw) bestond er angst dat jonge meisjes door de Ottomaanse autoriteiten ontvoerd of gedwongen bekeerd zouden worden. Door kruisvormige tatoeages op de handen, armen, of soms het voorhoofd aan te brengen, wilden families hun dochters herkenbaar christelijk maken. Het was ook een symbool van identiteit en verzet tegen islamisering.

De tatoeages waren vaak kruisjes, madonnafiguren, of andere christelijke symbolen. Ze werden meestal gezet rond het feest van Sint-Jozef (19 maart). Naast bescherming hadden ze ook een functie als blijvend teken van geloof.

In Dalmatië vertegenwoordigden de tatoeages voornamelijk geloof en culturele identiteit. Tegenwoordig worden deze tatoeages herinnerd als krachtige symbolen van moed, geloof en cultureel erfgoed. 

De gewoonte begon in de 20e eeuw langzaam te verdwijnen, vooral door modernisering en veranderende sociale opvattingen.

Vandaag de dag zijn ze vooral nog zichtbaar bij oudere vrouwen, en worden ze beschouwd als een uniek cultureel erfgoed van Bosnië en Herzegovina.