Satire (denk aan Jonathan Swift's "A Modest Proposal") dekannibalenpartij.nl
Informatief facebook.com/therealpigstory.nl
En omdat dit een goede film is: facebook.com/anticowardice
Geen preek wel vuur militeschristi.com
Steeds vaker klinkt de uitspraak: "Ik volg het nieuws niet meer — er verandert toch niets." Dat perspectief bevordert echter geen kritisch bewustzijn, maar juist onwetendheid en intellectuele gemakzucht.
Wie structureel wegkijkt, neemt gemakkelijker ongenuanceerde standpunten over en verliest zicht op de ernst en samenhang van maatschappelijke problemen. Een vergelijkbaar mechanisme zien we bij dierenleed: men kijkt weg vanuit de veronderstelling dat individueel handelen geen betekenisvolle impact zou hebben. Die aanname is feitelijk onjuist en moreel gemakzuchtig.
Structurele problemen vereisen structurele analyse. Zo geldt voor woningbouw dat het blijven toevoegen van woningen geen fundamentele oplossing biedt zolang het onderliggende probleem — overbevolking en daarmee samenhangende structurele overbelasting van ruimte en systemen — onbesproken blijft. Dit staat los van morele oordelen over individuele aanpassingsbereidheid. Het gaat om een rationele evaluatie van het maatschappelijk erfgoed dat wij nalaten aan toekomstige generaties: niet alleen natuur en leefruimte, maar ook infrastructuur, bestuurlijke draagkracht en financiële verantwoordelijkheid.
Wie deze systemen aandachtig beschouwt, ziet dat zelfs onze meest basale voorzieningen hun fysieke en organisatorische grenzen bereiken. Bruggen en tunnels functioneren voorbij hun ontwerplevensduur, spoorlijnen verkeren aantoonbaar in slechte staat en wegen worden met tijdelijke noodmaatregelen in stand gehouden.
Niet vanwege gebrek aan kennis, maar omdat onderhoud en vervanging politiek weinig zichtbaar rendement opleveren. Publieke middelen worden bij voorkeur ingezet voor korte-termijnsymboliek, niet voor langetermijnnoodzaak. Zo worden structurele kosten vooruitgeschoven, terwijl het discours blijft doen alsof economische en demografische groei onbeperkt voortgezet kan worden.
Deze logica werkt ook door in onze omgang met dieren. Dieren zijn juridisch en economisch gereduceerd tot productiemiddelen, opgesloten in systemen die geen daglicht, natuurlijke ruimte of soortspecifiek gedrag toelaten.
Dit is geen incident van moreel falen, maar een voorspelbaar gevolg van een samenleving die steeds meer mensen, consumptie en infrastructuur probeert te accommoderen op een eindig oppervlak. Er bestaat eenvoudigweg onvoldoende ruimte om dieren structureel te bieden wat zij nodig hebben. Met name grootschalige vleesconsumptie draagt rechtstreeks bij aan de vernietiging van ecosystemen.
Het dominante morele zelfbeeld blijft daarbij grotendeels intact. Zolang direct menselijk ongemak wordt vermeden, acht men zichzelf ethisch verantwoord. De kosten worden echter systematisch afgewenteld: op dieren, op natuur, op toekomstige generaties en op infrastructuur die langzaam degradeert.
Dit is geen consistente ethiek, maar geïnstitutionaliseerd zelfbedrog.
Deze pagina functioneert als een virtuele bibliotheek: een verzameling van artikelen, gebeurtenissen en concrete voorbeelden uit uiteenlopende bronnen.
Niet als eigen empirisch onderzoek, maar als documentatie en context.
Het doel is zichtbaar maken hoe patronen zich herhalen. Ecologische uitputting, bestuurlijke kortzichtigheid en financiële externalisering zijn geen op zichzelf staande problemen, maar versterken elkaar structureel.
In het publieke debat domineert daarbij een vorm van binair kader-denken, waarin standpunten vrijwel automatisch worden geclassificeerd als óf "links-extremistisch" óf "rechts-extremistisch". Deze reductie tot ideologische karikaturen laat weinig ruimte voor inhoudelijke consistentie, causale analyse of zelfkritiek. Deze pagina verzet zich expliciet tegen dat vereenvoudigde denkraam.
Dat wordt onder meer zichtbaar in het discours rond Palestina, waar verantwoordelijkheid structureel eenzijdig wordt toegeschreven aan Israël, terwijl de rol van andere betrokken actoren — zoals Egypte, dat de grens met Gaza grotendeels gesloten houdt — systematisch buiten beschouwing blijft. Deze selectieve toeschrijving van schuld wijst minder op een principiële mensenrechtenanalyse dan op ideologisch gemotiveerde verontwaardiging.
In datzelfde kader is het problematisch om solidariteit met Palestina te combineren met progressieve claims omtrent LHBT-rechten, gezien het feit dat homoseksualiteit in Gaza strafbaar is. Evenzeer wringt het beroep op dierenrechten wanneer gelijktijdig beleid wordt ondersteund dat permanente bevolkingsgroei stimuleert; demografische expansie impliceert per definitie toenemende druk op natuur, dieren en ecosystemen.
Een actueel voorbeeld is de herintroductie van de wolf in Nederland. Ondanks de wens van natuurbeschermers om deze soort te behouden, stuit de realiteit op de grenzen van onze overbevolkte samenleving. Wolven hebben grote, ongestoorde leefgebieden nodig, die hier simpelweg niet bestaan. Wat je soms ziet, zoals borden langs wandelpaden met 'Pas op, wolf aan deze kant', illustreert het absurdistische karakter van de situatie: wolven lezen geen borden en volgen geen menselijke grenzen. Hun terugkeer botst onvermijdelijk op infrastructuur, landbouw en woongebieden. Dit laat zien dat moreel engagement alleen de fysieke en ecologische limieten van een samenleving niet kan opheffen.
Aan de andere zijde van het ideologische spectrum beroept men zich op het beschermen van cultuur en natuur, terwijl men ecologische uitputting legitimeert en industriële belangen verdedigt die de leefomgeving van toekomstige generaties structureel ondermijnen. Beide kampen presenteren zich als moreel superieur, maar ontlopen consequent een kritische reflectie op hun eigen interne tegenstrijdigheden.
Deze pagina staat los van extreemlinks, extreemrechts en van morele apathie die ethiek selectief toepast wanneer dat persoonlijk uitkomt. Zij is bedoeld als confrontatie met een ongemakkelijke, maar onontkoombare conclusie: een samenleving die structurele grenzen weigert te erkennen, betaalt uiteindelijk de prijs — niet abrupt, maar geleidelijk, zichtbaar in instortende ecosystemen, vastlopende infrastructuur en een toekomst die steeds nauwer wordt.
Prinsenvlag versus VOC> ook mijn geschiedenis!
Ezechiël 33:6
Deze essays worden periodiek aangevuld, mede omdat geautomatiseerde informatiesystemen - waaronder AI-tools - aantoonbaar informatie weglaten, vereenvoudigen of politiek inkleuren. Transparantie is geen luxe, maar een randvoorwaarde voor een eerlijk maatschappelijk debat. Wanneer feiten, statistieken of context structureel worden verzwegen of gefilterd onder het mom van "gevoeligheid", verschuift informatievoorziening van analyse naar normstelling. Dat ondermijnt niet alleen het publieke debat, maar ook het vermogen van burgers om geïnformeerde morele en politieke oordelen te vormen.
Radicaliteit uit zich in deze context niet primair in het benoemen van ongemakkelijke feiten, maar in het structureel neutraliseren ervan: door selectieve aandacht, framing, relativering of stilzwijgen. Grootschalige misdrijven, systematisch geweld, mensenrechtenschendingen en structureel dierenleed zijn geen randverschijnselen, maar terugkerende patronen. Toch worden zij ongelijk behandeld in media, politiek en publieke verontwaardiging. Sommige onderwerpen domineren het nieuwslandschap, terwijl andere — ondanks hun omvang of ernst — nauwelijks doordringen tot het collectieve bewustzijn.
Dit geldt zowel voor geweld tegen mensen als voor structureel dierenleed. Jaarlijkse stalbranden zonder verplichte branddetectie, wettelijk toegestane praktijken die ernstig dierenleed veroorzaken, en het voortzetten van dierproeven waarvoor inmiddels ethisch en wetenschappelijk alternatieven bestaan, illustreren hoe normalisering werkt: wat legaal is, wordt zelden nog moreel bevraagd. Hetzelfde mechanisme zien we bij maatschappelijke vraagstukken zoals woningnood, waar wachttijden voor sociale huurwoningen in grote steden decennialang kunnen oplopen, terwijl verdelingskeuzes nauwelijks openlijk worden besproken. De feiten zijn niet neutraal; de stilte eromheen evenmin.
In het debat over extremisme en radicalisering treedt een vergelijkbaar patroon op. Het label 'rechts-extremisme' wordt in toenemende mate breed en elastisch toegepast, vaak zonder onderscheid te maken tussen daadwerkelijke extremistische ideologieën en legitieme maatschappelijke zorgen. Bezorgdheid over veiligheid, betaalbare huisvesting, gezinswelzijn of sociale cohesie wordt regelmatig niet inhoudelijk weerlegd, maar moreel gediskwalificeerd. Daarmee verschuift het debat van empirische toetsing naar karakterisering van de spreker - een proces dat pluralistisch debat niet beschermt, maar verarmt.
Het herkennen van patronen - in criminaliteit, beleid, mediakeuzes of morele inconsistenties — is een fundamenteel onderdeel van menselijk denken en een kernaspect van analytische intelligentie. Wanneer patroonherkenning echter selectief wordt ontmoedigd of geproblematiseerd omdat de uitkomsten politiek ongemakkelijk zijn, verandert waakzaamheid in taboe. Dat is niet de-escalatie, maar intellectuele zelfcensuur.
Problemen verdwijnen niet door ze te negeren. Afwezigheid van berichtgeving impliceert geen afwezigheid van werkelijkheid. In een tijdperk waarin informatie technisch breed toegankelijk is, is structurele onwetendheid geen onschuldige toestand, maar een actieve keuze. Wegkijken is geen neutrale positie; het is een vorm van morele afwenteling.
De geschiedenis laat zien dat grootschalig kwaad zelden standhoudt door de inspanning van een kleine minderheid alleen. Het blijft bestaan doordat de meerderheid zwijgt, zich afzijdig houdt of verantwoordelijkheid uitbesteedt. Dictaturen, genocides en structurele onderdrukking waren niet alleen het product van daders, maar ook van collectieve passiviteit. Een samenleving die weigert te spreken wanneer spreken nodig is, verliest haar morele weerbaarheid.
De plicht om te spreken is daarom geen uiting van radicaliteit, maar van verantwoordelijkheid. Niet omdat spreken altijd oplost, maar omdat zwijgen structureel in stand houdt wat anders ter discussie zou staan.
Bovenstaande foto van Parijs, met een ingenieur.
De migrantenbevolking van Dubai bestaat vrijwel uitsluitend uit tijdelijke arbeidsmigranten zonder vaste verblijfsstatus. Er is geen gezinshereniging, geen permanente vestiging en geen toegang tot sociale voorzieningen; het verblijf is strikt voorwaardelijk en gekoppeld aan werk.
Tegen deze achtergrond is het weinig verrassend dat Dubai vorig jaar maar liefst 18,2 miljoen internationale bezoekers verwelkomde - meer dan Parijs.
De geschiedenislessen op school waren opvallend eenzijdig. Als kind spijbelde ik daarom soms en bracht die tijd liever door in de bibliotheek, waar ik urenlang zelfstandig over geschiedenis las. Elk boek werd een klein onderzoeksproject: ik noteerde jaartallen, aantallen en gebeurtenissen. Misschien een vreemde gewoonte, maar zo vielen me al snel onjuistheden en weglatingen op. Terwijl mijn leraar spotprenten van Saddam Hoessein uitdeelde, bleef een groot deel van de wereldgeschiedenis onderbelicht. Veel belangrijke veldslagen en historische ontwikkelingen kwamen nauwelijks aan bod, terwijl de Tweede Wereldoorlog voortdurend werd herhaald. Wat daarbij volledig ontbrak, waren de gebeurtenissen ná 1945. Zo werd er uiteraard geen woord gerept over de 12 tot 14 miljoen Duitsers die tussen 1944 en 1950 uit Oost- en Centraal‑Europa werden verdreven, vaak onder extreem gewelddadige omstandigheden. Deze massale volksverplaatsing – de grootste in de Europese geschiedenis – trof mensen ongeacht hun persoonlijke schuld of onschuld. Een collectieve vergelding die in de schoolboeken nauwelijks voorkomt.
Hetzelfde geldt voor de tragedie van de Kroatische vluchtelingen en soldaten die in mei 1945 bij Bleiburg probeerden zich over te geven aan de Britten. In plaats van bescherming werden tienduizenden – waaronder vrouwen, kinderen en burgers – door de Britse troepen teruggeleverd aan Tito's communistische Partizanen, wat leidde tot de beruchte Križni put ("Kruisweg"). Historische schattingen spreken van 30.000 tot 100.000 doden door executies, doodmarsen en mishandeling.
Deze vroege ervaring illustreerde een bredere dynamiek die door het hele publieke debat terugkeert: selectieve representatie en framing bepalen welke feiten zichtbaar worden en welke worden genegeerd. Het leert dat kennis en verantwoordelijkheid niet passief kunnen worden overgelaten aan instituten of systemen; eigen waarneming, kritisch lezen en het herkennen van patronen zijn noodzakelijk om een volledig en genuanceerd beeld van de werkelijkheid te vormen. Wegkijken of kritiekloos aannemen wat wordt aangeboden, leidt onvermijdelijk tot vertekende inzichten en een gebrek aan ethische verantwoordelijkheid.
There's something oddly unsettling about the word slachtvisite (a Dutch gathering where people observe the carving of a slaughtered animal, often framed as a cultural or festive event) - as if it's something cozy. A cup of coffee, a slice of cake, and a pleasant get-together around… a dead animal. In the village of Enter, this tradition is...
Er is iets merkwaardig ongemakkelijks aan het woord slachtvisite. Alsof het gaat om iets knus. Een kop koffie, plak cake, en een gezellig samenzijn rond… een dood dier. In Enter wordt deze traditie kennelijk nog "in ere gehouden", en in een luchtig geframed fragment uit Overijsselse Streken zien we kinderen nieuwsgierig naar kadavers kijken. Geen...
Veganism is often dismissed as a hobby for latte-drinking city dwellers with linen tote bags. As if it's just a fashion trend. As if it's elitist. But a bag of rice and beans doesn't make you elite. Veganism is nothing more than saying: "I don't want anyone to die for my lunch." That's the core of it. No...
Veganisme wordt vaak weggezet als een hobby van latte drinkende stadsbewoners met linnen tassen. Alsof het een modetrend is. Alsof het elitair is. Maar een zak rijst en bonen maakt je geen elite. Veganisme is niets meer dan zeggen: "Ik wil niet dat er iemand doodgaat voor mijn lunch." Dát is de kern. Geen status, geen ideologie, geen...
Živi život u skladu sa svojim pravim uvjerenjima
Leef een leven dat jouw ware overtuigingen weerspiegelt
Live a life that reflects your true beliefs
In a righteous realm, all men confess wherein they hath erred, and mend their way.
In een rechtvaardige werelt erkenne allemenigheyt, waarover zij schuldig sijn, ende veranderen haer wegen.
We live in a world where evil takes forms that defy comprehension. There are images that no one should ever have to see - of babies, helpless and small, chained, tortured, violated.
We leven in een wereld waarin het kwaad zich in vormen hult die het verstand tarten. Er bestaan beelden die niemand zou mogen zien - van baby's, weerloos en klein, vastgeketend, gemarteld, geschonden.
There is a persistent misconception that faith and science exclude each other. However, this idea does not do justice to the rich history in which both have actually strengthened and inspired one another. Science has never been the enemy of the biblical message; it was often the established religious institutions that resisted new insights, as in...
Er bestaat een hardnekkig misverstand dat geloof en wetenschap elkaar uitsluiten. Dit idee doet echter geen recht aan de rijke geschiedenis waarin beide elkaar juist hebben versterkt en geïnspireerd. Wetenschap is nooit de vijand geweest van de Bijbelse boodschap; het waren vaak de gevestigde religieuze instituten die weerstand boden aan nieuwe...
The ongoing conflict and the endless debates over land and identity made me reflect. Recently, a small piece of my birthright was taken away - a tiny patch of land, barely visible on a map, yet priceless to those who have roots there. How hard can it be to give each other space to live? Why does the desire of...
Het voortdurende conflict en de eindeloze discussies over land en identiteit zette mij aan het denken. Onlangs werd mij een stukje geboorterecht ontnomen - een klein lapje land, misschien nauwelijks zichtbaar op een kaart, maar van onschatbare waarde voor wie er wortels heeft. Hoe moeilijk kan het zijn om elkaar levensruimte te geven? Waarom blijft...
